I SA/Bd 773/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2003 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: maj 2003r. w kwocie [...] zł, czerwiec 2003r. w kwocie [...] zł, lipiec 2003r. w kwocie [...] zł, sierpień 2003r. w kwocie [...] zł, wrzesień 2003r. w kwocie [...] zł, październik 2003r. w kwocie [...] zł, listopad 2003r. w kwocie [...] zł, grudzień 2003r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano na dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu [...] zostało wszczęte przez Inspektora Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w B. postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od maja do czerwca 2003r. przez M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą firma M. W wyniku postępowania kontrolnego ustalono, iż w miesiącach od maja do grudnia 2003r. podatnik bezpodstawnie odliczył podatek naliczony z faktur dotyczących zakupu paliwa wystawionych przez firmę A. z siedzibą w W. ul. N., firmę U. z siedzibą w K. J. ul. S., firmę E. z siedzibą w W. ul. R., na łączną kwotę VAT w wysokości [...] zł. Organ ustalił, iż czynności które dokumentowały powyższe faktury nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości, a ich wystawcy spółki A. i U. mimo, że byli formalnie zarejestrowani na podstawie nieaktualnych danych, to działali w obrocie gospodarczym jak "podmioty nieistniejące". Na podstawie zebranego materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] Nr [...] określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące maj - grudzień 2003r. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i uzupełnienie postępowania przez przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Podniesiono, iż przedmiotową decyzję wydano z naruszeniem art. 121, 122, 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późno zm.), poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do organu podatkowego, a także zaniechanie przeprowadzenia wszystkich niezbędnych czynności dowodowych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób sprzeczny z przepisami Ordynacji, przede wszystkim ze względu na to, iż zaniechano przeprowadzenia dowodu z zeznań tak istotnych dla sprawy świadków jak: W. S., A. S., A. C., M. R.. Podatnik zaznaczył, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wydający decyzję z góry przyjął założenie, że kwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, gdyż w ślad za nimi nie miało miejsca wydanie paliwa. W ocenie strony w toku postępowania organ prowadzący widział potrzebę przesłuchania wymienionych wyżej osób, wysłał nawet do nich wezwania, jednak do przesłuchania nie doszło. Jednocześnie prowadzący to postępowanie, uchylał się od dokonania tych czynności, domagał się od strony wskazania adresów tych osób, pomimo faktu, że adresy te były mu znane. Podatnik podniósł, iż zeznającemu w charakterze świadka W. G., reprezentantowi spółki E., który oświadczył, iż spółka ta nie sprzedawała paliwa firmie M. M. M., nie okazano oryginałów faktur dotyczących tej sprzedaży tylko "jakieś zestawienie faktur". Dodatkowo podkreślono, iż prezes spółki E. – W. G. powinien być przesłuchany na okoliczność, czy na fakturach, w których jako wystawcę wskazano spółkę E. widnieją jego podpisy. Wskazano również, iż na uzasadnienie fikcyjności kontrolujący przywołuje fakt, iż podatnik nie dysponował własnym transportem, ani bazą magazynową. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślił, iż z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji wydający decyzję, w trakcie prowadzenia postępowania przeprowadził szereg czynności w celu uzyskania dowodów wyjaśniających stan faktyczny. Kontrolujący wystąpili do właściwych miejscowo organów podatkowych o przeprowadzenie czynności sprawdzających rzetelność dokonanych transakcji wynikających z kwestionowanych faktur oraz o przesłuchanie osób reprezentujących wymienione spółki. W celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprzedaży spornego paliwa podjęto próbę przesłuchania podatnika jako strony (protokół z dnia: [...], [...] oraz [...]). Pan M. odmówił złożenia zeznań w charakterze strony i oświadczył, że odpowie pisemnie na zadane pytania. Pismami z dnia [...], [...]