I SA/Bd 791/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na tytuł wykonawczy P. P. S.A. C. O. F. w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaległości w opłacie abonamentowej postanawia: odrzucić skargę Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. P. S.A. wysłał skarżącej w upomnienie wzywające do zapłaty zaległych opłat abonamentowych. Z uwagi na niezrealizowanie przez wezwania do zapłaty Dyrektor sporządził tytuł wykonawczy, który w dniu 26 lutego 2018 r. wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, został przekazany do realizacji, do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. Należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, obejmowały okres od stycznia 2012 r. do października 2017 r., w wysokości 1213,40 zł oraz odsetki i koszt upomnienia. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej w dniu 10 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Wydział I pismem z dnia 17 lipca 2018 r., Sygn. akt I DK/GI 17/18 przekazał wierzycielowi skargę zawartą w piśmie skarżącej z dnia 21 czerwca 2018 r. wraz z załącznikami oraz kopertą nadania, a także pismo doprecyzowujące przedmiot skargi z dnia 6 lipca 2018 r., z kopertą nadania celem nadania skardze dalszego biegu. W związku z treścią pisma skarżącej z dnia 6 lipca 2018 r. Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest tytuł wykonawczy z dnia 26 lutego 2018 r. W odpowiedzi na skargę P. P. S.A. Centrum Obsługi Finansowej wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Postanowieniem z dnia 17 września 2018 r. WSA w G. przekazał sprawę według właściwości tut. Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny jest złożenie jej na akt lub czynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżony tytuł wykonawczy nie stanowi bowiem aktu lub czynności objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Stosownie do art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego stwierdzającym istnienie i wymagalność obowiązku, do wykonania, którego doprowadzić ma wszczęte na jego podstawie postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy nie mieści się w katalogu spraw, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Ponadto tytuł wykonawczy nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak również nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 2415/13; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji należy przyjąć, że skarga na tytuł wykonawczy jest niedopuszczalna. Dodatkowo należy wskazać, że kontrola legalności działalności podjętej przez organ administracji publicznej w zakresie dotyczącym wystawienia tytułów wykonawczych stanowiących podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej dokonać się może jedynie w drodze szczególnego środka zaskarżenia, jakim jest zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a następnie złożenia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego uznające te zarzuty za nieuzasadnione. Dopiero ostateczne rozstrzygnięcie organu administracyjnego, wydane na skutek zgłoszonych zarzutów, może stanowić podstawę skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Takie samo zdanie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 323/18: "Tytuł wykonawczy, będący z mocy art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej, nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), podlegającymi kognicji sądu administracyjnego." Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., skargę odrzucił.