I SA/Bd 829/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Małgorzaty L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] 2005 r. nr [...] 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Syg. akt I SA/Bd 829/06 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z [...] 2005r Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. działając w trybie art. 14a § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej postanowił uznać, że przedstawione przez podatniczkę we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego stanowisko jest prawidłowe w części dotyczącej zakupu obuwia korekcyjnego oraz uznał, że przedstawione stanowisko nie jest prawidłowe w części dotyczącej pozostałych wydatków wykazanych we wniosku. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Małgorzata L. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w której nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa, kontrola skarbowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Pytanie dotyczyło informacji w sprawie odliczeń od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne dziecka. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że pozostający na jej utrzymaniu syn Marceli urodzony w 1999r. posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół D/S Orzekania o Niepełnosprawności w Ś. zaliczające go do osób niepełnosprawnych, niepełnosprawność datuje się od [...] 2001r.; orzeczenie obowiązuje do [...] 2007r. W celu ułatwienia dziecku wykonywania czynności życiowych oraz rehabilitacji podatniczka dokonuje wydatków na zakup obuwia korekcyjnego, przyrządów stymulujących rozwój i pomagających w ćwiczeniach takich jak: bloki, kredki, farby, plastelina, klocki, układanki, puzzle, gry i zabawy edukacyjne, piłki. Ponadto podatniczka ponosi wydatki związane z dojazdami syna swoim samochodem na konsultacje w Poradni Autystycznej [...] i Poradni Padaczki [...] oraz dowożeniem terapeuty prowadzącego z synem zajęcia rehabilitacyjno - terapeutyczne do swojego domu. Zdaniem wnioskodawczyni ma ona prawo do odliczenia w/w wydatków od dochodu w zeznaniu podatkowym za 2005r. zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. powołał wskazany przez podatniczkę przepis, zgodnie z którym podatnik ma prawo do dokonania odliczeń od dochodu kwot wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Zgodnie z art. 26 ust. 7e ustawy odliczenie wydatków na cele rehabilitacyjne przysługuje podatnikom, na których utrzymaniu pozostają osoby niepełnosprawne, jeżeli dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczały w 2005r. kwoty 9.120zł. Wydatki na cele rehabilitacyjne podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami, a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie. Za wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym uważa się wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego oraz zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Aby skorzystać z odliczenia od dochodu na podstawie art. 26 ust 7a pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym, zakupiony sprzęt i urządzenia techniczne powinno cechować indywidualne przeznaczenie i niezbędność w rehabilitacji oraz ułatwiać osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych. Wymienione we wniosku wydatki na zakup bloków, kredek, farb, plasteliny, klocków, układanek, puzzli, gier i zabaw edukacyjnych, piłek nie mogą zostać zaliczone do sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych mających indywidualny charakter ani też do materiału szkoleniowego. Są to zakupy ogólnego użytku, przeznaczone do korzystania przez nieokreślony krąg osób. Zatem tego typu wydatków nie można uznać za wydatki na cele rehabilitacyjne podlegające odliczeniu od dochodu. W powołanym art. 26 ust. 7a pkt 3 mieści się jednak wydatek na zakup obuwia korekcyjnego, które cechuje się indywidualnym przeznaczeniem. Wobec powyższego wydatek na zakup obuwia korekcyjnego podlega odliczeniu jako wydatek na cele rehabilitacyjne. Stosownie do art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym wysokość tych wydatków na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Wydatki związane z transportem osoby niepełnosprawnej na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne reguluje art. 26 ust. 7a pkt 13 i 14 ustawy o podatku dochodowym, zgodnie z którymi są to 1) wydatki na odpłatny konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo rehabilitacyjne: a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego, b) osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit a 2) wydatki związane z używaniem samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280zł. Wskazane przepisy nie umożliwiają odliczenia od dochodu wydatków związanych z przewozem terapeuty do miejsca zamieszkania osoby niepełnosprawnej, odliczenia te dotyczą wyłącznie przewozu