I SA/Bd 747/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Asesor sądowy Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę I SA/Bd 747/06 UZASADNIENIE W okresie od l stycznia do 31 sierpnia 2004r. J. K. prowadziła działalność gospodarczą w firmie "K." z siedzibą przy [...], w zakresie sprzedaży hurtowej złomu i odpadów oraz wydzierżawiania pomieszczeń. Natomiast A. K., w okresie od l października do 31 grudnia 2004r., prowadził działalność gospodarczą w firmie "K.", mającą siedzibę pod wskazanym wyżej adresem, w zakresie sprzedaży hurtowej złomu i odpadów. W zeznaniu podatkowym o wysokości dochodu osiągniętego w 2004r. wyżej wymienieni wykazali m.in.: dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez A. K. w wysokości 385,93 zł, stratę z działalności gospodarczej prowadzonej przez J. K. w kwocie 841,91 zł oraz osiągnięty przez nią dochód z innych źródeł w wysokości 6.936,70 zł. W wyniku czynności kontrolnych ustalono nieprawidłowości w ewidencjonowaniu przychodów oraz zaliczaniu poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów: 1. w firmie "K." - J. K. stwierdzono: - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 78.231,70 zł poprzez zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów siedmiu faktur VAT, które zostały wystawione przez nieistniejące podmioty gospodarcze, - zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 493,54 zł poprzez nie zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za maj i sierpień 2004r., zapłaconych w 2004r., - zaniżenie przychodu z tytułu nie wykazania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów - przychodów z tytułu dzierżawy za marzec i kwiecień 2004r. w łącznej wysokości 2.800 zł, na podstawie zawartej z R. A. umowy najmu, 2. w firmie "K." - A. K. stwierdzono: - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 20.303,50 zł poprzez zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dwóch faktur VAT, które zostały wystawione przez nieistniejące podmioty gospodarcze. W konsekwencji powyższego, wykazane w zeznaniu przez J. K. koszty uzyskania przychodów w kwocie 90.277,31 zł pomniejszono o kwotę 78.231,70 zł, a powiększono o kwotę 493,54 zł i ostatecznie ustalono je w wysokości 12.539,15 zł. Natomiast zeznane przez A. K. koszty prowadzonej działalności w kwocie 34.646,57 zł zmniejszono o kwotę 20.303,50 zł i wyniosły one 14.343,07 zł. Z kolei przychód z działalności J. K., wykazany w zeznaniu w wysokości 89.435,40 zł, powiększono o kwotę 2.800 zł i ostatecznie wyniósł on 92.235,40 zł. Natomiast wykazany w zeznaniu przychód z działalności A. K. w wysokości 35.032,50 zł uznano za prawidłowy. Mając na uwadze powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] 2006r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. określił J. i A. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. w kwocie 21.593 zł. Nie zgadzając się z ustaleniami organu pierwszej instancji A. K. złożył odwołanie, w którym nie zgadza się z wyłączeniem przez organ podatkowy z kosztów prowadzonej działalności wydatków poniesionych na zakup towarów. Decyzją z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że z akt spawy wynika, iż do kosztów uzyskania przychodów działalności firmy "K." w 2004r. J. K. zaliczyła wydatki na zakup towarów handlowych w łącznej kwocie netto 78.231,70 zł, a zakupione towary, tj. złom i metale kolorowe pochodziły od następujących firm: a) [...] faktura z dnia 10.04.2004r., nr [...]4 na kwotę 10.339 zł netto, b) [...], na łączną kwotę 57.857,70 zł: faktura z dnia 14.03.2004r., nr [...] na kwotę 12.255 zł netto, faktura z dnia 15.03.2004r., nr [...] na kwotę 11.880 zł netto, faktura z dnia 02.05.2004r., nr [..]