I SA/Bd 790/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Mirella Łent Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. oddala skargę W ramach czynności rekwizycyjnych zleconych przez Dyrektora Izby Celnej w W., w związku z prowadzonym przez ten organ postępowaniem egzekucyjnym wszczętym wobec H. F. P. S.. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w T. dokonał zajęcia i odbioru ruchomości w postaci urządzeń do gier: A. X. nr [...]/A. , C. nr [...], A. nr [...]. Z uwagi na nieobecność przedstawicieli Spółki podczas dokonywania zajęcia protokół zajęcia i odbioru ruchomości został doręczony Spółce przez operatora pocztowego w dniu [...] czerwca 2016 r. P. z dnia [...] lipca 2016 r. Spółka wniosła do Dyrektora Izby Celnej w T. skargę na czynność egzekucyjną dokonaną w dniu [...] czerwca 2016 r., zarzucając naruszenie: - art. 67 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 599), dalej u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych poprzez sporządzenie protokołu zajęcia ruchomości na formularzu odbiegającym od wzoru przyjętego w przywołanym rozporządzeniu poprzez usunięcie frazy "oznaczenie miejsca, daty i godziny" w polu umożliwiającym określenie miejsca i czasu dokonania czynności i zastąpienie jej frazą "oznaczenie miejsca i czasu" w protokołach zajęcia i odbioru ruchomości, - art. 67 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez błędne określenie w protokole wierzyciela, wskazując na Dyrektora Izby Celnej w S., co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej, - art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe określenie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. o numerze [...], podczas gdy względem zobowiązanej spółki nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne na podstawie takiego tytułu wykonawczego, co w efekcie doprowadziło również do naruszenia art. 32 w związku z art. 15 ww. ustawy poprzez dokonanie czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny w ramach niewszczętego prawidłowo postępowania egzekucyjnego i z brakiem poszanowania podstawy zasady upomnienia, - art. 67 § 4 pkt 2 u.p.e.a. poprzez nie zawarcie w protokole zajęcia i odbioru ruchomości adnotacji, które z zajętych ruchomości mogą być sprzedane bezpośrednio po zajęciu, czy też które ruchomości poborca pozostawia pod dozorem zobowiązanego lub osoby zastępującej zobowiązanego, a które odbiera, co do wymienionych w protokole i zajętych ruchomości, a w efekcie naruszenie art. 6 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a. Jednocześnie Spółka wskazała, iż automaty będące przedmiotem zajęcia są wyłącznie w posiadaniu zależnym spółki - na podstawie umowy leasingu, a ich właścicielem jest spółka handlowa prawa cypryjskiego. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w T. powyższą skargę oddalił. W uzasadnieniu wyjaśnił istotę skargi, jako środka prawnego, przysługującego w toku egzekucji, powołał przepisy, na podstawie których uprawniony był do dokonania przedmiotowej czynności. Ponadto wyjaśnił Spółce, że wierzycielem w przedmiotowej sprawie jest Dyrektor Izby Celnej w S., a przedmiotowy tytuł wykonawczy wystawiony został przez Dyrektora Izby Celnej w T., który od [...] października 2015 r. w związku ze zmianą przepisów prawa nie jest w chwili obecnej wierzycielem dochodzonej należności. Ponadto, odnosząc się do pozostałych kwestii wskazano, iż nie stwierdzono podstaw do uznania, że skarga na czynność zajęcia ruchomości jest zasadna. Na to postanowienie, Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej. W uzasadnieniu powtórzyła argumenty wskazane w skardze na czynności organu. Rozpoznając powyższe zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w B. wyjaśnił, że skarga na czynność egzekucyjną jest sformalizowanym środkiem ochrony prawnej i służy tylko i wyłącznie do poddania kontroli prawidłowości zastosowanej czynności egzekucyjnej. Sposób dokonania czynności zajęcia ruchomości, a równocześnie prawidłowości jej przeprowadzenia, należy rozpatrywać na podstawie regulacji zawartych w art. 97 u.p.e.a. i następnych. Następnie stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w T., działając jako organ rekwizycyjny, dokonał zgodnie przepisami prawa czynności egzekucyjnych, polegających na zajęciu ww. ruchomości i jednocześnie w dniu [...] czerwca 2016 r. powiadomił zobowiązaną Spółkę o dokonaniu powyższego zajęcia. Zatem zostały wypełnione wymogi z art. 98 § 2 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że organ rekwizycyjny zastosował zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej odpowiadające wzorowi dokumentu stanowiącego załącznik nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2310). W protokole, w polu nazwanym "oznaczenie miejsca i czasu", winno być "oznaczenie miejsca, daty i godziny", jednakże poborca skarbowy wypełniając przedmiotowy protokół zajęcia i odbioru ruchomości szczegółowo wskazał: "B. [...].06.2016r., godz. 12.00", w związku z czym wymienił wszystkie elementy przewidziane we wzorze protokołu i brak ten nie ma wpływu na skuteczność dokonanego zajęcia. W ocenie organu, w pozostałej kwestii zaskarżony protokół został sporządzony poprawnie, nie zawiera błędów i uchybień formalnych oraz odpowiada wszelkim wymogom określonymi przepisami prawa. Ponadto, odnosząc się do zarzutu nie zawarcia w protokole zajęcia i odbioru ruchomości adnotacji, które z zajętych ruchomości mogą być sprzedane bezpośrednio po zajęciu czy też, które ruchomości poborca pozostawia pod dozorem zobowiązanego lub osoby zastępującej zobowiązanego, a które odbiera, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dokonując przedmiotowego zajęcia poborca skarbowy jednoznacznie wskazał w protokole odbioru ruchomości, które nieruchomości odbiera - "ruchomości zajęte protokołem sporządzonym w dniu [...].06.2016 r. wyszczególnione w poz. 1 do 3". Odnosząc się do błędnego, w ocenie skarżącej Spółki, oznaczenia wierzyciela w zawiadomieniu o zajęciu organ wyjaśnił, że przedmiotowy tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie którego wszczęto postępowanie egzekucyjne oraz dokonano zajęcia i odbioru ruchomości został wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w T.. Od [...] października 2015 r. w związku ze zmianą przepisów prawa wierzycielem w tej sprawie jest Dyrektor Izby Celnej w S., jednakże wszystkie podjęte w tej sprawie czynności pozostają w mocy. W związku z powyższym wskazanie w protokole Dyrektora Izby Celnej w S. jako wierzyciela jest trafne, postępowanie egzekucyjne wszczęte prawidłowo i z poszanowaniem zasad prawnych, po wcześniejszym wysłaniu do Spółki upomnienia w dniu [...] lipca 2015 r. Jednocześnie organ zauważył, że dokonana czynność odpowiada zarówno ogólnym przepisom dotyczącym egzekucji należności pieniężnych, wynikającym z art. 67 § 4 u.p.e.a., a także jest zgodna z regulującym tryb zajęcia ruchomości przepisami u.p.e.a. zawartymi w art. 97-103. Odpowiadając na zarzut Spółki w kwestii własności zajętych przez Dyrektora Izby Celnej w T. automatów do gier, organ nadzoru wskazał, że zgodnie z art. 97 § 2 u.p.e.a. zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Art. 38 § 1 wskazanej powyżej ustawy określa, iż ten, kto nie będąc zobowiązanym, rości sobie prawa do rzeczy lub prawa majątkowego, z którego prowadzi się egzekucję administracyjną, może wystąpić do organu egzekucyjnego - w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa - z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. Zatem zobowiązana Spółka nie posiada legitymacji do wystąpienia z takim wnioskiem. W skardze do tut. Sądu, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. k.p.a. oraz art. 7 i 77 ww. ustawy w zw. z art. 97 § 2 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, zaś z informacji uzyskanych od Spółki, jak i podnoszonych przez pełnomocnika w skardze na czynności egzekucyjne oraz w zażaleniu argumentów wynika, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 4 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do niewłaściwego określenia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia, który to organ egzekucyjny określił jako tytuł wykonawczy wystawiony przez Dyrektora Izby Celnej w S. o numerze [...], w sytuacji, gdy wobec zobowiązanej spółki na podstawie takiego tytułu wykonawczego nie jest prowadzone żadne postępowanie egzekucyjne; w efekcie czynność taką należałoby uznać za podjętą w ramach niewszczętego prawidłowo postępowania egzekucyjnego oraz z brakiem poszanowania podstawowej zasady upomnienia, co winno uzasadniać uwzględnienie skargi, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 54 § 5a oraz art. 67 § 1 u.p.e.a. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w przedmiotowej sprawie doszło do sporządzenia protokołu zajęcia i odbioru ruchomości na nieaktualnym w dacie wystosowania zawiadomienia wzorze zajęcia, przy czym zgodnie z treścią naruszonej normy prawnej, podstawę stosowania środków egzekucyjnych stanowi zawiadomienie sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaś jakiekolwiek modyfikacje ustalonego wzoru dopuszczalne są jedynie w zakresie przewidzianym we wzorze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu, zatem nie naruszono art. 7 i 77 k.p.a. Poza sporem pozostają wszystkie istotne okoliczności, a przedmiotem sporu staje się ich ocena prawna, dokonana w granicach art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", czyli skargi na czynności egzekucyjne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy prawidłowo uznał, że czynność egzekucyjna zajęcia ruchomości została dokonana zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem przede wszystkim, przedmiotem tej skargi jest konkretna czynność egzekucyjna, a nie zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego czy też prawidłowość jego prowadzenia, co na początek czyni niezasadnymi zarzuty, oparte o stwierdzenia, że postępowanie nie było wszczęte w sposób prawidłowy i zabrakło wypełnienia zasady upomnienia. Zatem należy uznać, że działanie organu wypełniło zapisy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Jednocześnie, zgodnie z powołanymi w skardze przepisami art. 67 § 1, § 2 pkt 4 i § 4 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. (...) Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera m.in., numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia. Tut. Sąd w orzeczeniach z 16 listopada 2016r., I SA/Bd 701/16 oraz I SA/Bd 702/16, uznał, odpowiednio, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494), w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. 