osoby niepełnosprawnej. Ponadto odliczeniu podlega przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne, a nie - jak w przypadku syna podatniczki -przejazdów na konsultacje lekarskie. Zatem powyższe wydatki nie podlegają odliczeniu jako wydatki na cele rehabilitacyjne. W zażaleniu na to postanowienie podatniczka zarzuciła, że nie zgadza się ze stanowiskiem postanowienia, że sprzęt opisany we wniosku nie jest sprzętem rehabilitacyjnym dla jej dziecka, ponieważ wymieniony sprzęt spełnia wymogi (art. 26. ust 7a pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym) sprzętu i narzędzi technicznych rehabilitacji syna, u którego rozpoznano autyzm dziecięcy, opóźnienie rozwoju psycho – ruchowego z padaczką. Dlatego zgodnie z ustawą z dnia 18.12.1996 ma on przyznane tak zwane specjalistyczne usługi opiekuńcze, czyli indywidualną terapię edukacyjno - rehabilitacyjną. Zgodnie z opinią terapeuty, która załączona została do zażalenia, właśnie taki sprzęt a dokładnie pomoce dydaktyczne wymienione w poprzednim piśmie cechuje indywidualne przeznaczenie i niezbędność rehabilitacji oraz ułatwia osobie z autyzmem wykonywanie czynności życiowych podczas terapii i rehabilitacji. Ponadto pomoce dydaktyczne przeznaczone są tylko dla konkretnego dziecka i terapeuty, a nie są stosowane przez nieokreślony krąg osób. Podatniczka zarzuciła także błędne stanowisko, co do uznania, że wyjazdy do wskazanych we wniosku poradni dotyczą konsultacji lekarskich albowiem jeżdżąc do poradni dla osób z autyzmem w Gdańsku korzysta z rehabilitacji i pomocy psychologa, który ustala dalszą rehabilitację i terapie. Poza tym syn podatniczki od października dowożony jest na zajęcia edukacyjno - rehabilitacyjne do Ś. (pięć razy w miesiącu na 2 godziny). Stąd poniesione wydatki wymienione w piśmie należy uznać za wydatki na cele rehabilitacyjne podlegające odliczeniu od dochodu. Decyzją z [...] 2006r Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpoznaniu zażalenia, odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ ten przedstawił treść wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oraz przytoczył treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Rozstrzygając o zażaleniu Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że zgodnie z art. 14 a § 2 Ordynacji podatkowej składając do organu podatkowego wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, podatnik obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie; zgodnie z § 3 interpretacja, o której mowa, zawiera dokonaną przez organ podatkowy ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Tak więc udzielona przez organ podatkowy interpretacja będzie miała zastosowanie i moc wiążącą wyłącznie w granicach stanu faktycznego wyczerpująco przedstawionego przez pytającego we wniosku o interpretację. Oceniając prawidłowość udzielonej przez organ pierwszej instancji interpretacji przepisów, organ odwoławczy nie może wykraczać poza ramy stanu faktycznego zakreślone przez samego pytającego we wniosku o interpretację. Uwzględniając powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w B. wskazał, że nie może uwzględnić nowych okoliczności, nie wskazanych we wniosku z [...] 2005r. a podniesionych na etapie zażalenia. Równocześnie stwierdził, iż powołując się na stan faktyczny zmieniony poprzez ujęcie w nim nowych okoliczności, podatniczka będzie miała możność ubiegania się o wydanie przez właściwy organ podatkowy pierwszej instancji nowej interpretacji. Badając natomiast prawidłowość interpretacji udzielonej postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z [...] 2005r. w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku z dnia [...] 2005r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, że w myśl art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, w drodze decyzji zmienia lub uchyla postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, jeżeli uzna, że zażalenie wniesione przez podatnika, płatnika lub inkasenta zasługuje na uwzględnienie. Powołując art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że użyte w ustawie określenie "zakup i naprawa indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji" oznacza, że ustawodawca zalicza do niego tylko i wyłącznie sprzęt urządzenia i narzędzia techniczne mające cechy sprzętu, urządzeń czy narzędzi o charakterze szczególnym niestandardowym, niezbędnym w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiające tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonywania wynika z niepełnosprawności. Ten sam "szczególny charakter" należy wskazać biorąc pod uwagę pkt 4 wymienionego artykułu mówiący o materiałach i wydawnictwach szkoleniowych. Zatem nie stanowi podstawy do odliczenia wydatków na nabycie wskazanych we wniosku przedmiotów powszechnego użytku tj. bloków, kredek, farb, plasteliny, klocków, układanek, puzzli, piłek, gier