. oraz w protokole z dnia [...] oświadczył m.in. iż nie pamięta w jaki sposób nawiązał kontakt z firmami od których nabywał paliwo, nie przypomina sobie osób z którymi się kontaktował, nie wie komu przekazywał pieniądze za paliwo, nie wie czyją własnością były cysterny przewożące paliwo, nie wie również w jakich miejscach tankowano do cystern paliwo oraz gdzie rozładowywano paliwo do cystern. Na większość zadanych pytań odpowiadał ogólnikowo i niewyczerpująco. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. nie dał wiary takim wyjaśnieniom. Uznano, iż mało prawdopodobne, jest iż osoba prowadząca osobiście firmę, która nie zatrudniała pracowników, nie potrafi udzielić podstawowych informacji o transakcjach kupna paliwa, które sama zawierała. Nie dano również wiary oświadczeniom odnośnie zapłaty ponad [...] złotych za paliwo zupełnie nieznanym osobom, bez jakichkolwiek pokwitowań. W kontekście powyższego organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia powołanych w odwołaniu przepisów Ordynacji podatkowej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ pierwszej instancji podjął bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. O wszelkich mających się odbyć przesłuchaniach podatnik był informowany. Powyższe dotyczy również przesłuchania w charakterze świadka W. G.. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że mimo iż strona była prawidłowo powiadomiona nie brała udziału w tym przesłuchaniu, ani innych które zostały przeprowadzone w celu wyjaśnienia sprawy. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, zarzut prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych jest niezasadny. Odnośnie zarzutu, że na uzasadnienie fikcyjności kontrolujący przywołuje również fakt, iż podatnik nie dysponował własnym transportem, ani bazą magazynową organ drugiej instancji stwierdził, iż są to dodatkowe okoliczności na które wskazuje organ pierwszej instancji. Oprócz tego stwierdzenia wskazano na szereg innych dowodów, które wskazują na to, iż sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji np.: brak deklaracji VAT-7 we właściwych urzędach skarbowych oraz fakt przedłożenia kopii tych deklaracji oraz wyjaśnienia podatnika, iż nie zna osób od których otrzymał wskazane dokumenty (vide pismo z dnia [...]), brak dowodów zapłaty za nabywane paliwo. W rozpatrywanej sprawie nie tylko występuje brak własnego transportu, czy bazy magazynowej. Jako podstawowe argumenty do zakwestionowania ww. transakcji wymienione zostały inne fakty, jak brak kopii faktur u sprzedawcy, brak stosownych deklaracji w urzędzie skarbowym, brak rozliczenia zobowiązania podatkowego w organie podatkowym, brak dowodów zapłaty, opisana sytuacja związana z przekazywaniem gotówki nieznanym osobom. Zatem całokształt opisanego przebiegu zawieranych transakcji wskazuje na ich fikcyjność a nie tylko brak własnego transportu czy bazy magazynowej. Odnośnie zarzutu dotyczącego nie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków W. S., A. S., A. C., M. R. organ odwoławczy stwierdził, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, iż organ pierwszej instancji wystąpił do właściwych organów o przesłuchanie W. S., A. C., M. R.. Pan W. S. i A. C. osoby reprezentujące zarząd spółki A., pomimo doręczenia wezwania nie stawiły się do Urzędu. Natomiast M. R. jedyny udziałowiec spółki U. w 2003r. nie został przesłuchany, ponieważ nie ustalono jego miejsca pobytu ( wymeldował się z pobytu stałego i nigdzie nie został zameldowany). W kwestii zaś przesłuchania A. S. organ odwoławczy stwierdza, iż wniosek o jego przesłuchanie znajduje się po raz pierwszy w treści odwołania, wcześniej podatnik nie wnioskował o przeprowadzenie takiego dowodu. Jednocześnie oprócz nazwiska strona nie wskazała adresu, ani tego co łączy tę osobę z rozpatrywaną sprawą. Dlatego złożenie na etapie odwoławczym ww. wniosku organ uznał za bezprzedmiotowe i mające na celu przedłużenie trwającego postępowania podatkowego. