I SA/Bd 819/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 listopada 2010r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003r. oddala skargę I SA/Bd 819/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]r. określającą P. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do sierpnia 2003r. Organ I instancji stwierdził zawyżenie podatku naliczonego od zakupów wykazanych w deklaracjach VAT-7 za kontrolowane okresy rozliczeniowe na łączną kwotę 56.970 zł oraz zaniżenie podatku należnego od sprzedaży usług turystycznych na kwotę 57.969 zł. W odniesieniu do podatku naliczonego, jak podał organ, strona pomimo wielu wezwań nie przedłożyła faktur VAT, ich duplikatów, dokumentów celnych dotyczących nabytych towarów i usług lub importu ani żadnych ewidencji podatkowych potwierdzających dysponowanie takimi dokumentami. W związku z tym organ, na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993r. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 48 ust. 3 oraz § 49 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2002r. Nr 27, poz. 268 ze zm.) stwierdził brak podstaw do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z wykazanych przez stronę deklaracji VAT-7. W zakresie podatku należnego, jak podał organ, ustaleń dokonano m.in. w oparciu o dokumenty otrzymane z Komendy Miejskiej Policji w T., tj. umowy cywilnoprawne na usługi turystyczne, dowody kasowe i bankowe. Z uwagi na fakt, że dokumentacja ta nie była kompletna, a podatnik nie uzupełnił jej o brakujące faktury czy ewidencje, organ zwrócił się do potencjalnych kontrahentów o wszelkie dane dotyczące ewentualnej współpracy ze stroną i w efekcie otrzymał część faktur oraz dokumentów rozliczeniowych. Poza tym pozyskał historie rachunków depozytowych strony przeznaczonych do rozliczeń działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "P. E.S." P.E.S. P.P. za 2003r. Po przeprowadzeniu analizy otrzymanych od kontrahentów faktur z przekazanymi przez Policję dowodami kasowymi, dowodami bankowymi oraz umowami cywilnoprawnymi organ I instancji ustalił, iż faktury VAT uzyskane w toku postępowania od klientów podatnika nie są wszystkimi fakturami sprzedaży, które wystawiono w okresie objętym postępowaniem i stosownie do art. 23 § 1 pkt 1 oraz § 4 Ordynacji podatkowej określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania. Ponadto w dniu 24 grudnia 2008r. organ I instancji wydał postanowienie o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające m. in. na podaniu nieprawdy w złożonych w okresie od 25 czerwca 2003r. do 25 września 2003r. deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003r. dotyczących "P. E.S." P.E.S. P. P., poprzez zawyżenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od maja 2003r. do sierpnia 2003 r. w łącznej kwocie 134.273 zł, określone w art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks kamy skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765) w zw. z art. 6 § 2 tego kodeksu. Z tą samą datą organ ten wydał również postanowienie o przedstawieniu zarzutów stronie m.in. podania nieprawdy w okresie od 25 czerwca 2003r. do 25 września 2003r. w deklaracjach VAT - 7 dla podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003r., tj. w zw. z przestępstwem skarbowym z art. 56 § 2 Kodeks karny skarbowy. Postanowienie to ogłoszono podejrzanemu w dniu 21 stycznia 2009 r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zarzuciła jej naruszenie art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług pomimo upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania oraz naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 70 § 6 pkt 1, a także art. 7 Konstytucji RP, polegające na nadużyciu przepisów postępowania podatkowego wyłącznie w celu umożliwienia zaspokojenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa poprzez wydanie decyzji podatkowej. Zdaniem odwołującego, stosownie do art. 113 Kodeksu karnego skarbowego w zw. z art. 313 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 199 r. Nr 89, poz. 555 ze zm.) oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2007r. sygn. NKK 31/07, postanowienie o przedstawieniu zarzutów z dnia 24 grudnia 2008r. zyskało walor skuteczności dopiero z dniem 21 stycznia 2009r., czyli z dniem przedstawienia zarzutów w sprawie oraz ogłoszenia treści postanowienia. W ocenie strony w sprawie doszło także do przedawnienia karalności, albowiem terminem przedawnienia przestępstwa skarbowego jest, według strony czas, po którego upływie nie jest możliwe pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa skarbowego. Rozpoczyna się on od dnia popełnienia przestępstwa, zaś w odniesieniu do przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej następuje z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Strona podniosła także, że organ I instancji jako właściwy do wydania zaskarżonej decyzji i jednocześnie właściwy w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie przestępstwa skarbowego czyniąc użytek z brzmienia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej doprowadził, w swojej ocenie, do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego tuż przed upływem tego terminu. Zdaniem Strony wątpliwości w niniejszej sprawie budzi możliwość określenia na podstawie postanowienia o wszczęciu śledztwa elementów konstrukcyjnych zobowiązania podatkowego. Podanie w postanowieniu o wszczęciu śledztwa, iż dotyczy ono przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego w związku z art. 6 § 2 tego Kodeksu odnoszącego się do deklaracji dla podatku VAT dotyczących "P. E. S." P.E.S. P. P., nie pozwala stwierdzić, że przestępstwo skarbowe wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego przez Stronę. Wystarczająco precyzyjnym dla określenia tego związku jest dopiero zdaniem Strony postanowienie o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu, z którym zaznajomiono Stronę w dniu 21 stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym uznał za prawidłowe ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, nadmieniając, że strona nie zawarła żadnych zarzutów w tym zakresie. Jak podał organ istotą sporu jest kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego organ powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2009r. sygn. I FPS 9/08 stwierdził, że przepis art. 70 § 1 O.p. ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.t.u. Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. Zatem w przedmiotowej sprawie, gdyby nie znalazły zastosowania przesłanki zawarte w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., przedawnienie kwot wykazanych w deklaracjach nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2008r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w B. rozważania dotyczące kwestii związanych z ustaleniem daty wywierania skutków prawnych postanowienia o przedstawieniu zarzutów stronie pozostają poza przedmiotem sporu. Przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 70 § 6 pkt 1, stanowią o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Organ odwoławczy nadmienił, że w treści odwołania strona wskazała, że "Skarżący nie kwestionuje faktu, iż datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe jest data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia". Zatem bezsporna jest okoliczność, iż datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe nie jest data przedstawienia zarzutów stronie czy sporządzenia postanowienia o przestawieniu tych zarzutów, lecz data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, o którym mowa w art. 303 Kodeksu postępowania karnego. Zdaniem organu bez decydującego wpływu na rozstrzygnięcie tej kwestii pozostają okoliczności dotyczące przedstawienia zarzutu podejrzanemu, jego niezwłocznego ogłoszenia i przesłuchania. Nie jest zatem konieczne dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia, wszczęcie postępowania karnoskarbowego przeciw osobie. Warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest tylko wszczęcie postępowania karnoskarbowego w sprawie. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2009r. sygn. I SA/Bd 373/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 1 lutego 2010 r. sygn. I SA/Gl 492/09. Ponadto odnosząc się do zarzutu przedawnienia z dniem 31 grudnia 2008r. karalności przestępstwa skarbowego określonego w postanowieniu o wszczęciu śledztwa organ odwoławczy stwierdził, że zagadnienie to, jak i ustalenia wynikające z art. 44 ustawy Kodeks karny skarbowy nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w toczącym się postępowaniu odwoławczym, albowiem dotyczą odmiennego postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe. Instytucja przedawnienia roszczeń wynikających ze zobowiązań podatkowych regulowana jest przez przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Podnoszona przez odwołującego kwestia odnosi się natomiast do przedawnienia karalności czynu i stanowi odrębne zagadnienie, nie mające wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wobec tego za bezzasadny Dyrektor Izby Skarbowej uznał również, na tym etapie postępowania podatkowego, zarzut bezpodstawnego trwania postępowania karnoskarbowego, które zdaniem strony winno być umorzone. Zdaniem organu, mając na uwadze rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, istotny jest fakt wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, gdyż z tym dniem zawieszony zostaje bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz data prawomocnego zakończenia postępowania w tej sprawie dla określenia dnia, od którego termin przedawnienia biegnie dalej. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że z treści przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika wprost fakt wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciw konkretnej osobie. Również art. 303 Kodeksu postępowania karnego wskazuje na wydanie postanowienia o wszczęciu śledztwa, a postanowienie takie nie określa osoby podejrzanej o popełnienie czynu będącego przedmiotem postępowania. Wszczęcie śledztwa lub dochodzenia jest wdrożeniem postępowania in rem, czyli takiego którego zadaniem jest wykrycie i ujęcie sprawcy. Zatem w ocenie organu, że przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest dzień wszczęcia postępowania m.in. w sprawie o przestępstwo skarbowe. Natomiast datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe jest, stosownie do art. 303 Kodeksu postępowania karnego w związku z art. 113 § 1 Kodeksu karnego skarbowego data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia. Jak zaznaczył organ odwoławczy wymagany ustawą Ordynacja podatkowa związek podejrzenia popełnienia przestępstwa z niewykonaniem zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zagadnienie przedawnienia wykazany jest wprost w treści przedmiotowego postanowienia z dnia 24 grudnia 2008r. o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe. W skardze wniesionej na decyzję organu II instancji strona zarzuciła jej: naruszenie art. 120, oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za skuteczne i prawnie dopuszczalne działania organu I instancji stanowiące nadużycie prawa polegające na wydaniu decyzji określającej jej zobowiązanie podatkowe w oparciu o instytucję zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karno skarbowego, które to postępowanie toczyło się bezprawnie, a więc nie może stanowić przesłanki wydania decyzji podatkowej. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dotyczącą przede wszystkim skuteczności postanowienia z dnia 24 grudnia 2008r., przedawnienia z dniem 31 grudnia 2008r. karalności przestępstwa skarbowego, co zdaniem strony skutkuje zaistnieniem bezwzględnej ujemnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s., której konsekwencji jest umorzenie postępowania. Skarżący zarzucił organowi I instancji, że wszczął postępowanie karnoskarbowe tylko w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz przez 15 miesięcy celowo nie umarzał tego postępowania w celu wydania decyzji podatkowej. Podatnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, że pozostaje bez znaczenia kwestia przedawnienia karalności przestępstwa karnoskarbowego, w sprawie którego wszczęto postępowanie karnoskarbowe, co następnie było podstawą zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem strony fakt braku umorzenia postępowania karnoskarbowego w chwili wydania decyzji przez organ ma charakter pierwotny względem samej możliwości wydania decyzji, a więc podlega badaniu w toku postępowania odwoławczego i następnie sądowego. Uzasadnione wątpliwości podatnika budzi możliwość określenia na podstawie postanowienia o wszczęciu śledztwa elementów konstrukcyjnych zobowiązania podatkowego. Zdaniem skarżącego podanie w postanowieniu o wszczęciu śledztwa, iż dotyczy ono przestępstwa skarbowego określonego w art. 56 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks odnoszącego się do deklaracji dla podatku VAT dotyczących "P. E. S." P.E.S. P. P., nie pozwala stwierdzić, iż przestępstwo skarbowe wiąże się z niewykonaniem przez niego zobowiązania podatkowego. Wystarczająco precyzyjnym dla określenia związku postępowania w sprawie przestępstwa skarbowego z niewykonaniem zobowiązania podatkowego jest dopiero postanowienie o przedstawieniu zarzutów, które zdaniem strony wywarło skutki prawne dopiero z chwilą ich ogłoszenia, co nastąpiło już po upływie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego (zgodnie z art. 70 § 1 O.p.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd dokonując rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez organ i zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji. Okoliczności istotnych dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżący nie podważał tak w odwołaniu jak i w skardze a Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie przepisów procesowych dotyczących sposobu prowadzenia postępowania podatkowego i oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd nie stwierdził także naruszenia prawa materialnego w zakresie wymiaru zobowiązania podatkowego . Decyzja organu podatkowego w zakresie dokonanych ustaleń jak i wysokości zobowiązania podatkowego jest prawidłowa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do przesądzenia kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Na podstawie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej O.p.) , zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponadto, stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W niniejszej sprawie organ rozstrzygał w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003r. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnicy są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług oraz we właściwym urzędzie celnym deklaracje podatkowe dla podatku akcyzowego za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 1a-1g. Mając na uwadze powyższą regulację należy stwierdzić, że termin zapłaty podatku za miesiąc maj 2003 r. upłynął z dniem 25 czerwca 2003 r. (włącznie), za czerwiec 2003 r. upłynął z dniem 25 lipca 2003 r. (włącznie), za lipiec upłynął z dniem 25 sierpnia 2003r. (włącznie), natomiast za sierpień upłynął z dniem 25 września 2003r. (włącznie). Zasadą zatem jest, że przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec sierpień 2003 r. następuje z upływem 2008 r. Bezsporne w sprawie natomiast jest, że decyzja organu określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wydana została w dniu 15 kwietnia 2010r. a zatem po upływie terminu z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże, jak zasadnie podniósł organ, w sprawie ma zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej przewidujący zawieszenie biegu terminu przedawnienia, począwszy bowiem od 01 stycznia 2003r. przepisy przewidywały zawieszenie biegu terminu przedawnienia z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Sąd zauważa, że w aktach administracyjnych znajduje się postanowienie z dnia 24 grudnia 2008r. o wszczęciu śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające m. in. na podaniu nieprawdy w złożonych w okresie od 25 czerwca 2003r. do 25 września 2003r. deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003r. dotyczących "P.E. S." P.E.S. P. P., poprzez zawyżenie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od maja 2003r. do sierpnia 2003 r. w łącznej kwocie 134.273 zł, określone w art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks kamy skarbowy (k. nr 1201 akt administracyjnych). Z tą samą datą organ wydał również postanowienie o przedstawieniu zarzutów stronie