1 października 2015 r.), dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., i bez względu na to, że należność z tytułu kary pieniężnej wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T., a należność ta powstała przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia, i nie została zapłacona; prawidłowym jest wskazanie jego tak w protokole zajęcia i odbioru ruchomości jak i w tytule wykonawczym. WSA wyjaśnił, iż nie można także zgodzić się z twierdzeniem, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, zostało wydane bez delegacji ustawowej. Ta delegacja jest zawarta w art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 990 ze zm.). W myśl tego przepisu minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Uznano, że tym samym, organ nie naruszył również art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez obciążenie zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy organ egzekucyjny powinien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie z niej wynikało z inicjatywy jakiego wierzyciela została ona dokonana. "Zarówno w protokole zajęcia i odbioru ruchomości, jak i w tytule wykonawczym wyraźnie wskazano, że wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S.. Zobowiązany nie jest zatem obciążony ciężarem identyfikacji wierzyciela.". W drugim z wyroków, wyjaśniono, że wskazany art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających m.in. z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych właściwy dyrektor izby celnej. Zgodnie natomiast z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania z dnia [...] września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494) w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (tj. [...] października 2015 r.), dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w S., przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy. Tam w protokole zajęcia i odbioru ruchomości jako wierzyciela rzeczywiście wskazano Dyrektora Izby Celnej w T.. Wprawdzie WSA uznał, że "w protokole tym błędnie oznaczono wierzyciela, bowiem z dokumentu tego wynika, że należy w nim wskazać jako wierzyciela ten podmiot, który wystawił tytuły wykonawcze, na co wskazuje zawarty w nim zwrot "(...) objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez (...)". Sąd przyjął, że wnioskującym o wszczęcie egzekucji, na podstawie art. 26 u.p.e.a., był Dyrektor Izby Celnej w T.. Tym samym nowelizacja wymienionego wyżej rozporządzenia nie miała wpływu na prawidłowość oznaczenia wierzyciela w protokole z dnia [...] lutego 2016 r. Obecnie Sąd zgadza się z powyżej opisanym poglądem, niemniej nie można pominąć, że Sąd we wskazanym wcześniej orzeczeniu zajął stanowisko, iż skoro w orzecznictwie sądowym różnicuje się wpływ wad na ważność dokumentów, o których mowa w art. 67 u.p.e.a. to nie każde uchybienie stanowi naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie dokonanej czynności. Wnioskiem Sądu było to, że nawet gdyby przyjąć, że błędnie określono wierzyciela, to uchybienie to i tak nie skutkowałoby nieważnością dokonanej czynności egzekucyjnej. W realiach obecnie badanej sprawy, WSA również nie widzi podstaw do uchylenia postanowienia z tego względu, że organ posługując się tytułem wykonawczym, gdzie wierzycielem oznaczono autora decyzji stanowiącej podstawę prawną obowiązku, czyli Dyrektora Izby Celnej w T., w protokole odbioru wskazuje nie tylko (prawidłowo) jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w S., ale i (błędnie) opisuje go jako wystawcę tytułu wykonawczego. WSA nie dostrzega tu żadnego wpływu na wynik sprawy, tj. na przymusowe dochodzenie niezapłaconej należności. Zobowiązany z protokołu zajęcia wiedział: o jaki konkretny tytuł wykonawczy chodzi i jakie należności są tu przedmiotem egzekucji. W żaden też sposób nie wykazano wpływu na wynik sprawy postulowanej kwestii wystawienia protokołu na nie obowiązującym już wzorze. Dostrzeżone przez skarżącego różnice nie odbierają mu cech wiernego obrazowania rzeczywistości czy kompletności. Zdaniem Sądu nie można doszukać się naruszenia zapisu art. 67 § 1 u.p.e.a., który wskazuje, że dokument ten sporządza według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, bowiem załączony do akt protokół spełnia te wymogi zawierając wszelkie niezbędne i prawem wymagane treści. W szczególności nie można zarzucić protokołowi braku adnotacji, o jakiej mowa w art. 67 § 4 pkt 2 u.p.e.a., tj. Adnotacji dotyczącej dozoru czy bezpośredniej sprzedaży, w sprawie, w której ruchomości: zostały zabrane, czy nie mogły być objęte sprzedażą bezpośrednią, bowiem nie obejmował ich art. 104 § 2 u.p.e.a. Nie znalazł też uznania Sądu zarzut oparty na twierdzeniu, że zajęte ruchomości mogą nie stanowić własności skarżącego, a zadaniem organu było poczynienie ustaleń w tym względzie. Trzeba zauważyć, że poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada. Poborca skarbowy nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł do rzeczy, którą dysponuje (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008, str. 328). Osoba roszcząca sobie prawo do zajętej rzeczy może bronić swych praw zgłaszając wniosek o wyłączenie rzeczy spod egzekucji (art. 38 § 1 u.p.e.a). Zatem nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 97 § 2 u.p.e.a., bowiem ten wskazuje, że zajęciu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione. Mając na względzie powyższe okoliczności oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.