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wszystkie podjęte działania przez organ wydający decyzję wskazały niezbicie, iż kwestionowane transakcje nie miały miejsca w rzeczywistości. Podkreślono, iż spółki A. ,U. , E. formalnie były zarejestrowane lecz w oparciu o nieaktualne dane. Pod żadnym ze wskazanych przez spółki adresów, w tym adresach wskazanych na fakturach, nie prowadzono działalności gospodarczej. Spółki A. i U. nie składały za 2003r. deklaracji rozliczających należności podatkowe, a więc nie wykazywały podatku należnego od towarów i usług wynikającego z wystawionych faktur do właściwych miejscowo urzędów skarbowych. W przypadku spółki E. została złożona deklaracja dla podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003r. tj. za miesiąc, w którym wystawiono sporne faktury, jednak kwota podatku należnego wynikająca z kwestionowanych faktur o wiele przewyższa wykazaną w przedmiotowym rozliczeniu ( podatek należny wg deklaracji – [...] na powyższą okoliczność prezes spółki E. oświadczył, iż spółka ta nie dokonywała w 2003r. żadnych transakcji z firmą M. M. M.. Ponadto zeznał, iż nie zna M. M., jak również nie przyjmował od niego pieniędzy. Podjęte przez organy podatkowe czynności wykazały, iż pod adresem wskazanych siedzib spółek U. i E. nie funkcjonują wymienione spółki. Właściciele nieruchomości mieszczących się pod wskazanymi adresami oświadczyli, że nie wynajmowali wskazanym spółkom pomieszczeń ani nieruchomości. W przypadku natomiast spółki A. ustalono, iż nie posiada ona tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego wskazanego jako siedziba spółki tj. rodzice udziałowca spółki A. zmarli, a syn W. S. nie posiada tytułu prawnego do mieszkania kwaterunkowego. Z akt sprawy wynika, iż faktury którymi podatnik się posługiwał, nie dokumentowały rzeczywistych operacji gospodarczych, w związku z czym odliczając podatek naliczony zawyżono go o wartości wynikające z tych faktur. W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w oparciu o treść art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) – podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w spornych fakturach. Stosownie bowiem do brzmienia art. 19 ust. 1 i 2 ustawy ww. ustawy podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Oznacza to, iż podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur, które nie potwierdzają rzeczywistych operacji gospodarczych pomiędzy sprzedawcą a nabywcą. Zgodnie natomiast z postanowieniami § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia w przypadku gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, to faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W myśl § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a ww. rozporządzenia w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, to faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Organ odwoławczy podkreślił, iż powyższe przepisy mają uzasadnienie w konstrukcji podatku od towarów i usług. Z istoty podatku od towarów i usług wynika uprawnienie, a nie obowiązek do odliczenia podatku naliczonego. Oznacza to również, że podatnik ustalając swoje zobowiązanie podatkowe może ale nie musi uwzględnić kwotę podatku naliczonego. Prowadzenie działalności gospodarczej na własny rachunek wiąże się bowiem z koniecznością podejmowania ryzyka i nie zwalnia od ponoszenia konsekwencji nierozważnych decyzji. Możliwość odliczenia podatku nie wiąże się bowiem ze stopniem winy nabywcy towarów i usług lecz wynika z przepisów prawa. Zgodnie z art. 19 ust. 2 ww. ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Jednakże odliczenie to nie jest bezwarunkowe. Założenie takie byłoby przede wszystkim sprzeczne z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że podstawą opodatkowania jest obrót, czyli co do zasady kwoty należne z tytułu sprzedaży towarów i usług. Jeżeli zatem obrót taki nie miał miejsca, a doszło do wystawienia faktury to nie można dokumentu takiego traktować jako podstawy do obniżenia podatku należnego. Podobne stanowisko wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2004r. Sygn. akt K 24/03 stwierdzając "Nie do przyjęcia byłaby również sytuacja, gdy oryginał faktury jest podstawą do obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku VAT, ale nie ma osoby, którą można obciążyć obowiązkiem zapłaty stosownej kwoty uiszczonej przez podatnika na wcześniejszych etapach procesu gospodarczego". Zatem skoro ustalono, iż podatek nie został zapłacony przez podatnika jako nabywcę towaru (pozostała należność również) sprzedawcy, a sprzedawca nie rozliczył w deklaracji podatkowej podatku należnego z przedmiotowych faktur, to posiadanie przez stronę oryginału faktury nie upoważnia do obniżenia podatku należnego, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie zgodził się również z zarzutem naruszenia postanowień art. 121, art. 122, czy art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa dlatego, że takie naruszenie norm proceduralnych nie znajduje potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W toku prowadzonego postępowania zapoznano stronę z treścią zgromadzonego materiału dowodowego. Miała ona możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznych sprawy oraz zebranego materiału dowodowego, który stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji - i z tej możliwości skorzystała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie prowadzone przez organ pierwszej jak i drugiej instancji prowadzone było w sposób tendencyjny i stronniczy, z naruszeniem szeregu przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 121 powołanej ustawy postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych , w niniejszej sprawie zasada ta została złamana. Organy nie przesłuchały osób znanych im, wyciągnięto fałszywe wnioski a ponadto usiłowano narzucić skarżącemu obowiązki , które nie wynikają z żadnego przepisu prawa. Skarżący podkreśla, iż z art. 122 Ordynacji wynika zasada , że obowiązek ustalenia istotnych okoliczności dla sprawy obciąża organ podatkowy. Niewątpliwie taką okolicznością jest ustalenie czy transakcje sprzedaży miały miejsce , czy też ich nie było. Dowodem nie jest natomiast twierdzenie organu prowadzącego postępowanie wynikające jedynie z jego przekonania nie popartego przy tym jakimkolwiek dowodem. Strona podkreśla , iż zajmowała się handlem paliwami. Sprzedała nabyte paliwo w całości. Okoliczności te zostały potwierdzone przez kontrahenta. W ocenie skarżącego jest rzeczą oczywista, ze skoro sprzedał paliwo to musiał je wcześniej nabyć. Podnosi, iż ze sposobu prowadzenia postępowania wynika, że dla organów wystarczającą podstawą do przyjęcia niekorzystnych dla podatnika okoliczności są domysły pracowników tych organów. Dodatkowo skarżący podnosi również zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Sąd analizując ustalenia faktyczne , podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ podatkowy nie stwierdził naruszenia prawa , które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy wydające decyzje w niniejszej sprawie (w szczególności zaś organ kontroli skarbowej) w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowody z którego bezsprzecznie wynikało, iż transakcje zakupu paliwa udokumentowane fakturami wystawionymi przez spółki A., U., E., nie miały miejsca w rzeczywistości. Organy ustaliły, iż wymienione spółki były formalnie zarejestrowane lecz w oparciu o nieaktualne dane. Pod żadnym ze wskazanych przez spółki adresów ich siedzib (były to także adresy wskazywane na zakwestionowanych fakturach) nie prowadzono działalności gospodarczej. Co więcej spółki te nie legitymowały się żadnym tytułem prawnym do wskazanych nieruchomości (spółka A.) a ich właściciele oświadczyli, iż nigdy nie wynajmowali pomieszczeń dla prowadzenia