I SA/Bd 764/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. A. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2008 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2008 rok. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona podniosła w uzasadnieniu wniosku, że w świetle powołanych w skardze zarzutów i naruszeń prawa, jakiego dopuściły się organy podatkowe, za w pełni uzasadnione uznać należy żądanie strony w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdziła, że w zarówno interesie strony, jak i interesie publicznym leży to, aby decyzja, która w rażący sposób narusza zasady prowadzenia postępowania podatkowego nie podlegała wykonaniu, zwłaszcza gdy uchylenie przedmiotowej decyzji jest, w ocenie strony skarżącej, wysoce uprawdopodobnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie jednak art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa, że dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Skarżąca nie wykazała, że w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 02 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1266/08). Podobne wyraził się NSA w postanowieniu z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt II FZ 338/07, gdzie stwierdził, że "zasada dyspozycyjności w postępowaniu sądowadministracyjnym przejawia się przyznaniem stronom tego postępowania kompetencji między innymi do rozporządzania przysługującymi im uprawnieniami procesowymi wynikającymi z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do tych uprawnień należy też występowanie z wnioskiem o przyznanie ochrony tymczasowej, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji ograniczając jednocześnie możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia choć jednej z nich. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie przez sąd ochrony tymczasowej należy do strony, a jej podjęcie wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej". Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.