. na kwotę 11.668,80 zł netto, faktura z dnia 28.06.2004r., nr [...] na kwotę 10.853,90 zł netto, faktura z dnia 14.08.2004r., nr [...] na kwotę 11.200 zł netto, c) [...]: faktura z dnia 02.04.2004r., nr [...] na kwotę 10.035 zł netto. Natomiast do kosztów uzyskania przychodów działalności firmy "K." – A. K. w 2004r. zaliczył wydatki na zakup towarów handlowych w łącznej kwocie netto 32.214,50 zł, na którą składał się zakup złomu od ludności na podstawie 18 dowodów wewnętrznych na kwotę 11.910,50 zł oraz zakup towarów, tj. złomu i metali kolorowych na kwotę 20.303,50 zł netto, od następujących firm: a) L. G. http://www.mafiakurnika.cba.pl/ : faktura z dnia 04.10.2004r., nr 107/04 na kwotę [...] zł netto, b) J. K.. [...]: faktura z dnia [...]2004r., nr [...]na kwotę [...]zł netto. W wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych przez pracowników Pierwszego, Drugiego i Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy ustalono, iż ww. firmy nie figurują w systemie ewidencji podatników powyższych urzędów oraz nie są i nigdy nie były zgłoszone jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Podane w spornych fakturach VAT numery identyfikacji podatkowej dostawców nie zostały również nadane przez żaden organ podatkowy w kraju, ponieważ nie figurują w systemie Rejestracji Centralnej KEP "SeRCe", co oznacza iż są to podmioty nieistniejące i nie mające prawa do wystawiania faktur VAT. Firmy A. Z. i L. G. nie figurują także w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B. Osób tych nie można również znaleźć w ewidencji ludności Urzędu Miasta w B. Podobnie, Wójt G. poinformował, iż J. K. nie figurował i obecnie nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej ww. urzędu, jak również w ewidencji ludności ww. gminy. Ponadto organ pierwszoinstancyjny wezwał ww. osoby do stawienia się w urzędzie, w celu przedłożenia dokumentów dotyczących ww. transakcji, jednakże korespondencja kierowana na podane wyżej adresy nie została przez nich odebrana. Nieskuteczna okazała się także podjęta przez pracownika organu pierwszej instancji, próba osobistego doręczenia wezwań ww. osobom, ponieważ pod wskazanymi adresami - określonymi jako siedziby firm, nie ma żadnych składnic złomu. W przypadku adresu L. G. organ wskazał, iż w B. w 2004r. nie było ulicy L., tylko ulica W., a przy numerze 5 znajduje się blok mieszkalny zamieszkały przez 102 osoby i wśród zameldowanych tam osób nie ma L. G. Natomiast pod adresem wskazanym przez A. Z., przy ul. [...] znajduje się domek jednorodzinny, zamieszkały przez trzy inne osoby. Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji, stwierdził brak podstaw do uznania, iż faktury wystawione przez ww. fikcyjne podmioty gospodarcze dokumentowały rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych, a w konsekwencji nie mogą być podstawą do zaliczenia powyższych wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów. W opinii organu bezsporne jest, iż transakcje zawarte między stronami nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, ponieważ opisują czynności, które nie zostały dokonane, a zakwestionowane faktury VAT nie mogą stanowić dowodu poniesienia wydatków uznanych za koszty uzyskania przychodu w myśl art. 22 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ odwoławczy wskazał, iż na potwierdzenie zawarcia ww. transakcji dotyczących zakupu złomu od: J. K., A. Z. i L. G., w dniu 3 kwietnia 2006r, skarżący przedstawił organowi podatkowemu pierwszej instancji kserokopie faktur VAT - 8 szt., zamiast spornych 9 szt., na odwrocie, których znajdują się oświadczenia wystawcy faktury dotyczące odbioru gotówki wraz z pieczątką i podpisem kontrahenta. Przedkładając powyższe kserokopie faktur wraz z oświadczeniami skarżący wyjaśnił, iż faktury kserowano i na odwrocie tych kserokopii umieszczano oświadczenie dotyczące odbioru gotówki. Organ zauważył, że oryginały faktur, przedłożone podczas kontroli nie zawierały ww. oświadczeń. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przedstawione kopie faktur wraz z oświadczeniami, nie są wiarygodnym i wystarczającym dowodem potwierdzającym rzeczywiste zawarcie wszystkich transakcji, dającym pełne prawo do zaliczenia wynikających z tych faktur wydatków do kosztów uzyskania przychodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt l i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, póz. 1475 ze zm.) podstawą zapisów w księgach podatkowych są dowody księgowe, tj. faktury, rachunki i noty korygujące oraz inne dokumenty wymienione w tych przepisach, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające, co najmniej wiarygodne określenie wystawcy i wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, dane zatem nie mogą być fikcyjne. Organ stwierdził, że wystarczającym i wiarygodnym środkiem dowodowym, na potwierdzenie zawarcia ww. transakcji nie jest również