działalności gospodarczej (k-87 akt administracyjnych ,tom I – oświadczenie pani A. W. odnośnie spółki U.), bądź też umowy takie zostały wypowiedziane przez dniem [...] ( k- 106 akt administracyjnych tom I- oświadczenie pani A. M. odnośnie spółki E.). Z uwagi na brak możliwości przesłuchania osób reprezentujących spółki A. i U. dążąc do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprzedaży spornego paliwa organ kontroli skarbowej podjął próby przesłuchania skarżącego jako strony postępowania. Do protokołów przesłuchania strony z dnia [...] (k-134 akt administracyjnych tom I) i z dnia [...] (k-150 akt administracyjnych tom I) skarżący oświadczył, iż odmawia złożenia zeznań informując jednocześnie, że odpowie pisemnie na zadane pytania. Natomiast w pismach z dnia [...] (k-138 akt administracyjnych) , z dnia [...] (k-167 akt administracyjnych) oraz do protokołu z dnia [...] (k-174 akt administracyjnych) skarżący oświadczył, iż nie pamięta danych żadnej ze spółek (wskazał, iż są one na fakturach), oferty współpracy otrzymywał od wymienionych spółek, nie przypomina sobie osób z którymi kontaktował się , nie zna nazwisk osób którym przekazywał pieniądze za paliwo , nie wie czyją własnością były cysterny przewożące paliwo, nie wie również w jakich miejscach tankowano paliwo do cystern ani gdzie go rozładowywano, faktury dostarczane były pocztą lub przez przedstawicieli podmiotów, które sprzedawały paliwo. Sąd za zasadną uznał konkluzję organów, iż w świetle zasad doświadczenia życiowego mało prawdopodobne jest, iż osoba prowadząca osobiście firmę, która nie zatrudnia żadnych pracowników, nie potrafi udzielić podstawowych informacji o transakcjach kupna paliwa , które sama zawierała. Słusznie również nie dano wiary oświadczeniom odnośnie zapłaty ponad [...] złotych za paliwo zupełnie nieznanym osobom , bez jakichkolwiek pokwitowań. Podkreślić również należy, iż przesłuchany w charakterze świadka W. G. (k-160 akt administracyjnych tom I) prezes spółki E. zeznał do protokołu, iż przedmiotem działalności spółki były usługi budowlane łącznie ze sprzedażą materiałów budowlanych; w 2003r. spółka E. nie dokonywała z firmą M. M. M. z siedzibą w B. żadnych transakcji a tym bardziej sprzedaży paliwa płynnego; nie zna i nie poznał pana M. M.. Po okazaniu świadkowi zestawienia faktur za miesiąc grudzień 2003r. wystawionych przez spółkę E. na sprzedaż paliwa dla skarżącego, W. G. zeznał, iż nie wystawił faktur o podanych numerach i datach jak w wykazie, ponadto zeznał, iż ze swojej działalności gospodarczej wykazywał podatek należy VAT w urzędzie skarbowym a w 2003r. na pewno nie było sprzedaży paliwa. Wbrew zarzutowi zawartemu w skardze okoliczność, iż świadkowi okazano zestawienie faktur a nie ich oryginały nie ma decydującego znaczenia w sprawie. Zeznania świadka na okoliczność braku transakcji ze skarżącym w miesiącu grudniu 2003r. potwierdza bowiem deklaracja złożona przez spółkę E. we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym (k- 113-118 akt administracyjnych tom I). W deklaracji tej wykazano wartość sprzedaży netto ze stawką 22 % - [...] zł, podczas gdy wartość tej sprzedaży z faktur wystawionych dla skarżącego wynosi [...] zł. Słusznie organy wskazują również na fakt braku stosownych deklaracji spółek A. i U. za poszczególne miesiące 2003r. we właściwych urzędach skarbowych. W trakcie postępowania podatkowego, skarżący przedłożył co prawda kserokopie deklaracji VAT-7 spółki A. za miesiące maj i czerwiec 2003r. wraz z potwierdzeniem nadania ich do urzędu skarbowego ale Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – W. nie potwierdził aby takie deklaracje wpłynęły . Wskazał, iż spółka nie złożyła deklaracji VAT-7 za okres od stycznia 2003r. do grudnia 2003r. (k-28 akt administracyjnych tom I). Natomiast w wyniku weryfikacji przedłożonych przez skarżącego kserokopii deklaracji VAT-7 za miesiące lipiec, wrzesień, październik 2003r. spółki U. ustalono , iż ostatnią deklarację dla podatku VAT