I SA/Bd 75/11

I SA/Bd 75/11 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2011 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec, październik i grudzień 2004 r. postanawia - ustanowić doradcę podatkowego - oddalić wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych I SA/Bd 75/11 UZASADNIENIE K.W. wnosząc w niniejszej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego podała, że zarabia miesięcznie 2900 zł brutto. Wśród wydatków wygenerowała: spłatę pożyczki na zakup mieszkania – 150 zł, spłatę kredytu mieszkaniowego – 150 zł, czynsz – 290 zł, czynsz - 200 zł, gaz oraz prąd – 100 zł, zakup leków - 200 zł, dojazdy do pracy – 200 zł, wyżywienie - 600 zł, 120 zł przeznacza na pozostałe potrzeby. Ponadto finansowo wspomaga swoją matkę, natomiast jako majątek wskazała mieszkanie oraz udział w części lokalu mieszkalnego. Zdaniem skarżącej prowadzone postępowanie karno-skarbowe wpłynęło negatywnie na jej stan zdrowia. W sprawie zważono, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Na podstawie art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, które to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, wnioskująca powinna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje ją przepis art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Podkreślenia wymaga to, że pomoc prawna, o którą ubiega się K.W., przysługuje w sytuacjach wyjątkowych, kiedy pomimo poczynionych starań, nie miałaby ona żadnych realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania w najmniejszej nawet części. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznawane jest podmiotom, których dochód jest wybitnie niski lub też nie osiągają żadnego dochodu. W głównej mierze są to osoby samotne lub jedyni żywiciele rodzin wielodzietnych, członkowie gospodarstw domowych dotkniętych bezrobociem, niepełnosprawnością, korzystający ze wsparcia ze strony opieki społecznej. Należy także zaznaczyć, że ustawodawca przy ocenie zasadności zwolnienia od kosztów postępowania sądowego nakazuje stosowanie surowych kryteriów oceny, przy czym przyznanie bądź odmowa przyznania prawa pomocy winna zawsze wynikać ze wzajemnej oceny dwóch elementów: 1) kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania, 2) aktualnej kondycji finansowej strony. Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionej przez wnioskującą sytuacji materialnej i rodzinnej stwierdzić należy, iż nie wykazała ona, że znajduje się w szczególnej sytuacji uniemożliwiającej poniesienie w całości kosztów postępowania, bowiem uzyskuje stały dochód w wysokości 2.900 zł brutto, a więc nie jest pozbawiona środków do życia. Argumentacja, że spłaca kredyt i pożyczkę nie przesądza o zasadności przyznania pomocy prawnej, albowiem założenie, że konieczność spłaty kredytów powinna powodować przyznanie pomocy prawnej jest niedopuszczalne, bowiem koszty sądowe nie mogą być stawiane jako ostatnie w kolejności do zaspokajania. Również udzielanie wsparcia rodzicom nie posiada wymiaru koniecznego z punktu widzenia przesłanek zawartych w art.246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie referendarza sądowego skarżąca jest w stanie z posiadanych środków pieniężnych częściowo partycypować w kosztach postępowania uiszczając przyszłe opłaty za czynności podejmowane przez Sąd. Jednakże, ze względu na ratio legis instytucji pomocy prawnej, opłacenie pełnomocnika z wyboru mogłoby utrudnić egzystencję wnioskodawczyni, powodując uszczerbek w jej koniecznym utrzymaniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.