I SA/Bd 748/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości własną decyzję ostateczną z dnia [...] r. i określił skarżącemu wysokość straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2006 r. w kwocie [...] zł. Organ na podstawie dokumentów nadesłanych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. uznał, że faktury wystawione przez "U." sp. z o. o. w Ś. nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Okoliczność ta skutkowała koniecznością wznowienia postępowania z urzędu i określenia podatnikowi na nowo wysokości straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za badany rok podatkowy. W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Skarżący nie zgodził się z wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków poniesionych na zakup paliwa w firmie "U.". Podniósł, że działalność jego firmy polega na świadczeniu usług transportowych, a zatem zakup oleju napędowego był mu niezbędny do prowadzenia samochodów ciężarowych. Na potwierdzenie okoliczności zakupu paliwa od spółki "U." skarżący przedstawił zestawienie zakupów paliwa i jego zużycia w okresie od stycznia do czerwca 2006 r., z którego wynika, że nieuwzględnienie ilości paliwa od firmy "U." spowodowałoby brak paliwa do świadczenia usług transportowych. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. oparte zostało na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p."). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz okoliczności faktycznych wskazuje, że wznowienie postępowania było zasadne, albowiem w badanej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydal. Z materiału dowodowego stanowiącego podstawę wznowienia postępowania wynika, że prowadząc Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Ś. K., do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w 2006 r. działalności gospodarczej podatnik zaliczył wydatki z tytułu zakupu paliwa udokumentowane 3 fakturami VAT, na których jako wystawca widnieje firma "U." sp. z o. o w Ś., o łącznej wartości netto [...] zł, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ wskazał, że z dokumentów włączonych do akt niniejszej sprawy wynika, że faktury VAT wystawione przez spółkę "U." ze wskazanym w treści miejscem wystawienia "Ś." były fakturami fikcyjnymi i dokumentowały czynności niedokonane. W decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. określono, że spółka "U." nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i stwarzała jedynie pozory jej prowadzenia. Udziałowcy spółki dokonywali jedynie czynności mających uwiarygodnić jej działania na rynku, natomiast zarząd spółki trudnił się wyłącznie wystawianiem tzw. "pustych faktur". Zebrane w sprawie dowody wskazują, że "U." nie zajmowała się faktycznym obrotem paliwami, gdyż takiego nie posiadała, lecz jedynie wystawiała faktury mające potwierdzać fikcyjne transakcje gospodarcze. Tak więc, sprzedaż udokumentowana fakturami VAT z wykazanym miejscem wystawienia "Ś." faktycznie nie miała miejsca, a faktury VAT wystawione przez spółkę "U." na rzecz firmy skarżącego nie odzwierciedlały faktycznie przeprowadzonych operacji gospodarczych, albowiem były to tzw. "puste faktury". Ponadto, spółka "U." nie posiadając paliwa, nie mogła go tym samym sprzedawać. Organ podał, że fikcyjność faktur wystawionych przez spółkę "U." potwierdzają nie tylko zeznania świadków, ale również pozostałe dowody zebrane w sprawie. Mianowicie, materiały zgromadzone m.in. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B., Dyrektora Izby Celnej w K., Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. oraz materiał zgromadzony w toku śledztwa prowadzonego przez Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji we W., nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w L. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej, wydatki wynikające z zakwestionowanych faktur nie mogą zatem obciążać kosztów uzyskania przychodów firmy skarżącego, albowiem w toku postępowania wykazano, iż przedmiotem sprzedaży nie były towary w nich wskazane, podmiot gospodarczy, który je wystawił nie prowadził działalności gospodarczej i był tym samym podmiotem nieistniejącym w sferze stosunków gospodarczych, a wystawione przez niego faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych czynności sprzedaży, a jedynie pozorują istnienie takiej czynności. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że nie miał zastrzeżeń do wartości osiągniętych przez podatnika w 2006 r. przychodów z tytułu świadczenia usług transportowych. Podobnie, w trakcie prowadzonego postępowania, strona również zgadzała się z ustaleniami dokonanymi w tym zakresie. Natomiast przedmiotem sporu we wznowionym postępowaniu jest zakup paliwa od spółki "U." udokumentowany spornymi trzema fakturami VAT, a nie wartość osiągniętych przychodów, czy też sposób w jaki skarżący wszedł w posiadanie paliwa. Tym samym, wbrew opinii strony, przedłożone faktury VAT wystawione przez spółkę "U." nie stanowią dokumentów potwierdzających rzeczywiste zawarcie transakcji gospodarczych i nie mają one mocy dowodowej w rozliczeniu podatkowym. Brak jest tym samym podstaw do zakwalifikowania kwoty zakupów netto w wysokości [...] zł do kosztów uzyskania przychodów firmy w 2006 r. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez jego błędną wykładnię skutkującą pozbawieniem strony prawa do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie paliwa od firmy "U."; naruszenie art. 120 O.p. poprzez pominięcie norm zawartych w Szóstej Dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, m. in. w art. 17 ust. 6 (Dz.U.UE.L 1977.145.1), mających pierwszeństwo zastosowania przed prawem krajowym w razie kolizji tego ostatniego z normami prawa międzynarodowego; naruszenie art. 187 § 1 O.p. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; naruszenie art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; naruszenie art. 210 § 4 O.p. poprzez brak rozważenia w uzasadnieniu wszystkich faktów i dowodów powołanych w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie , gdyż nie narusza prawa w stopniu, który pozwalałby na wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż w sprawie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej skutkujące uchyleniem ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. mocą której określono stronie wysokość straty z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej za rok 2006 w kwocie [...] zł. Motywem zaskarżonego rozstrzygnięcia było ujawnienie nowej istotnej dla sprawy okoliczności, istniejącej w dacie wydania decyzji ostatecznej, o której jednak organ nie wiedział. Tą okolicznością było ustalenie, że kontrahent skarżącego firma "U." z siedzibą w Ś. była firmą działającą w grupie przestępczej, zajmującą się wyłącznie wystawianiem fikcyjnych faktur i pozorowaniem działalności gospodarczej. Fakty te zostały potwierdzone zeznaniami świadków ( m. innymi prezesów spółki "U." - I. B. i G. S., którzy przyznali się do uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej i do wystawiania fikcyjnych faktur. Fakty te zostały potwierdzone przez inne organy tj. przez Naczelnika Urzędu Celnego w B., Dyrektora Izby Celnej w K., Dyrektora UKS we W. jak również znalazły swe odzwierciedlenie w materiałach ze śledztwa prowadzonego przez Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu CBŚ KG Policji we W., nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w L. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. określił wysokość straty z tytułu prowadzonej działalności w kwocie [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w wyniku rozpatrzenia odwołania strony decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Strona w złożonej skardze do tut. Sądu podobnie jak w odwołaniu wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; przeprowadzenie rozprawy; zasądzenie kosztów postępowania oraz o zwolnienie jej od obowiązku ponoszenia kosztów wpisu sądowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przede wszystkim : • art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2012 r. , poz. 361 ze zm. ) poprzez błędną wykładnię skutkującą pozbawieniem strony prawa do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie paliwa od firmy "U." sp. z o.o. który powinien uwzględniać również przepisy wspólnotowe, które nie zawierają ograniczeń w realizacji uprawnienia do uwzględnienia w kosztach ww. wydatków. • art. 120 ustawy Op. poprzez pominięcie norm zawartych w VI dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r.Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych- wspólny system podatku od wartości dodanej ujednolicona podstawa podatku, m. innymi art. 17 ust. 6 mających pierwszeństwo zastosowania przed prawem krajowym w razie kolizji tego ostatniego z normami prawa międzynarodowego; • art. 122 Op. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; • art. 187 § 1 Op. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego; • art. 210 § 4 Op. brak w uzasadnieniu wszystkich faktów i dowodów powołanych w sprawie. W uzasadnieniu skarżący nie zgadza się z wyłączeniem z kosztów wydatków na zakup paliwa od "U.". Potwierdził, że nabywał paliwo od tej firmy, płacił za nie i je wykorzystywał do prowadzenia działalności transportowej. Działał w dobrej wierze i przekonaniu o legalności działań sprzedającego. Kupował paliwo bo oferowano mu niższe ceny, co służyło uzyskaniu wyższego zysku. Podniósł, że "U." posiadała magazyny paliwowe i wprowadzała do obrotu paliwo. Wskazał, że prowadził duże przedsiębiorstwo, o czym świadczą ilości nabywanego paliwa. Według strony w sprawie wystąpiły poważne nieścisłości, czego organ nie wyjaśnił, co stanowi naruszenie art. 122, 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 Op. Podał, że nie miał obowiązku badania czy paliwo pochodzi ze źródła legalnego. Wskazał, że dopiero postępowanie karne ujawniło proceder, w jakim bezwiednie uczestniczył. Wskazał, że to organy winny udowodnić mu, ze działał z zamiarem oszustwa i , że nie dochował należytej staranności przy wyborze kontrahenta. Oceniając wydaną decyzję należy wskazać, że organ zasadnie uznał, ze w sprawie zachodzą przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 gdyż w sprawie wyszły na jaw : 1. nowe istotne okoliczności faktyczne lub istotne nowe dowody 2. nieznane organowi 3. istniejące w dacie wydania decyzji Zastosowane przepisy dotyczą postępowania nadzwyczajnego, toczącego się tylko w zakreślonych ramach i jego celem jest wyłącznie zbadanie czy wskazane przesłanki wyliczone enumeratywnie zaszły w sprawie. Bezspornie skarżący zaliczył wydatki z 3 faktur wystawionych przez "U. sp. z o.o z siedzibą w Ś., ul. [...] o łącznej wartości [...] zł. które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Faktury te były fikcyjne i zostały wygenerowane przez zorganizowaną grupę przestępczą, dokonującą fikcyjnego obrotu paliwami płynnymi, pod kierownictwem J. K., który zarządzał firmami słupami tj. : U., S., M., M., V., A., S., S. Wszystkie te firmy nie posiadały paliwa, jedynie oddział spółki "U". w B. posiadał nielegalne paliwo, pochodzące z Czech (m. innymi rozcieńczalnik) oraz od pośrednika zw. "Łosiem". Ustalono, ze Prezesem U. był I. B., a właścicielem C. C. i Z. W. Spółka posiadała siedzibę w Ś. oraz oddział w B., J. K. wystawiał faktury dla około 30 firm, a drukowane były przez R. K. i podpisywane przez I. B. Organy ustaliły, że ww. firma nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, stwarzając jedynie pozory istnienia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 1 cyt. ustawy kosztami uzyskania przychodów ssą wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodu, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Warunkiem uznania określonego wydatku za koszt jest przede wszystkim to, że został w rzeczywistości poniesiony przez podatnika i pozostawał w związku przyczynowym z osiągniętych przychodem. To podatnik musi udowodnić te dwie przesłanki. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia księgi podatkowej przychodów i rozchodów ( Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm. ) podstawą zapisów w tych księgach są dowody księgowe : faktury, rachunki i noty korygujące oraz inne dokumenty, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej, której wskazany dowód dotyczy, przedmiot sprzedaży i jego wartość. Dane te nie mogą być fikcyjne. Podobne wymogi zawiera ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ( Dz. U,. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm. ) Reasumując należy stwierdzić, że ustalenia organów co do fikcyjności działań U. są wiarygodne. Skoro firma ta nie posiadała paliwa to nie mogła go sprzedać skarżącemu. Faktycznie obracano pustymi fakturami. Te fakty zostały potwierdzone przez świadków , materiały zebrane w spawach przez Naczelnika Urzędu Celnego w B., Dyrektora Izby Celnej w K., Dyrektora UKS we W. oraz materiały ze śledztwa prowadzonego przez Wydział do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu CBŚ KG Policji we W., nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w L. Reasumując należy stwierdzić, że wystawione faktury nie stanowią dokumentów potwierdzających rzeczywiste zawarcie transakcji i nie mają mocy dowodowej Nie można uznać za uzasadnione podniesione przez stronę zarzuty co do naruszenia zasad postępowania tj. art. 120, 122, 187 § 1 , art. 191 . W opinii Sądu organy dokonały prawidłowej oceny bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się do zarzutu strony co do dobrej wiary należy zaznaczyć, ze wszystkie 3 faktury zostały wystawione przez U. w Ś. Według niepodważalnych zeznań firma ta nie działała w Ś. a jedynie tam wynajmowała przez jakiś czas biuro. Zeznający członkowie grupy wyraźnie oświadczyli, że w Ś. nie było żadnej działalności. Sam skarżący potwierdził, że tylko w B. były zbiorniki paliwowe . To oznacza, że nie mógł zakupić przedmiotowego paliwa łącznie w ilości [...] litrów z tej bazy. Wątpliwości budzić musi też fakt, że skarżący zakupił tak dużą ilość paliwa vide faktura 1/SW/2006 z dnia 16 marca [...] litrów za kwotę [...] zł. Następnie zgodnie z fakturą 2/SW/2006 2 maja 2006 r. też [...] litrów za [...] zł. a za dwa dni 4 maja 2006 r. [...] litrów za kwotę [...] zł., nie mając możliwości przechowania tak dużej ilości paliwa ani jego zużycia w ciągu kilku dni. Ponadto firma strony pod poz. 101, 147 i 148 została wymieniona w tabeli Nr II faktur, które zostały wystawione w Ś., co do których bezspornie stwierdzono, że były fikcyjne. ( k- 63 akt adm). Na uwagę zasługuje także fakt, że skarżący wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w Nakle w sprawie karnej o sygn. akt II K/ 118/11 sam dobrowolnie poddał się odpowiedzialności za to, że wykorzystując w okresie od 20 lutego 2004 do 25 stycznia 2007 r. zawyżał podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez W. i M. z R., od podmiotów fikcyjnych na zakup oleju napędowego, uszczuplając w ten sposób podatek VAT w kwocie [...] zł. i zaniżając zwrot za styczeń 2006. Było to przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. Sąd wyraził zgodę na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności przez skarżącego. W tym miejscu należy wskazać, że art. 11 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuuje zasadę związania sądów administracyjnych prawomocnymi wyrokami karnymi. To oznacza, ze sąd ustalenia dokonane w postępowaniu karnym musi uwzględnić, bo jest nimi związany. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżący poddając się dobrowolnie odpowiedzialności za wykorzystywanie fikcyjnych firm wystawiających fikcyjne faktury miał świadomość takiego działania a zatem jego twierdzenia o działaniu w tzw. dobrej wierze nie mogą się ostać, zwłaszcza, że jedna z firm tj. firma "M." wraz z firmą "U." była związana z grupą przestępczą, ujawnioną przez organy podatkowe i organy ścigania. Ponadto należy wskazać, że nie można powoływać się na dobrą wiarę w sytuacji gdy transakcji nie było. Skarżący w skardze wydanej decyzji zarzuca , iż została wydana wbrew ustawodawstwu unijnemu i niezgodnie orzecznictwem gdyż pozbawiono go prawa do odliczeń kosztów prowadzonej działalności, w sytuacji gdy dysponował fakturami dokumentującymi transakcje. W tym miejscu należy wskazać, że badanie dobrej wiary podatnika w sytuacji gdy jak bezspornie ustalono transakcji nie było nie zasługuje na aprobatę. Faktura jest jedynie formalnym dowodem potwierdzającym istnienie transakcji. Faktura oprócz względów formalnych musi materialnie spełniać wszystkie warunki rzeczywistej czynności tj. takiej, która zaistniała w rzeczywistości, pomiędzy podmiotami wykazanymi na fakturze i być zgodna z rzeczywistością co do przedmiotu transakcji. W przedmiotowej sprawie jak wykazano transakcji nie było a zatem uwzględnienie zakwestionowanych faktur w kosztach firmy w takiej sytuacji byłoby niezasadne. Pozostałe zarzuty skargi co do naruszenia zasad procedury również nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy w opinii Sądu prawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy. Włączyły do akt sprawy dokumenty przesłane przez Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Skarbowego w Szczecinie oraz inne wskazane dowody traktując je zgodnie z art. 194 § 1 jako dokumenty urzędowe, stanowiące dowód tego, co w nich stwierdzono. Skarżący nie przedstawił przeciwdowodu na istnienie transakcji. Postępowanie było prowadzone zgodnie z prawem ( art. 120) a materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony wyczerpująco ( art. 122 i art. 187 § 1 i następnie prawidłowo został poddany ocenie. Organy przy ocenie nie przekroczyły zasady swobody oceny dowodów ( art. 191 ). Wnioski, jakie wyciągnięto są spójne logiczne i znajdują oparcie w materiale dowodowym. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia zasady wynikającej z art. 210 § 4 Op. gdyż w uzasadnieniu decyzji organy prawidłowo przedstawiły ustalony stan faktyczny sprawy, przepisy mające zastosowanie w sprawie , dokonały ich wykładni oraz przytoczono orzecznictwo zarówno krajowe jak i unijne. A następnie wskazały motywy rozstrzygnięcia, To, że podatnik ma odmienne zdanie nie narusza zasady przekonywania, o której mowa w art. 210 § 4 cyt. ustawy Op. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s,.a. skargę oddalił. E. Kruppik – Świetlicka I. Najda – Ossowska D. Dudra