I SA/Bd 807/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor sądowy Mirella Łent (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. S. o wznowienie postępowania w sprawie SA/Bd 1768/03 ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania 2. umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 09 stycznia 2004 r. SA/Bd 1768/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 09 stycznia 2004r. sygn. akt SA/Bd 1768/03 oddalił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Tym samym Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie narusza prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W dniu 14 września 2006r. strona skarżąca powołując się na treść art.273§2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, iż Sąd mógł błędnie ustalić stan faktyczny, co do rzeczywistej wartości transakcyjnej oraz co do wiarygodności i zupełności dowodów dotyczących importowanego pojazdu jak też przekazanych przez administrację celną Belgii. Strona przedłożyła postanowienie Prokuratora Okręgowego z dnia [...], sygn. akt [...], o umorzeniu śledztwa w sprawie podania nieprawdy poprzez dołączenie do zgłoszenia celnego podrobionej faktury. Wskazała, że dowody przeprowadzone w tym postępowaniu potwierdziły, iż nie podała nieprawdy, nie wprowadziła w błąd organu celnego i nie naraziła Skarbu Państwa na uszczuplenie należności. Zdaniem skarżącego, w takim wypadku, zaszła konieczność dalszego uzupełnienia dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, którego istota polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wylicza enumeratywnie przyczyny, które są podstawą żądania wznowienia postępowania. Zgodnie z art.273 § 2 można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Unormowanie zawarte w art. 273 § 2 i art. 281 cyt. ustawy jest powtórzeniem unormowania zawartego w art. 403 § 2 i 411 Kodeksu postępowania cywilnego, a zatem dotychczasowe orzecznictwo tak Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowane na tle przepisów kpc zachowuje swoją aktualność przy stosowaniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę należało zgodnie z art. 281 cyt. ustawy ustalić, czy istotnie została spełniona przesłanka określona w art. 273 § 2, a więc czy po wydaniu prawomocnego wyroku nastąpiło wykrycie takich okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem aby nowe okoliczności lub nowe dowody stanowiły podstawy wznowienia w rozumieniu art. 273 § 2 ustawy, musiałyby być tego rodzaju, że ich uwzględnienie mogło zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż nie zaistniała merytoryczna przesłanka do wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyczyna restytucyjna charakterystyczna dla instytucji wznowienia postępowania polega na tym, że opiera się na okolicznościach, które pozostają w związku przyczynowym z treścią rozstrzygnięcia sprawy (art. 273 § 2). Nie mogą być więc brane pod uwagę przyczyny, które nie wchodziły w zakres okoliczności składających się na podstawę stanu rzeczy istniejącego w chwili orzekania przez Sąd (por. postanowienie SN z dnia 30 listopada 1984 r. w sprawie sygn. akt I CO 18/84, LEX nr 8655). To, że materiał dowodowy zebrany przez Prokuratora nie dawał podstaw do stwierdzenia by w sprawie doszło do wyczerpania znamion czynu zabronionego oraz, że osoby dokonujące zgłoszenia celnego miały świadomość posługiwania się podrobionymi fakturami, nie wpływa ani na uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, ani na wysokość długu celnego. Postępowanie to jest bowiem ukierunkowane na wydanie orzeczenia karnego, gdzie głównie chodzi o ustalenie winy sprawcy, a to nie ma wpływu na ocenę zgłoszenia celnego w postępowaniu prowadzonym przez organy celne. Zarówno wskazane w uzasadnieniu skargi o wznowienie okoliczności, jak i postulat uzupełnienia materiału dowodowego, nie mogą być uznane za "wykrycie okoliczności faktycznych czy środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Reasumując, skoro nie zaistniała w sprawie przesłanka określona w art. 273 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to brak było podstaw do wznowienia postępowania. Jednocześnie Sąd wziął pod rozwagę to, że w sprawie wniesiono już skargę o wznowienie opartą na innych okolicznościach. Postanowieniem z dnia 2 września 2004r., sygn. akt I SA/Bd 354/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił ją. Obecnie Sąd uznał, że w takim przypadku nie miał zastosowania art. 285 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do tego przepisu niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu, przepis ten dotyczy wyłącznie orzeczeń merytorycznych. Bezsprzecznie postanowienie o odrzuceniu skargi nie jest takim rozstrzygnięciem. Biorąc pod uwagę to, że ustawa nie określa rodzaju orzeczeń, których prawomocność wywołuje skutek w postaci niedopuszczalności złożenia kolejnej skargi o wznowienie postępowania, a w literaturze przedmiotu można znaleźć pogląd, że chodzi także o orzeczenia wyłącznie o charakterze procesowym (przywołane przez H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis™, W-wa 2005, s.683), Sąd przyjął interpretację korzystniejszą dla skarżącego. Z tych względów, na mocy art.281 powoływanej ustawy, Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania.