I SA/Bd 737/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006r. Nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty targowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta G. z dnia [...] 2006r., nr [...] w sprawie wysokości opłaty targowej. Na decyzję organu II Instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W wykonaniu zarządzenia z dnia 09 listopada 2006r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej pismem z dnia 15 listopada 2006r. do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenia wezwania dokonano w dniu 17 listopada 2006r. Termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 24 listopada 2006r. Pełnomocnik skarżącej nie w pełni uzupełnił braki formalne skargi w dniu 24 listopada 2006r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jednym z wymogów merytorycznego rozpatrywania skargi przed sądami administracyjnymi jest wcześniejsze uzupełnienie jej braków formalnych. Tak też uczynił w przedmiotowej sprawie tutejszy Sąd. Wezwał jak wyżej wskazano do ich uzupełnienia w tym o pełnomocnictwo udzielone profesjonalnemu pełnomocnikowi przez skarżącą. Wezwanie do uzupełnienia braków zgodnie z art. 49 § 1 ww. ustawy nastąpiło pod rygorem odrzucenia skargi. Oczywistym w takiej sytuacji jest obowiązek przedłożenia przez zawodowego pełnomocnika pełnomocnictwa, które swym zakresem obejmowałoby umocowanie do złożenia skargi. Zgodnie z art. 40 ustawy p.p.s.a. czas trwania pełnomocnictwa ocenia się wg treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego. Z treści pełnomocnictwa przedłożonego przez pełnomocnika skarżącej wynika w sposób jednoznaczny, iż zostało ono ustanowione z dniem 20 listopada 2006r. Przyjąć zatem należy, iż stosunek pełnomocnictwa - wynikający z załączonego dokumentu – w zakresie wykonywania czynności przed WSA rozpoczął swój byt prawny od 20 listopada 2006r., skarga zaś została złożona 11 października 2006r. Powyższe oznacza, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił braku w postaci pełnomocnictwa na piśmie – dającego upoważnienie do złożenia skargi – w zakreślonym przez Sąd terminie. Stan taki implikował orzeczenie o odrzuceniu skargi. Warto w tym miejscu powołać orzeczenie NSA z dnia 26 lipca 2006r., sygn. akt II FZ 486/06, w którym Sąd stwierdził, że złożenie pełnomocnictwa w trybie art. 49 § 1 p.ps.a., które swą treścią nie obejmuje okresu, podczas którego dokonano czynności procesowej skutkuje stwierdzeniem, iż brak formalny w postaci niedołączenia pełnomocnictwa nie został uzupełniony. Zaznaczyć także wypada, że merytoryczne rozpatrzenie skargi - w tym stanie rzeczy – skutkowałoby nieważnością postępowania bowiem postępowanie sądowoadministracyjne toczyłoby się od jego zainicjowania z udziałem pełnomocnika, który nie był należycie umocowany do działania w imieniu skarżącego. Aktualne w tym zakresie pozostaje orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. wyrok SN z dnia 15 czerwca 2005, II PK 274/04, publ. OSNP 2006/3-4/41 oraz wyrok SN z dnia 03 sierpnia 2000r. II UKN 666/99, publ. OSNP 2002/4/95. Uzasadnione w niniejszej sprawie jest także przywołanie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zawarte w orzeczeniu z dnia 05 kwietnia 2004r. sygn. akt II SA/Wr 1225/01, w którym Sąd skonstatował, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, czyli złożenie pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika (art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) W świetle obowiązujących przepisów art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo. Niedopełnienie przez pełnomocnika wnoszącego skargę obowiązku dołączenia pełnomocnictwa stanowi podstawę do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi (J. Gudowski [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. I, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, s. 171). Podkreślić należy, że wezwanie powinno być skierowane do osoby określającej siebie jako pełnomocnika strony skarżącej. Co prawda przepis art. 49 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje wezwać stronę do uzupełnienia pisma, które nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymagań formalnych, ale w wypadku pisma wnoszonego przez pełnomocnika wezwanie do złożenia pełnomocnictwa nie powinno być kierowane do strony. Po pierwsze, w przepisie art. 49 § 1 jest mowa o piśmie strony. Po drugie, obowiązek złożenia pełnomocnictwa wynika z art. 46 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który odnosi się do sytuacji, gdy pismo wnosi pełnomocnik. Z łącznego brzmienia przepisów art. 49 § 1 i art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zatem wynika, że gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika. Przypomnieć można, że taki sam pogląd w tej kwestii był wyrażony, jakkolwiek bez szczegółowej argumentacji, na tle art. 37 pkt 5 ustawy o NSA (wyrok NSA z dnia 20 marca 2001 r. sygn. akt V SA 2663/00, System Informacji Prawnej "LEX" nr 50112). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono jej braków formalnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie w/w przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.