I SA/Bd 759/16

. POSTANOWIENIE Dnia 19 grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę Interpretacją indywidualną z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] Minister Finansów stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko wyrażone we wniosku D. Z., [...] sądowego przy Sądzie Rejonowym w T., z dnia [...] czerwca 2016r., o wydanie interpretacji przepisów podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w drodze licytacji. Nie zgadzając się z tą interpretacją, pismem z dnia [...] września 2016r., uzupełnionym pismem z dnia [...] września 2016r., G. o. w K. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] września 2016r. G. o. w K. wniosła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług wydaną na wniosek D. Z., [...] sądowego przy Sądzie Rejonowym w T.. Skarżąca uzasadniając swój interes prawny do wniesienia skargi na ww. interpretację wskazała, że w wyniku zastosowania przez [...] przedstawionego w interpretacji stanowiska o braku zwolnienia z VAT sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości (K. ) przy opracowywaniu planu podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży licytacyjnej tego prawa, kwota przekazana wierzycielom będzie o [...] zł niższa niż miałoby to miejsce w przypadku, gdyby sprzedaż ta była zwolniona z VAT. Z tego powodu G. o. w K. otrzyma z tytułu podziału uzyskanej ceny sprzedaży nieruchomości kwotę o ponad [...] zł niższą niż miałoby to miejsce w przypadku, gdyby sprzedaż ta była zwolniona z VAT. Ponadto, przy podziale ewentualnych kwot uzyskanych z egzekucji pozostałych składników majątkowych należących do dłużników, oprócz niezaspokojonej części wierzytelności G. (na dzień składania skargi wynoszącej [...] zł) uwzględniane będzie również niezaspokojone w wyniku podziału kwoty uzyskanej ze sprzedaży zabezpieczone hipotecznie wierzytelności B. i M. R. (1.861.237,90 zł), co również samo w sobie świadczy o istnieniu interesu prawnego Spółki w zaskarżeniu przedmiotowej interpretacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżąca nie należy do grona podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej przez osobę nieuprawnioną. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przepis § 2 stanowi natomiast, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. Zatem skarżący musi należeć do podmiotów wymienionych wprost w treści art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., bądź mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). Badając interes prawny skarżącego w przedmiotowej sprawie należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.", regulujących wydawanie interpretacji indywidualnych. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., interpretację indywidualną wydaje się na wniosek podmiotu zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Pojęcie "bycia zainteresowanym" uważa się w nauce prawa administracyjnego za kategorię interesu faktycznego. Interes faktyczny zawiera się w pojęciu interesu prawnego, stanowiąc łatwiejszą do spełnienia przesłankę. Podmiot legitymujący się taką kategorią interesu, nie musi bowiem wykazywać, że rozstrzygnięcie organu będzie dotyczyło jego sfery praw i obowiązków. Zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu powołanego przepisu jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Treść art. 14b § 2 O.p. wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Natomiast podmiot niebędący adresatem interpretacji indywidualnej (z uwagi na to, iż nie została ona wydana z jego wniosku i w jego sprawie) nie będzie mógł do niej się zastosować, ponieważ nie dotyczy ona jego spraw podatkowych i ewentualnej odpowiedzialności podatkowej. Z tego powodu interpretacja ta nie będzie mogła wywrzeć dla wymienionego podmiotu skutków ochronnych, nie stanowi też niewątpliwie obowiązującego prawa. Wynika z tego niewątpliwie, że brak przymiotu "zainteresowanego" w postępowaniu o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego we własnej indywidualnej sprawie, w rozumieniu art. 14b § 1 O.p., uzasadnia ocenę nieistnienia, wymaganego przez art. 50 § 1 p.p.s.a., interesu prawnego do zaskarżenia wydanej interpretacji do sądu administracyjnego przez podmiot, który nie był jej adresatem. Analizując niniejszą sprawę w takim zakresie, tj. czy skarżąca G. o. w K. mogła wnieść skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Ministra Finansów na wniosek złożony przez D. Z. (Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w T.), Sąd uznał, że skarżącej Spółce nie służy prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego dotyczącą innej osoby zainteresowanej, wydaną w jej indywidualnej sprawie. Podmiot, który w niniejszej sprawie wniósł skargę, nie ma legitymacji skargowej, albowiem nie ma interesu prawnego do dokonania tej czynności procesowej. Skarżąca nie była podmiotem zainteresowanym, który złożył wniosek o interpretację indywidualną, nie była tym samym również podmiotem, na rzecz którego taka interpretacja (zaskarżona) została wydana. Bezsprzecznie, skarżąca nie należy do kręgu podmiotów bezpośrednio wymienionych w treści art. 50 § 1 p.p.s.a., jak również nie jest innym podmiotem, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do stanowiska Spółki w zakresie jej interesu prawnego należy też wskazać, że w złożonym wniosku o interpretację indywidualną z dnia [...] czerwca 2016r. D. Z. przedstawiając zdarzenie przyszłe dotyczące sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w drodze licytacji zadał dwa ogólne pytania: 1) czy przedmiotem sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będzie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości z budynkami i budowlami, czy też będzie to sprzedaż użytkowania wieczystego jako działki niezabudowanej? oraz 2) jaką stawką należy opodatkować tę transakcję, czy też należy zastosować zwolnienie z podatku VAT? Zdaniem wnioskodawcy, sprzedaż prawa użytkowania wieczystego wskazanej nieruchomości, na której faktycznie nie znajdują się budynki ani budowle, a jedynie pozostałości dawnych naniesień, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 23%. W złożonym przez D. Z. wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (przedstawienie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, pytaniu, stanowisku wnioskodawcy) nie znalazło się jakiekolwiek odniesienie do skarżącej G. o. w K. . Również interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów - uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe - nie zawiera żadnych elementów pozwalających skonkretyzować wskazane zdarzenie przyszłe pod kątem podmiotowym, tj. dotyczącym interesu prawnego Spółki. W tej sytuacji, prawo do negowania (w drodze skargi) stanowiska organu prezentowanego w interpretacji przysługuje wyłącznie zainteresowanemu, tj. wnioskodawcy. Przyjmując stanowisko skarżącej Spółki uznać należałoby, że wszystkie podmioty, wobec których komornik prowadzi postępowanie egzekucyjne bądź będzie prowadził (zdarzenie przyszłe) mogłyby skarżyć wydaną dla niego interpretację podatkową. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.