I SA/Bd 735/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta G. z dnia [...] 2006 r. nr [...] określającą K. S. wysokość zobowiązania w opłacie targowej za okres 24-28 luty i 01-31 marca 2006 r. w kwocie 217 zł. Na decyzję organu II Instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W wykonaniu zarządzenia z dnia 09 listopada 2006 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej - radcę prawnego K. C. pismem z dnia 14 listopada 2006 r. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawyz dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenia wezwania dokonano w dniu 17 listopada 2006 r. Termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 24 listopada 2006 r. Pełnomocnik skarżącej nie w pełni uzupełnił braki formalne skargi w dniu 24 listopada 2006 r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy zauważyć, że jednym z wymogów merytorycznego rozpatrywania skargi przed sądami administracyjnymi jest wcześniejsze uzupełnienie jej braków formalnych. Tutejszy sąd wezwał pełnomocnika skarżącej jak wyżej wskazano do ich uzupełnienia w tym o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz o przedstawienie pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą. Wezwanie do uzupełnienia braków nastąpiło pod rygorem odrzucenia skargi. W złożonym w dniu 24 listopada 2006 r. piśmie pełnomocnik podał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 217 zł oraz załączył do pisma opłacone pełnomocnictwo. Zgodnie z art. 40 wskazanej ustawy, czas trwania pełnomocnictwa ocenia się wg treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego. Z treści pełnomocnictwa przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej wynika w sposób jednoznaczny, że zostało ono udzielone z dniem 20 listopada 2006 r. Przyjąć zatem należy, iż stosunek pełnomocnictwa - wynikający z załączonego dokumentu - w zakresie wykonywania czynności przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym rozpoczął swój byt prawny od dnia 20 listopada 2006 r., skarga zaś została złożona w dniu 11 października 2006 r. Powyższe oznacza, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku w postaci pełnomocnictwa na piśmie - dającego upoważnienie do złożenia skargi w zakreślonym przez Sąd terminie. Stan taki implikuje orzeczenie o odrzuceniu skargi. Warto w tym miejscu powołać orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 486/06, w którym Sąd stwierdził, że złożenie pełnomocnictwa w trybie art. 49 § 1 cytowanej ustawy, które swą treścią nie obejmuje okresu, podczas którego dokonano czynności procesowej skutkuje stwierdzeniem, iż brak formalny w postaci niedołączenia pełnomocnictwa nie został uzupełniony. Zaznaczyć także wypada, że merytoryczne rozpatrzenie skargi - w tym stanie rzeczy - skutkowałoby nieważnością postępowania, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne toczyłoby się od jego zainicjowania z udziałem pełnomocnika, który nie był należycie umocowany do działania w imieniu skarżącej. Aktualne w tym zakresie pozostaje orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt II PK 274/04, pub!. OSNP 2006/3-4/41 oraz wyrok z dnia 03 sierpnia 2000 r., sygn. akt II UKN 666/99, pub!. OSNP 2002/4/95). W świetle obowiązujących przepisów art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 wskazanej ustawy, do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo. Niedopełnienie przez pełnomocnika wnoszącego skargę obowiązku dołączenia pełnomocnictwa stanowi podstawę do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi (J. Gudowski [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. I, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, s. 171). Podkreślić należy, że wezwanie powinno być skierowane do osoby określającej siebie jako pełnomocnika strony skarżącej. Co prawda przepis art. 49 § 1 omawianej ustawy nakazuje wezwać stronę do uzupełnienia pisma, które nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymagań formalnych, ale w wypadku pisma wnoszonego przez pełnomocnika wezwanie do złożenia pełnomocnictwa nie powinno być kierowane do strony. Po pierwsze, w przepisie art. 49 § 1 jest mowa o piśmie strony. Po drugie, obowiązek złożenia pełnomocnictwa wynika z art. 46 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który odnosi się do sytuacji, gdy pismo wnosi pełnomocnik. Z łącznego brzmienia przepisów art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 zatem wynika, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika. Uzasadnione w niniejszej sprawie jest także przywołanie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zawarte w orzeczeniu z dnia 05 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 1225/01, w którym Sąd skonstatował, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenie pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie ww. przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.