I SA/Bd 837/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Ł. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej płatnika oraz określenia wysokości należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata J. M. kwotę 1033,20 zł (jeden tysiąc trzydzieści trzy złote 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. orzekł wobec skarżącego o odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niedopełnienia obowiązku właściwego obliczenia i odprowadzenia podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń w miesiącach od stycznia do grudnia oraz określił wysokość należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od wypłaconych wynagrodzeń za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010r. w następujących kwotach : - styczeń 272,00 zł , - luty 352,00 zł, - marzec 280,00 zł, - kwiecień 244,00 zł, - maj 280,00 zł, - czerwiec 280,00 zł, - lipiec 348,00 zł , - lipiec 348,00 zł, - sierpień 348,00 zł, - wrzesień 364,00 zł, - październik 420,00 zł, - listopad 392,00 zł i grudzień 348,00 zł. co organ łącznie określił na kwotę 3.928,00 zł. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając: błędne ustalenie wysokości wypłaconych wynagrodzeń zatrudnionym pracownikom, pominięcie w decyzji kwoty nadpłaty wynikającej z zeznania PIT-36 za 2010r. oraz dowolną ocenę zeznań świadków. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Na wstępie przytoczył przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r. poz. 361) – dalej jako: "u.p.d.o.f." w brzmieniu obowiązującym w 2010r. mające zastosowanie w sprawie. Następnie organ podał, że podatnik prowadząc Firmę Usługowo Handlową "M." w 2010r. dokonywał wypłaty wynagrodzeń w kwotach wyższych niż zadeklarowane w wystawionych informacjach o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek PIT-11. Organ podkreślił, że podatnik w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego nie przedłożył żadnej dokumentacji związanej z zatrudnieniem pracowników w 2010 r. Natomiast przedłożone wraz z odwołaniem dowody w postaci umów o dzieło - zdaniem organu stoją w sprzeczności z zeznaniami byłych pracownic skarżącego – p. M. B. i p. M. K., które w trakcie wielokrotnie składanych zeznań, wypowiadały się jednoznacznie, że kwoty otrzymane różniły się od określonych w umowach. Organ podkreślił, że każda z pracownic, zeznając potwierdziła odbiór wyższego wynagrodzenia, niż wynikało z zawartej z nią umowy. Organ zauważył, że dokonywanie wypłat w kwotach wyższych niż zadeklarowane potwierdzają także zeznania byłych pracownic skarżącego składane przed Sądem Rejonowym we W. w ramach postępowania przeciwko skarżącemu o wypłatę wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz wydania świadectwa pracy za 2011r. i znalazło odzwierciedlenie w wyroku z dnia [...] sygn. akt [...]. Organ wyjaśnił również, że w zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom odwołania, została uwzględniona nadpłata wynikająca z zeznania PIT-36 za 2010r. Dyrektor uznał również za bezzasadny zarzut, że działania organu podatkowego doprowadziły do likwidacji firmy. Jak podkreślił nastąpiło to z dniem 25 maja 2012r. czyli jeszcze przed wszczęciem pierwszej kontroli podatkowej. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem strona złożyła skargę do tut. Sądu. Wskazała w niej, że obie byłe pracownice w 2010r. pracowały tylko na umowę o dzieło i otrzymywały wynagrodzenie, jakie widnieje na przedstawionych dokumentach, tj. umowach o dzieło. Nie otrzymywały żadnych pieniędzy ponad to. Skarżący wskazał, że organ podatkowy poza zeznaniami byłych pracownic, które "straciły prace i chcą się zemścić na pracodawcy" nie ma żadnych dowodów na wypłacanie im większych kwot wynagrodzenia. Zarzucił byłym pracownicom, że składając zeznania zarówno w sądzie jak i przed organem podatkowym nie mówiły prawdy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja nie narusza prawa. W związku z czym, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżący jako pracodawca i płatnik nie dopełnił obowiązku wynikającego z obowiązywania ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w roku 2010. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 cyt. ustawy opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52 a i 52 c. oraz dochodów, od których na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. ) – zaniechano poboru podatku. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź w postaci ekwiwalentów, bez względu na źródło finansowania, a w szczególności: wynagrodzenia, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Dalej stosownie do art. 13 pkt 8 lit. a cyt. ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskane wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej, z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Jak wynika z akt sprawy, skarżący prowadził działalność gospodarczą pod firmą Usługowo – Handlową "M.", w tym również w formie zakładu fryzjerskiego. W badanym okresie zatrudniał fryzjerki na podstawie umów o dzieło. Organ I instancji w czerwcu 2012 r. rozpoczął u podatnika kontrolę w zakresie sprawdzenia prawidłowości naliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2010r. Ustalono, że nie wszystkie wypłaty dokonywane na rzecz pracowników, zostały ujęte jako przychód, podlegający opodatkowaniu ww. podatkiem. W związku z czym, organ postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r. wszczął wobec strony postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 8 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna mniemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczania i pobierania od podatnika podatku i wpłacania go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W niniejszej sprawie, to skarżący z racji prowadzenia działalności gospodarczej był płatnikiem i jego obciążały wskazane powyżej obowiązki. Skoro ich nie wypełnił to organ zgodnie z brzmieniem art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej, stosując się do treści wskazanego przepisu - wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niedobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. W sprawie bezspornie stwierdzono (spójne zeznania świadków - wyrok Sądu Rejonowego we W. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] w sprawie [...] ), że płatnik zaniżył wynagrodzenia, nie wyliczył podatku, nie pobrał go w takiej wysokości, jak powinien i nie wpłacił podatku organom podatkowym. W związku z czym, organ zdaniem Sądu zasadnie określił wysokość należnego od płatnika podatku, opierając swe twierdzenia na zebranym, w sposób wyczerpujący, materiale dowodowym. Należy zaznaczyć, że wyrok SR we W. z powództwa M.B. p/ko skarżącemu o wypłatę wynagrodzenia, dotyczył co prawda roku 2011, gdzie powódka żądała wydania świadectwa pracy, wypłaty zaległego wynagrodzenia za grudzień 2011 r. w kwocie 1.400,00 zł, za pracę w godzinach nadliczbowych oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Sąd Pracy uznał, że strony łączyła umowa o pracę, a nie jak dowodził pozwany - umowa o dzieło, czego skutkiem było zasądzenie na rzecz M. B. żądanych kwot : 1.317,00 zł wynagrodzenie za pracę za grudzień 2011r, 2.970,43 zł za godziny nadliczbowe, 1.630,00 zł ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Ponadto Sąd Pracy nakazał pozwanemu wydanie powódce świadectwa pracy za okres zatrudnienia od 1 kwietnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. W opinii Sądu, organy prawidłowo dały wiarę zeznaniom byłych pracownic mając na uwadze również ww. wyrok Sądu Rejonowego we W.. Organ włączył do akt sprawy materiały przekazane przez ww. Sąd. W związku z powyższym, należy przywołać zeznania świadków M. B. i M. K.. M.B. zeznała, że w zakładzie fryzjerskim skarżącego zatrudniona była już od maja 2007 r. do 2012 r., najpierw od 15 października 2008 r. do 15. marca 2010 r. na umowę o pracę w pełnym wymiarze godzin, z najniższym wynagrodzeniem, a od 01 kwietnia 2010 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze godzin, też z najniższym wynagrodzeniem. Podała, że od 1 kwietnia 2010 r. łączyła ją z pracodawcą także umowa o dzieło, co oznacza, że w tym samym czasie miała dwie umowy. Przyznała, że nie wypowiedziano jej umowy o pracę, a kontynuacją tej umowy była tylko umowa o dzieło i z tego tytułu, otrzymywała wynagrodzenie w kwocie 1.100,00 zł na miesiąc. Druga pracownica, M.K. zatrudniona od 1 maja 2007 r. zeznała, że najpierw pracowała na podstawie umowy o pracę, a od 1 stycznia 2009r. do marca 2011r. pracowała już tylko w oparciu o umowę o dzieło i z tego tytułu otrzymywała miesięcznie około 1.400,00 zł. Organ podkreślił, że skarżący nie chciał uczestniczyć w zeznaniach świadków. Odmówił także składania zeznań w charakterze świadka. Dopiero 3 stycznia 2014r. wyraził zgodę na złożenie zeznań, w których przede wszystkim wyrażał pogląd o zemście byłych pracownic za zwolnienie z pracy, co w jego opinii powodowało, ze nie można było uznać tych zeznań za podstawę do wyliczeń zarobków. Odnosząc się do kolejnego zarzutu strony, co do nieuwzględnienia nadpłaty z zeznania PIT – 36 za rok 2010 w wysokości 771,00 zł. należy stwierdzić, że zarzut ten nie może się ostać, gdyż wbrew stanowisku strony, nadpłata ta została zarachowana na poczet należności z PIT -4R. Nie ma potwierdzenia również kolejny zarzut strony, że działania organów spowodowały likwidację firmy. Jak wynika z akt sprawy skarżący zlikwidował firmę na miesiąc przed rozpoczęciem kontroli tj. w dniu 25 maja 2012 r., gdyż kontrola u podatnika rozpoczęła się 22 czerwca 2012 r. Wreszcie zgłoszone przez stronę żądanie od organów podatkowych zadośćuczynienia w kwocie pół miliona złotych za straty moralne i finansowe również w opinii Sądu jest przedwczesne, gdyż może być dochodzone jedynie przed sądami powszechnymi, a nie przed sądami administracyjnymi, które nie posiadają takiej kognicji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił. Skarżący został przez tut. Sąd zwolniony z kosztów sądowych oraz przyznano mu pomoc prawną poprzez ustanowienie adwokata z urzędu w osobie p. J.M.. W związku z czym o kosztach postanowiono w oparciu o art. 250 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. E. Kruppik – Świetlicka I. Najda – Ossowska H. Adamczewska - Wasilewicz