m.in. podania nieprawdy w okresie od 25 czerwca 2003r. do 25 września 2003r. w deklaracjach VAT - 7 dla podatku od towarów i usług za miesiące maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2003r., tj. w zw. z przestępstwem skarbowym z art. 56 § 2 Kodeks karny skarbowy. Postanowienie to ogłoszono podejrzanemu w dniu 21 stycznia 2009 r. (k. nr. 1807 akt administracyjnych). Wbrew stanowisku strony skarżącej, to nie data ogłoszenia skarżącemu postanowienia o przedstawieniu zarzutów decyduje o wszczęciu śledztwa lecz data wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa. Zgodnie z treścią powołanego już wyżej art. 70 §6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z chwilą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie ma znaczenia to, że dopiero w styczniu 2009r. przedstawiono skarżącemu zarzuty w tym postępowaniu, bowiem ustawodawca nie uzależnia przerwy biegu przedawnienia od przedstawienia konkretnej osobie zarzutów, ale od wszczęcia postępowania w sprawie w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiążącego się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Tak w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości, iż datą wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jest data postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, o którym mowa w art. 303 kpk w zw. z art. 113 §1 kks (por. Ordynacja podatkowa Komentarz B. Gruszczyński Wydawnictwo LexisNexis wydanie 5 str.389; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 08 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Bd 373/09, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 08 lipca 2009r. sygn. akt I SA/Bk 201/09, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 grudnia 2009r. sygn. akt I SA/Go 474/09, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 01 lutego 2010 r. sygn. akt I SA/GL 492/09, wyrok WSA w Opolu z dnia 10 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Op 429/09). Stąd też organ prawidłowo uznał, iż została spełniona przesłanka zawieszenia biegu terminu przedawnienia wymieniona w art. 70 par. 6 pkt 1 O.p. W konsekwencji zaś zobowiązanie podatkowe Skarżącego nie uległo przedawnieniu. W ocenie Sądu bezzasadny jest również zarzut przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego i wpływu tej okoliczności na prawidłowość decyzji podatkowej. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji podnoszony przez stronę problem przedawnienia karalności czynu stanowi odrębne zagadnienie, nie mające wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zasadnie również organ wskazuje, iż postępowanie karno skarbowe jest niezależne od postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie ustalenia istnienia obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej . Celem prowadzenia postępowania karnego jest ustalenie czy miało miejsce popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, winy sprawcy i w konsekwencji wymierzenie kary. Natomiast celem postępowania podatkowego jest wymiar należności podatkowych. Odrębność powyższych postępowań jest zatem niepodważalna. W świetle powyższego nie mają zatem żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji zarzuty przedawnienia przestępstw skarbowych jak i powołane na tą okoliczność orzecznictwo. Nie jest kompetencją organów podatkowych jak i sądu administracyjnego badanie prawidłowości i poprawności prowadzenia postępowania karno skarbowego. Jak wskazano powyżej, mając na uwadze treść przepisów podatkowych, prawnopodatkowe znaczenie ma jedynie data wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe jak i jego prawomocne zakończenie. W niniejszej sprawie postępowanie takie zostało wszczęte w dniu 24 grudnia 2008r. i do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostało prawomocnie zakończone. Na marginesie już tylko Sąd chciałby zauważyć , iż pomimo wniosku skarżącego o umorzenie postępowania karno skarbowego właściwy organ tj. Prokurator Rejonowy Prokuratury T. – Zachód w T. odmówił umorzenia postępowania (k- 1820-1825 akt administracyjnych). Sąd nie stwierdził także naruszenia przez organy zasady praworządności wyrażonej w art. 120 Ordynacji podatkowej jak i art. 7 Konstytucji RP. Organy podatkowe podejmowały wszelkie działania w oparciu o przepisy ustaw podatkowych w zadem sposób ich nie przekraczając. W sytuacji gdy w sprawie zaszło uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa organ podatkowy pierwszej instancji działając na mocy i w granicach prawa wydał stosowne postanowienie o wszczęciu śledztwa w którym określił czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną. Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie został również naruszony w związku z terminem w jakim zostało ono wydane. Ponadto nie stanowi naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych o której mowa w art. 121 Ordynacji wystąpienie niezależnych od organów okoliczności faktycznych powodujących w przedmiotowej sprawie skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, iż treść postanowienia o wszczęciu śledztwa z dnia 24 grudnia 2008r. nie pozwala stwierdzić, iż przestępstwo skarbowe wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego przez skarżącego. W ocenie Sądu wymagany ustawą Ordynacja podatkowa związek podejrzenia popełnienia przestępstwa z niewykonaniem zobowiązania podatkowego, którego dotyczy zagadnienie przedawnienia wykazany jest wprost w treści postanowienia z dnia 24 grudnia 2008r. Nr [...] Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.