I SA/Bd 805/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi B. F. M. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2008- 2012. oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Burmistrz T. z dnia [...] 2013r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008-2012 oraz określenia wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2012. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Podaniem z dnia [...] 2013r. B., działając na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej zwróciła się do Burmistrza T. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, w łącznej kwocie [...] zł, w tym: za rok 2008 w kwocie [...]zł, za rok 2009 w kwocie [...]zł, za rok 2010 w kwocie [...] zł, za rok 2011 w kwocie [...]zł, za rok 2012 w kwocie [...]zł. Do wniosku podatnik załączył korekty deklaracji podatku od nieruchomości za lata 2008-2012 oraz wskazał, że przedmiotowe pismo stanowi uzasadnienie przyczyn korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2008-2012, o którym mowa w przepisie art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że przeprowadziła weryfikację powierzchni użytkowych posiadanych przez nią budynków, zgodnie z definicją powierzchni użytkowej, zawartą w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), w wyniku której stwierdzono, iż faktyczna powierzchnia użytkowa posiadanych przez spółkę budynków jest niższa o [...] m2 od powierzchni deklarowanej w latach 2008-2012 i wynosi [...] m². Następnie podatnik podał, że jest posiadaczem ośrodka wypoczynkowego położonego nad jeziorem [...], na terenie gminy T.. Zabudowę ośrodka stanowią domki campingowe, [...] pawilony mieszkalne z pokojami na wynajem, zaplecze socjalno - administracyjne, świetlica oraz stołówka z zapleczem kuchennym i magazynowym. W ocenie spółki w związku z tym, że uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...]z dnia [...]2009 r. nr [...] z dnia [...] 2010 r. oraz nr [...] z dnia [...] 2011 r. przewidują specjalną stawkę dla gruntów i budynków letniskowych, to w latach 2010-2012 uzasadnione jest opodatkowanie wszystkich posiadanych gruntów i budynków według stawki jak dla gruntów i budynków letniskowych, a stawki zawarte w pierwotnych deklaracjach - związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - są nieprawidłowe. Decyzją z dnia [...]2013r. Burmistrz T. określił Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2008-2012 oraz określił wysokość nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2012. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie: § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w Tucholi nr [...] z dnia [...]2009 r.; § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w Tucholi nr [...] z dnia [...] 2010 r.; § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] 2011 r. oraz 4. art. 5 ust. 2, 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków letniskowych należących do spółki według stawki dla gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie według stawek wskazanych w uchwałach Rady Miejskiej w T.. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że względem lat podatkowych 2008-2009 organ pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w takiej samej wysokości jak w wykazanych korektach deklaracji, określając jednocześnie wysokość nadpłat w żądanych przez podatnika kwotach, dlatego też Kolegium rozpatrując stan faktyczny i zastosowane przepisy prawa obowiązujące w latach 2008 i 2009 uznało te ustalenia za prawidłowe oraz stwierdziło, że nie obejmują one zaistniałego obecnie sporu, który dotyczy stawek podatkowych, zastosowanych przez organ podatkowy w latach: 2010-2012, względem gruntów i budynków, będących w posiadaniu spółki, obowiązujących dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dalej organ wyjaśnił, że B. jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], położonej w miejscowości [...], na nieruchomości prowadzony jest Ośrodek Wypoczynkowy o nazwie [...]. Podatnik jest osobą prawną, zarejestrowaną w KRS pod nr [...]oraz prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji mebli. Jak wynika z ewidencji gruntów i budynków zgłoszone do opodatkowania grunty, budynki oraz budowle znajdują się na działce o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni [...] ha o rodzaju BZ, na którym posadowionych jest [...] budynków o funkcji: inne niemieszkalne. W skład Ośrodka oprócz domków campingowych wchodzą również: budynek kuchni, świetlicy, magazyn na sprzęt wodny, plac zabaw, boisko. Ponadto Kolegium stwierdziło, że podatnik reklamuje Ośrodek w Internecie, w którym można znaleźć następujące informacje: "cyt ... [...]." W związku z tym, w ocenie Kolegium Ośrodek Wypoczynkowy "[...]", znajdujący się w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą stanowi komercyjny, nastawiony na osiąganie zysków kompleks wypoczynkowy. Zdaniem organu z treści art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów i budynków powoduje konieczność płacenia podatku od nieruchomości wg najwyższej stawki od wszystkich gruntów i budynków, z uwzględnieniem wyłączeń przewidzianych w tym przepisie. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania lub ich związek z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie organ wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości uwzględnia stawki określone w uchwałach Rady Miejskiej w Tucholi nr [...]z dnia [...] 2009 r. nr [...]z dnia [...]2010 r. oraz nr [...]z dnia [...]2011r. Za nietrafną Kolegium uznało przedstawioną przez spółkę definicję budynku i gruntu letniskowego, które w odniesieniu do niniejszej sprawy, w ocenie podatnika, miałyby oznaczać "letni pobyt za miastem", ponieważ Ośrodek Wypoczynkowy "[...]" należy traktować jako kompleks wypoczynkowy będący w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, który w związku z tym posiadaniem prowadzi na nieruchomości odpłatne usługi turystyczne świadczone innym podmiotom. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że o trafności stanowiska Burmistrza świadczy również okoliczność, że w latach 2008-2009 zgodnie z uchwałami Rady Miejskiej w Tucholi nr [...]z dnia [...]2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku na terenie Gminy T. (Dz. Urzędowy Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia 14 grudnia 2007 r. Nr 141, poz. 2297) oraz nr XXIX/241/08 z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku na terenie Gminy T. (Dz. Urzędowy Województwa Kujawsko - Pomorskiego z dnia 17 grudnia 2008 r. Nr 172, poz. 2938) grunty i budynki Ośrodka Wypoczynkowego były opodatkowane według stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem ośrodków wczasowych, campingów i pól namiotowych, natomiast od 20 l0r. Rada Miejska w T. nie przewiduje już takich stawek. Podatnik pomija okoliczność, że w latach 2008-2009 sam przyznał, iż grunty i budynki będące w jego posiadaniu związane są z prowadzeniem ośrodków wczasowych i nie wskazywał, iż w tych latach powinny być również zastosowane stawki dla gruntów i budynków letniskowych. 4. W skardze wywiedzionej do Sądu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie: - § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w Tucholi nr [...]z dnia [...]2009r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od datku na terenie gminy T., - § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...]z dnia [...]2010r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od datku na terenie gminy T., - § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] 2011r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od datku na terenie gminy T., w związku z przepisami art. 5 ust. 2, 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ich błędną wykładnię prowadzącą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków letniskowych należących do spółki według stawki dla gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie według stawek wskazanych w uchwałach Rady Miejskiej w T.. W uzasadnieniu strona dokonała wykładni pojęcia "budynku letniskowego", wskazując, że słowo "letnisko" oznacza letni pobyt za miastem w celach wypoczynkowych. W związku z tym, zdaniem skarżącej, skoro wszystkie grunty i budynki wchodzące w skład ośrodka wypoczynkowego w T. wykorzystywane są w celu realizacji pobytu wypoczynkowego, to stanowią grunty i budynki letniskowe, co zostało wielokrotnie potwierdzone przez organ podatkowy pierwszej instancji. W ocenie strony wbrew stanowisku organu sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie powoduje, że grunty i budynki będące w posiadaniu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą nie mogą zostać zaliczone do określonej kategorii gruntów i budynków, w tym wypadku gruntów i budynków letniskowych. Ponadto, w ocenie strony w odniesieniu d gruntów i budynków letniskowych będących w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zastosowanie powinna mieć stawka dla gruntów i budynków letniskowych (regulacja szczególna), a nie stawka dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą (regulacja ogólna), co ma potwierdzenie w literaturze przedmiotu. Na potwierdzenie swojej argumentacji strona przedstawiła pogląd W. Morawskiego dotyczący odrębnych stawek dla budynków lub części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz zajętych na działalność w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. 5. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga jest niezasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. W tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego. 7. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. W myśl sformułowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej, zasady swobodnej oceny dowodów, organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Mając powyższe na względzie, po analizie materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów podatkowych zawarte w zaskarżonej decyzji jest właściwe. Sąd przy tym wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające, zgromadziły (zapewniając stronie prawo do wzięcia czynnego udziału) i wszechstronnie oceniły zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej materiał dowodowy, czego potwierdzeniem jest prawidłowe uzasadnienie zaskarżonych decyzji. Organy podatkowe wyczerpały swoje możliwości dowodowe i nie przekroczyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 Ordynacji podatkowej, nie nosi cech dowolności. 8. Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, to również uznać je należy za chybione. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy zasadności opodatkowania będących w posiadaniu strony skarżącej budynków i gruntów najwyższymi stawkami, przewidzianymi dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że względem lat podatkowych 2008-2009 organ pierwszej instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w takiej samej wysokości jak w wykazanych korektach deklaracji, określając jednocześnie wysokość nadpłat w żądanych przez podatnika kwotach, dlatego też Kolegium rozpatrując stan faktyczny i zastosowane przepisy prawa obowiązujące w latach 2008 i 2009 uznało te ustalenia za prawidłowe oraz stwierdziło, że nie obejmują one zaistniałego obecnie sporu, który dotyczy stawek podatkowych, zastosowanych przez organ podatkowy w latach: 2010-2012, względem gruntów i budynków, będących w posiadaniu spółki, obowiązujących dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższego stanowiska nie kwestionuje również strona skarżąca w związku z czym spór dotyczy opodatkowania spornych gruntów i budynków za lata 2010-2012. Bezspornym również jest, że skarżąca spółka jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], położonej w miejscowości [...] przy ul. [...], na nieruchomości prowadzony jest Ośrodek Wypoczynkowy o nazwie "[...]". Podatnik jest osobą prawną, zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji mebli. Jak wynika z ewidencji gruntów i budynków zgłoszone do opodatkowania grunty, budynki oraz budowle znajdują się na działce o numerze ewidencyjnym [...], o powierzchni [...]ha o rodzaju BZ, na którym posadowionych jest 45 budynków o funkcji: inne niemieszkalne. W skład Ośrodka oprócz domków campingowych wchodzą również: budynek kuchni, świetlicy, magazyn na sprzęt wodny, plac zabaw, boisko. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 95 poz. 613 ze zm.), dalej zwana u.p.o.l., jako grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej definiuje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec braku definicji działalności gospodarczej w ustawie podatkowej, pojęcie to należy rozumieć w takim znaczeniu, jaki nadała mu obowiązująca w badanych latach ustawa z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej. Również w przypadku pojęcia przedsiębiorcy należy odwołać się do wskazanej wyżej ustawy. Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, prawna lub niemąjąca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu prowadzi działalność gospodarczą. Z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że uznaje się za działalność gospodarczą zarobkową działalność wytwórczą, handlową, budowlaną, usługową, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły. Każda działalność, odpowiadająca powyższej definicji, bez względu na formę organizacyjną podmiotu ją wykonującą, będzie zatem uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Na mocy art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., który ma charakter przepisu odsyłającego, powyższą definicję z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej należy zastosować do wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Bezspornym w sprawie jest, że w badanym okresie (2010-2012) strona skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. W związku z powyższym stwierdzić należy, że strona skarżąca w stosunku do wszystkich będących w jej posiadaniu w spornym okresie gruntów, budynków, budowli - była podatnikiem podatku od nieruchomości, który z wyjątkami przewidzianymi w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1a ust. 1 pkt 3), zobowiązana była uiszczać od nieruchomości według stawek najwyższych. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zinterpretował powyższy przepis stwierdzając, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntu, budynku lub budowli przesądza o zakwalifikowaniu ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. – niezależnie od tego, czy i jak korzysta z nich bieżąco przedsiębiorca. Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad następuje bowiem w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2011r., sygn. akt: II FSK 151/10). Uzyskanie wyłączenia konkretnej nieruchomości z zakresu opodatkowania jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, wiąże się z korzystniejszą dla podatnika stawką opodatkowania, zatem ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z niej określone skutki prawne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 8 grudnia 2010r., sygn. akt: III SA/Wr 639/10). Spółka jednak nie podnosiła, że sporny obiekt ze względu technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej. 9. W skardze strona sformułowała zarzut naruszenia § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w Tucholi nr [...] z dnia [...] 2009r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od datku na terenie gminy T., § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] 2010r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od datku na terenie gminy Tuchola, § 1 pkt 6 i 12 uchwały Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] 2011r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od datku na terenie gminy T. w związku z przepisami art. 5 ust. 2, 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ich błędną wykładnię prowadzącą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków letniskowych należących do spółki według stawki dla gruntów i budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie według stawek wskazanych w uchwałach Rady Miejskiej w T.. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że W art. 5 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, iż przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (od gruntów) rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Natomiast w odniesieniu do budynków lub ich części ustawodawca w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. wskazał, iż przy określaniu wysokości stawek rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Ponadto z art. 5 ust. 4 tej ustawy wynika, że przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e (budynki i ich części poza budynkami mieszkalnymi) oraz w ust. 1 pkt 3 (budowle), rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności. Z powyższego przepisu wynika, że określenie wysokości stawek podatku od nieruchomości jest kompetencją właściwej rady gminy. W przywołanej przez stronę regulacji znajdującej się w § 1 pkt 6 i 12 przytoczonych powyżej trzech uchwał Rady Miejskiej w T. określono stawki podatku od nieruchomości na terenie Gminy T. od budynków letniskowych oraz gruntów letniskowych. Regulacja określona powyżej nie może mieć miejsca w stosunku do skarżącej spółki, albowiem Ośrodek Wypoczynkowy o nazwie "[...]" jak trafnie wskazał organ należy traktować jako kompleks wypoczynkowy na którego terenie strona skarżąca również prowadzi działalność gospodarczą. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej na tym terenie potwierdza informacja znajdująca się na stronie internetowej http://www.latowborach.republika.pl [...]. Z akt sprawy nie wynika również aby strona wykorzystywała tę nieruchomość na cele osobiste. Reasumując stwierdzić należy, że skoro jak wynika z zebranego materiału dowodowego sporny obiekt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a dodatkowo na przedmiotowym obiekcie jest prowadzona działalność gospodarcza skierowana na określony zysk oraz strona nie wykazała, że ze względów technicznych obiekt ten nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności to organy zasadnie odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości albowiem sporny obiekt podlega opodatkowaniu według maksymalnej stawki podatkowej określonej w przywołanych powyżej uchwałach. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 orzeczono jak w sentencji.