i zabaw edukacyjnych ze swojej istoty ogólnodostępnych. Odwołując się natomiast do kwestii transportu niepełnosprawnego Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że błędne jest twierdzenie, iż możliwe jest skorzystanie z odliczenia wydatków, które zostały poniesione na przewóz terapeuty do miejsca zamieszkania niepełnosprawnego albowiem przepisy art. 26 ust 7a pkt 13 i 14 umożliwiają odliczenie od dochodu wydatków związanych z transportem jedynie osoby niepełnosprawnej w sytuacji koniecznego przewozu tej osoby na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Ponadto ustawodawca poprzez w/w przepis konkretnie określił rodzaj zabiegu leczniczo-rehabilitacyjnego, który umożliwia skorzystanie z przedmiotowego odliczenia. Zatem wskazana we wniosku konsultacja - zasięganie rady w jakiejś sprawie u specjalisty w omawianym przypadku u lekarza specjalisty, nie daje podstawy do skorzystania z ulgi. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust.7a pkt. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polegające na niewłaściwej interpretacji przez przyjęcie, że wydatki związane z terapią dziecka chorego na autyzm, obejmujące przedmioty powszechnego użytku wymienione we wniosku, a także wydatki związane z przewozem dziecka na zajęcia o charakterze konsultacyjno – rehabilitacyjnym do Poradni Autystycznej [...] nie mogą być odliczane od dochodu. Skarżąca zarzucił też naruszenie prawa procesowego tj. art. 14b § 3 w związku z art. z art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej w ten sposób, że wbrew zasadzie prawdy obiektywnej niewłaściwie oceniły i w sposób niepełny rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie uwzględniając złożonych dokumentów potwierdzających konieczność i zasadność ponoszenia wydatków określonych we wniosku z dnia [...] 05 r. ze względu na rodzaj terapii stosowanej wobec dziecka chorego na autyzm. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko organów podnosząc, że niewłaściwie zinterpretowały one przepis art. 26 ust. 7a pkt. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych niesłusznie przyjmując, że wydatki na zakup wskazanych przedmiotów nie mogą podlegać odliczeniu. Niezasadna była też odmowa uznania za wydatki podlegające odliczeniu wydatki związane z przewozem do poradni [...], gdzie ustalane są wysoce specjalistyczne porady i konsultacje niezbędne dla celów i zadań prowadzonych zajęć terapeutyczno - edukacyjnych przez indywidualnego terapeutę. Skarżąca zarzuciła, że organy nie poddały pogłębionej analizie czy to w oparciu o własne ustalenia, czy też w oparciu o opinię specjalistów istoty autyzmu i konieczności stosowania takich środków i materiałów terapeutycznych, które w innych chorobach mogą być uznane za li tylko materiały służące zabawie i normalnym czynnościom życiowym. Wskazała, że w ogólnie dostępnym "Domowym Poradniku Medycznym" pod redakcją prof. dra hab. med. Kazimierza Janickiego, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1991, wyjaśniono, że rehabilitacja stanowi zorganizowany system działania, obejmujący usprawnienie fizyczne, psychiczne, społeczne, zawodowe. Proces rehabilitacji ma spowodować, usunięcie skutków choroby, zmniejszenie następstwa nieodwracalnych zmian lub wyrównanie ich w takim stopniu, aby poszkodowanym przywrócić ich społecznie przydatną sprawność. W katalogu wyliczeń ujętym w art. 26 ust. 7a spotyka się przy wielu wydatkach na cele rehabilitacyjne zastrzeżenia, co do możliwości ich poniesienia stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Konkretny wydatek przeznaczony na cele rehabilitacyjne musi z reguły wyróżniać się pewną charakterystyczną cechą, określoną co prawda ogólnie przez ustawodawcę, ale konkretyzowaną w odniesieniu do danego wydatku z uwagi na jego specyficzne cechy. Jest to z reguły kwestia ocenna i nie ma jednoznacznych kryteriów w tym względzie. Zdaniem skarżącej zasadne jest przy takiej ocenie sięgniecie do fachowej literatury, którą wskazała w skardze. Uwzględniając specyfikę autyzmu jako choroby, zakres koniecznych działań terapeutycznych stosowanych w procesie nauczania, powinien odbywać się zarówno w domu, jak i w otoczeniu dziecka i obejmować stopniowo coraz więcej, coraz bardziej zaawansowanych umiejętności: począwszy od podstaw samoobsługi, rozumienia komunikatów, poprzez naśladowanie, aż po rozwijanie umiejętności zabawy i posługiwania się mową oraz przygotowanie do nauki szkolnej. Oczywistym jest, że wydatki obejmujące przedmioty wskazane we wniosku, które wbrew stanowisku organów podatkowych ze względu na przeznaczenie nie mogą być uznane za przedmioty powszechnego użytku, winny podlegać odliczeniu od dochodu. Również z tego samego powodu odliczeniu winny podlegać wydatki związane z przewozem dziecka na zajęcia charakterze konsultacyjno - rehabilitacyjne do