I SA/Bd 78/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] nr [...] JK2 Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] nr [...] oddalające zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...] dotyczące odpowiednio grzywny w celu przymuszenia oraz opłaty za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowień organów administracji obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z art. 61 § 3 cyt. ustawy. Przepis art. 61 ww. ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji (postanowienia) powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w skardze na postanowienie, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania, skarżący nie podniósł tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innych bowiem brać pod uwagę nie można. Zdaniem Sądu, analizując treść skargi, można przyjąć, że wniosek o ochronę tymczasową miałby się opierać na tych samych przesłankach co i skarga na postanowienie, czyli sprzeczności tego orzeczenia z przepisami prawa. Jednakże przedstawione w skardze niezgodności postanowienia z prawem, które będą przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28.04.2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Ponadto wskazać również należy, że na tle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, zarówno w doktrynie, jak i literaturze przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. komentarz, Warszawa 2005, s. 226; postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2005 roku, sygn. akt II FZ 580/05 niepubl.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. dotyczące zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty postanowienia, które jest orzeczeniem o charakterze procesowym i nie można w ten sposób nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno - materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. W drodze postanowienia określane są bowiem co do zasady jedynie uprawnienia i obowiązki strony w toku postępowania, w tym egzekucyjnego. Taki też formalny charakter ma zaskarżone do Sądu postanowienie. Dotyczy zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, tj. kontynuuje proces, który toczy się na podstawie innego aktu prawnego kreującego prawa i obowiązki skarżącego na gruncie prawa materialnego. Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób nie dotyka zatem bezpośrednio należności pieniężnej objętej tym postępowaniem. Stosownym wnioskiem można natomiast objąć rozstrzygnięcie nakładające grzywnę w celu przymuszenia, w wyniku którego wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ono bowiem kreuje zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.