spółka złożyła za miesiąc listopad 2001r.; za wskazane miesiące 2003r. deklaracje nie wpłynęły do urzędu skarbowego; ponadto datownik który widnieje na przedłożonych kserokopiach deklaracji jest inny od używanego w tym czasie w Urzędzie Skarbowym w Piasecznie (k- 64 akt administracyjnych tom I). Mając na uwadze poczynione ustalenia słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , iż skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakwestionowanych fakturach z uwagi na treść art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) Nie są zasadne zarzuty skarżącego dotyczące pomijania dowodów w postępowaniu, braku wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i dowolność tej oceny. W celu poczynienia ustaleń faktycznych organy podatkowe obu instancji podejmowały niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej (art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Organ pierwszej instancji prowadził postępowanie podatkowe z wnikliwością , dokładnie i przejrzyście gromadził materiał dowodowy w sprawie , umożliwiał stronie czynny udział w postępowaniu podatkowym na każdym jego etapie. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału w tym znaczeniu, że uwzględnił wszystkie dowody przeprowadzone w tym postępowaniu , jak i uwzględnił wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów zgromadzone dowody ocenił według własnego przekonania stosownie do zasad logicznego rozumowania. Organ odwoławczy niektórym dowodom odmówił wiary ale wyraźnie to zaznaczono i wskazano z jakiej to zrobiono przyczyny. Ponadto przeanalizowano każdy przeprowadzony dowód, uwzględniając także rodzaj tego dowodu i z tej analizy wyciągnięto spójne wnioski i powiązano je w logiczną całość. Skarżący wprawdzie starał się sugerować własne oceny w tym zakresie korzystne dla jego stanowiska ale organ podatkowy zachował samodzielność i niezależność w swym rozumowaniu i wyciąganiu wniosków, decydujących o ocenie dowodów. Postępowanie dowodowe doprowadziło do stwierdzenia, iż skarżący dokonał obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmioty choć formalnie zarejestrowane to faktycznie nie prowadzące działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami w konsekwencji potwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Bezpodstawne jest przy tym twierdzenie skarżącego, iż ustalenia te dokonano stronniczo i tendencyjnie w celu uzasadnienia z góry przyjętej tezy o fikcyjności transakcji. W ocenie strony potwierdza to zaniechanie przesłuchania świadków : W. S., A. C. i M. R.. Podkreślić należy, iż organy odstąpiły od przesłuchania świadków uznając , iż całość zgromadzonego materiału dowodowego daje podstawy do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego z uwagi na fikcyjność transakcji. W niniejszej sprawie stwierdzono bowiem brak jakichkolwiek znamion prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu paliwami pod adresami wskazanymi na fakturach sprzedaży, brak stosownych deklaracji VAT-7 złożonych przez kontrahentów w urzędach skarbowych, brak rozliczenia zobowiązania podatkowego przez kontrahentów w organie podatkowym, brak potwierdzenia dokonania zapłaty, brak własnego transportu skarżącego, brak bazy magazynowej skarżącego, wynikająca z oświadczeń skarżącego sytuacja z przekazywaniem gotówki nieznanym osobom. Całokształt ustalonego i opisanego w zaskarżonej decyzji przebiegu zdarzeń wskazuje, iż transakcje pomiędzy skarżącym a spółkami A., U. i E. w ogóle nie miały miejsca. W konsekwencji podnoszona w skardze okoliczność, iż zakupione paliwo we wskazanej ilości zostało następnie sprzedane nie ma znaczenia w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Organy nie kwestionowały tego, udowodniły natomiast , iż paliwo to nie zostało zakupione od spółek A., U. i E. a zatem faktury będące w posiadaniu skarżącego potwierdzały czynności, które nie miały miejsca. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. I. Najda – Ossowska L. Kleczkowski U. Wiśniewska