Poradni Autystycznej [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując w uzasadnieniu argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 stycznia 2007r. sygn. akt I FPS 1/06 sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ww. ustawy kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej sąd administracyjny jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś., wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego, co skutkowało z kolei naruszeniem przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 14a ordynacji podatkowej, stosownie do swej właściwości naczelnik urzędu skarbowego na pisemny wniosek podatnika ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Na podstawie § 2 cytowanego artykułu, wniosek o interpretację, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, przy czym podatnik jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Do załatwienia wniosku, na podstawie art. 14a § 5 Ordynacji podatkowej, stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 § 1 i 2 oraz 170 § 1 Ordynacji a więc przepisy dotyczące wnoszenia podania. Oznacza to, że w przypadku, gdy wniosek o interpretację, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów podatkowych nie spełnia wymogów określonych w art. 14a § 2, organ ma prawo wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Takim brakiem wniosku niewątpliwie jest nie przedstawienie w nim w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Skarżąca składając wniosek przedstawiła stan faktyczny w sposób niewyczerpujący, a organy nie starając się ustalić rzeczywistej treści użytych określeń, doprowadziły do sytuacji, w której działania podatniczki opisane we wniosku nie zostały prawidłowo rozpoznane przez organ. W efekcie przedstawione wyjaśnienia na etapie zażalenia sprawiły, że organ drugiej instancji, dostrzegając znaczącą zmianę stanu faktycznego względem przyjętego na podstawie wniosku, wskazywał, że podniesione przez podatniczkę okoliczności winny skutkować wystąpieniem o kolejną interpretację albowiem proceduralnie nie jest możliwe ich uwzględnienie na tym etapie postępowania. W sytuacji, gdy podatniczka we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, powołała konkretny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. art. 26 ust.1 pkt. 6 mówiący o wydatkach rehabilitacyjnych i jednocześnie domagała się, by za takie uznać konsultacje w Poradni Autystycznej [...] oraz Padaczki [...], należało wezwać ją do wyjaśnienia, co mieści się pod pojęciem "konsultacji" zamiast ograniczać się do dosłownego brzmienia użytych słów. Podobnie brak uzupełnienia w zakresie charakteru wydatków na zakup przedmiotów powszechnego użytku wymienionych we wniosku, skutkował nietrafną ich oceną. Indywidualny charakter sprzętu służącego do rehabilitacji musi być oceniany z punktu widzenia konkretnej rehabilitacji. Może zaistnieć więc sytuacja, gdy określone urządzenie mając charakter uniwersalny w świetle zasad doświadczenia życiowego będzie miało charakter indywidualny z punktu widzenia konkretnego schorzenia. Obowiązkiem organu było uwzględnienie, że skoro podatniczka wskazując na przedmiotowe wydatki wiąże je z potrzebą stymulacji rozwoju i niezbędności podczas ćwiczeń chorego na autyzm dziecka, to zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że ocena zasadności i miejsca takich wydatków może odbiegać od standardowej realizacji dziecięcych potrzeb. W takiej sytuacji ustalenie tych okoliczności staje się niezbędnym elementem stanu faktycznego, który jest potrzebny dla udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek. Odmienna interpretacja obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, w szczególności ograniczenie się organu do dosłownego brzmienia użytych określeń, bez upewnienia się (w tych przypadkach gdzie jest to istotne dla treści udzielonej interpretacji), co podatnik przez nie rozumie, prowadziłaby do wydawania rozstrzygnięć, których użyteczność byłaby znikoma albowiem w rzeczywistości nie dotyczyłaby przedstawionego stanu faktycznego. Nie można przychylić się także do stanowiska, że rozwiązaniem sytuacji, w której doszło do nieprawidłowego odczytania przez organ treści wniosku podatnika, jest wystąpienie przez niego o ponowną interpretację albowiem – pomijając skutki prawne udzielenia interpretacji określonej treści – prowadziłoby to do narażenia podatnika na potrzebę, w skrajnych przypadkach, wielokrotnego występowania o interpretację. Organ musi wykorzystać wszystkie możliwości upewnienia się jaki jest rzeczywisty stan faktyczny sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a i lit.c w związku z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 wskazanej ustawy Sąd określił, ze zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości oraz orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 ustawy.