I SA/Bd 807/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 08 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o. o. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o. o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudniłoby spółce prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz zakończeniem działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 02 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Skoro zatem postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonalności decyzji ostatecznej prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji ostatecznych, to strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżąca poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, nie przedstawiła w skardze wystarczającego uzasadnienia na poparcie tego wniosku. Skarżąca wprawdzie podniosła, że wykonanie decyzji w znaczny sposób utrudniłoby jej prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi, łącznie z koniecznością rozwiązania umów o pracę z zatrudnionymi osobami oraz zakończeniem działalności gospodarczej, jednak strona nie przedstawiła konkretnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji tj., że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Z lakonicznego uzasadnienia nie wynika bowiem, jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca i jakie mają one odniesienie do kwoty zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją. Strona nie podała, jakie są przychody spółki i koszty jej działalności (wysokość) oraz jaki będzie miało na nie wpływ wykonanie przedmiotowego zobowiązania. Skarżąca nie wskazała również, jaki jest stan majątkowy spółki np. czy posiada oszczędności, nieruchomości. Zauważyć również należy, że na poparcie wniosku skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). Ze znajdującego się w aktach sprawy wyciągu z KRS z dnia 29 lipca 2014 r. wynika jedynie, że kapitał zakładowy spółki wynosi 4.002.000 zł, wartość udziałów objętych za aport - 3.996.000 zł. Spółka zajmuje się zagospodarowaniem i sprzedażą nieruchomości, kupnem i sprzedażą nieruchomości dzierżawionych lub stanowiących własność osobistą, wynajmem nieruchomości własnych lub dzierżawionych. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca podała, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 3.437 zł. Powyższe obligowało Sąd do uznania, że spółka nie wykazała, jakie konkretne zdarzenia (okoliczności) świadczą o tym, iż w stosunku do niej wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Za uwzględnieniem wniosku skarżącej nie przemawia również zestawienie informacji zawartych w KRS z wartością przedmiotu zaskarżenia podaną przez spółkę. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.