przedłożony przez A. K. ogólny wyciąg ze swego konta za okres od l marca do 31 grudnia 2004r. Analizując ww. wyciąg bankowy Dyrektor Izby Skarbowej doszedł do wniosku, że nie istnieje związek między wypłacanymi kwotami gotówki z konta, a płatnością za realizowane transakcje, bowiem z przedłożonego wyciągu nie wynika, aby wypłaty gotówki z kasy dotyczyły zapłaty za złom kupiony od Pana G. i K. W świetle powyższego, w ocenie organu, zaistniały w niniejszej sprawie wszelkie podstawy faktyczne i prawne do wyłączenia wydatków z kosztów uzyskania przychodów za 2004r. Wydatki te bowiem nie zostały udokumentowane w sposób określony prawem, a w toku postępowania nie przedłożono innych wiarygodnych dowodów, potwierdzających faktyczne przeprowadzenie transakcji wynikających z zakwestionowanych faktur oraz nie wskazano okoliczności wskazujących na legalne nabycie towarów. W toku przesłuchania nie wskazano również żadnych danych, które pomogłyby w identyfikacji sprzedawców pomimo, że A. K. twierdzi, iż widział wpisy do ewidencji działalności gospodarczej tych podmiotów i zaświadczenia o nadaniu nr NIP. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona nie zgadza się z wyłączeniem przez organ podatkowy z kosztów prowadzonej działalności wydatków poniesionych na zakup towarów. Skarżący wskazuje, iż za zakupiony złom nie płacił firmom, które jak się okazało nie istnieją, lecz osobom fizycznym, które się pod nie podszywały. Ponadto, zawsze posiadał w domu potrzebną gotówkę, tj. ok. 10 - 20 tys. zł, gdyż punkt skupu prowadził przy własnym domku na własnej działce. Dlatego właśnie transakcje z dnia 4.10.2004r. lub 11.11.2004r., na które wskazuje organ odwoławczy, nie są poprzedzone wypłatą gotówki z konta. Natomiast fakt, iż w wyniku realizacji transakcji sprzedaży z dnia 5.10.2004r. i 12.11.2004r. nie wpłacił pieniędzy na konto, nie oznacza, że wydaje po 10 - 20 tys. zł dziennie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte zaskarżonej decyzji. W dniu 22 marca 2007 r. przeprowadzono w sprawie postępowanie mediacyjne, jednakże strony nie doszły do porozumienia. W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2007 r. skarżący sformułował zarzut naruszenia art.14 ust.1c, ust. 2 i 3, art.22 ust.1ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów Ordynacji podatkowej: art.121, art.122, art.125, art.127, art.180, art.187, art.188, art.191, art.210 §1 pkt 6 i §4, art.284 §1 w zw. z art.281a. W piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej powtórzył dotychczas prezentowaną argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia zasadności wyłączenia przez organy podatkowe z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup towarów w kwocie [...] zł w przypadku działalności prowadzonej przez J. K. oraz wydatków na zakup towarów w kwocie [...] zł w przypadku działalności prowadzonej przez A. K.. W myśl art. 22 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zgodnie z tą regulacją podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, iż: 1) wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, 2) zostały one poniesione w celu osiągnięcia przychodu, 3) wydatki te nie są wymienione w katalogu wyłączeń wskazanym w art.23 ust.1 wymienionej ustawy. Decydujące znaczenie dla rozpatrywanej sprawy mają wnioski płynące z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Istota sporu sprowadza się głównie do zagadnień dowodowych. Przystępując do rozważań na tej płaszczyźnie niezbędne jest odniesienie się do treści art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje na gruncie postępowania podatkowego zasadę swobodnej oceny dowodów. Polega ona na tym, że organ podatkowy nie jest związany jakimikolwiek regułami dowodowymi, ocenia dowody za wiarygodne bądź niewiarygodne na podstawie własnego przekonania. Ocena ta powinna być zgodna z wymogami wiedzy, doświadczenia i logiki. W postępowaniu podatkowym materiał dowodowy powinien być zebrany w całości i w sposób wyczerpująco rozpatrzony, co wynika z art. 187 § 1 Ordynacji. Ponadto organ podatkowy powinien uczynić zadość treści art. 122 tej ustawy, w świetle którego w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Choć obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych obciąża organ podatkowy, to z faktu tego nie wynika, że podatnik jest zwolniony z czynnego uczestniczenia w procesie poszukiwania środków dowodowych, które mogą okazać się niezbędne w toku czynności podejmowanych przez organ. W piśmiennictwie podkreśla się, że organ podatkowy może żądać od podatnika przedstawienia wiarygodnego dokumentu na okoliczność poniesienia wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, bowiem nie ma praktycznie innej możliwości ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Żądanie dostarczenia dokumentu nie jest związane z regułami dowodzenia, ale z gromadzeniem przez organ podatkowy środków dowodowych, pozwalających na ustalenie stanu faktycznego ( B.Brzeziński, M.Masternak, O tak zwanym ciężarze dowodu w postępowaniu podatkowym, Przegląd Podatkowy 2004, nr 5, s.59). Z akt sprawy wynika, że J. K. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "K." zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów: jedną fakturę wystawioną przez L. G.; pięć faktur wystawionych przez J. K.; jedną fakturę wystawioną przez A. Z.,. Natomiast A. K. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą "K." zaliczył do kosztów uzyskania przychodów: jedną fakturę wystawioną przez L. G., oraz jedną fakturę wystawioną przez J. K. W wyniku czynności sprawdzających organy podatkowe ustaliły, że wyżej wymienione firmy nie figurują w systemie ewidencji podatników urzędów skarbowych oraz nie są i nigdy nie były zgłoszone jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a podane w zakwestionowanych fakturach VAT numery identyfikacji podatkowej dostawców nie zostały nadane przez żaden organ podatkowy w kraju, ponieważ nie figurują w systemie Rejestracji Centralnej KEP "SeRCe". Oznacza to, że są to podmioty nieistniejące i nie mające prawa do wystawiania faktur VAT. Poza tym firmy A. Z. i L. G. nie figurują w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta B., a firma J. K. w ewidencji prowadzonej przez Wójta Gminy B. Skarżący zarzuca organowi, że nie ustalił adresów jego kontrahentów za pośrednictwem Centralnej Bazy Adresowej. Należy jednak zauważyć, że wskazane osoby nie figurują w ewidencji ludności B., czy Gminy B. Nie było również możliwe ustalenie adresów zamieszkania J. K., A. Z. i L. G. za pośrednictwem systemu "SeRCe", ponieważ organ nie posiadał bliższych danych o tych osobach, jak numeru PESEL czy daty ich urodzenia (k.262 akt administracyjnych). Ponadto organ I instancji wezwał powyższe osoby do stawienia się w urzędzie w celu przedłożenia dokumentów dotyczących ww. transakcji, jednakże korespondencja kierowana na podane wyżej adresy nie została przez nich odebrana. Nieskuteczna okazała się także podjęta przez pracownika organu I instancji, próba osobistego doręczenia wezwań powyższym osobom, ponieważ pod wskazanymi adresami - określonymi jako siedziby firm, nie ma żadnych składnic złomu. W przypadku adresu L. G. organ odwoławczy wskazał, iż w B. w 2004r. nie było ulicy Ludowego Wojska Polskiego, tylko ulica Wojska Polskiego, a przy numerze 5 znajduje się blok mieszkalny zamieszkały przez 102 osoby i wśród zameldowanych tam osób nie ma L. G. Natomiast pod adresem wskazanym przez A. Z., przy ul. [...] znajduje się domek jednorodzinny, zamieszkały przez trzy inne osoby. Należy podkreślić, że w skardze A. K. nie neguje, że kupował złom od firm nieistniejących. Podniósł jednak, że płacił nie tym firmom, lecz osobom fizycznym, które się pod nie podszywały. W trakcie przesłuchania w dniu 26 kwietnia 2006 r. skarżący zeznał, że nie jest w stanie podać danych, które pomogłyby w zidentyfikowaniu powyższych osób. W toku postępowania podatkowego strona przedłożyła kserokopie 8 faktur VAT, na odwrocie których znajdują się oświadczenia dotyczące odbioru gotówki przez wystawcę faktury wraz z pieczątką i podpisem kontrahenta. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył jednak, iż oryginały faktur, przedłożone podczas kontroli nie zawierały powyższych oświadczeń. Także skarżący w piśmie z dnia 3 kwietnia 2006 r. przyznał, że na oryginałach faktur nie było oświadczeń. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że wskazane kserokopie faktur wraz z oświadczeniami nie są wiarygodnym i wystarczającym dowodem potwierdzającym rzeczywiste zawarcie transakcji. Należy także zgodzić się z organem, że wiarygodnym środkiem dowodowym nie może być przedłożony przez skarżącego wyciąg z jego konta, gdyż analiza tego wyciągu prowadzi do wniosku, że brak jest logicznego związku pomiędzy następującymi chronologicznie wypłatami gotówki z konta a płatnościami za faktury. Podniesione w tym zakresie w skardze zarzuty są nieuzasadnione. Skarżący nie mógł posiadać, jak i wpłacić na swoje konto gotówki pochodzącej z transakcji z dnia [...] 2004 r., jak i 12 listopada 2004 r., bowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż sprzedaży takiej nie było. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stanowisko organów skarbowych, że transakcje zakupu złomu nie miały miejsca. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem strony zawartym w piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r., że dla uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu nie jest rozstrzygająca kwestia czy podmiot wystawiający rachunek figuruje w ewidencji działalności gospodarczej. Jednakże organy podatkowe nie podważają powyższych rachunków tylko od strony formalnej, wskazują na ich nieprawidłowość pod względem materialnym. Kwestionują, że w ogóle doszło do zawarcia transakcji pomiędzy wskazanymi podmiotami. W takiej sytuacji brak jest podstaw do szacowania podstawy opodatkowania. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wydatki wynikające z rachunków nie pozostawały związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Zdaniem Sądu przedstawiona przez organy ocena tego materiału dokonana została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie narusza art.191 Ordynacji podatkowej. Postępowanie dowodowe było prowadzone z uwzględnieniem treści art. 122 i art.180 Ordynacji podatkowej. W sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został poddany wyczerpującej analizie, z której wyciągnięto uzasadnione merytorycznie wnioski. Okoliczność, że wnioski te są odmienne od tych, które wyciągnął skarżący nie świadczy o tym, że została naruszona zasada zaufania do organów państwowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono zasadnicze motywy podjętego rozstrzygnięcia i nie naruszono art. 210 § 1 pkt 6 i §4 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów, które potwierdzałyby jego stanowisko. Takim dowodem nie mogą być złożone dopiero na etapie postępowania sądowego oświadczenia dwu osób, które rzekomo pomagały przy rozładunku złomu. Nie zawierają one żadnych konkretnych danych, które pozwoliłyby na zidentyfikowanie kontrahentów strony. Należy podkreślić, że w trakcie przesłuchania w dniu 26 kwietnia 2006 r. sam skarżący nie był w stanie podać jakichkolwiek informacji o osobach, które dostarczały mu złom. Trafnie w piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r. skarżący podniósł, że organ podatkowy nie powinien powoływać się na informacje uzyskane od przypadkowego przechodnia, jednakże organ dysponował również innymi dowodami świadczącymi o tym, że kontrahenci strony byli podmiotami nieistniejącymi. Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art.188 Ordynacji podatkowej, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby skarżący zgłaszał w toku postępowania podatkowego wnioski dowodowe. Nie wiadomo także na czym miałoby polegać naruszenia przez organy art.125, art.127 Ordynacji, czy też art.14 ust.1c, ust. 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem strona nie sprecyzowała zarzutów odnośnie naruszenia tych przepisów. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego co do uchybienia przez organy podatkowe treści art.284 §1 w zw. z art.281a Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć, że w aktach sprawy (k. 208 akt administracyjnych) znajduje się pełnomocnictwo udzielono w dniu 27 stycznia 2006 r. przez skarżącego B. K., właścicielowi biura rachunkowego, do reprezentowania strony m.in. przed urzędem skarbowym. Możliwość ustanowienia pełnomocnika w kontroli podatkowej przewiduje także art.137 w zw. z art.292 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie było przeszkód, aby upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej podpisał B. K. Dopiero w piśmie z dnia 3 kwietnia 2006 r. skarżący stwierdził, że pełnomocnictwo to nie obejmuje postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.