I SA/Bd 809/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013r., na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. T. So. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] określające B. T. Sp. z o.o. w T. (skarżący) wysokość nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności kwoty 753.018,10 zł. W skardze złożonej do Sądu na postanowienie organu II instancji, skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że wykonanie zaskarżonego postanowienia naraziłoby ją na utratę płynności finansowej i zachwianie jej bytu prawnego na rynku, co spowoduje trudne do odwrócenie skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270), dalej jako: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 61 § 3 cyt. ustawy Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do skarżącego, albowiem jako strona postępowania sądowoadministracyjnego, winien wykazać zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ustawodawca posługując się w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotami nieostrymi dla określenia przesłanek w nim zawartych, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich konkretyzacji. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, skarżąca spółka, w ocenie Sądu, w ogóle nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, ponieważ nie uzasadniła wystarczająco wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia oraz nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Wniosek ten miałby się opierać na tych samych przesłankach, co skarga na rozstrzygniecie Dyrektora Izby Skarbowej w B. Jednakże tak opisana niezgodność postanowienia z prawem jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego, zaś ocena wniosku o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym opartym na odrębnych przesłankach, które wskazano powyżej. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009r. sygn. akt II FZ 39/09 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że "z jednej strony na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Z drugiej strony obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. Tego obowiązku nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności." Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko. Lakoniczne uzasadnienie wniosku poprzez wskazanie, że wykonanie zaskarżonego postanowienie naraziłoby spółkę na utratę płynności finansowej i zachwianie bytu prawnego na rynku, co spowoduje trudne do odwrócenie skutki, zdaniem Sądu, nie wystarcza aby udzielić skarżącej ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Na marginesie Sąd podkreśla, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Samo zaś przekonanie skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.