I SA/Bd 857/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi V. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 05 marca 2013r. Sygn. akt I SA/Bd 1036/12 ze skargi V. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia części zaległości podatkowej wraz z odsetkami postanowił: na podstawie art. 125 par. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesić postępowanie W dniu 26 września 2013r. V. W. (skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę (nazwaną wnioskiem) o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 05 marca 2013r. sygn. akt I SA/Bd 1036/12 w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013r. sygn. SK 18/09. Podniosła, że wyrokiem z dnia 26 maja 2010r. sygn. akt I SA/Bd 325/10 WSA w Bydgoszczy oddalił jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji ustalającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, która została wydana w oparciu o treść art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), dalej u.p.d.o.f. Zdaniem skarżącej, złożenie przez nią przedmiotowej skargi jest zasadne z uwagi na to, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 uznał za niezgodny z Konstytucją ww. przepis art. 20 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. oraz mając na uwadze treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt II GPS 1/2010, w myśl której art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w każdym przypadku, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, obejmuje akt normatywny, jaki stosował lub powinien zastosować sąd administracyjny lub organ administracji publicznej w danej sprawie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obu instancji, zawieszenie postępowania egzekucyjnego na czas rozpoznawania skargi i postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, uchylenie dotychczas przeprowadzonych czynności egzekucyjnych, ponowne rozpoznanie jej sprawy, umorzenie w całości wymagalnych należności i nakazanie zwrotu dotychczas uregulowanych należności podatkowych oraz przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Naczelnika Urzędu Skarbowego we W., jak również Dyrektora Izby Skarbowej w B. i ponownie obiektywne przeanalizowanie zebranego materiału dowodowego w sprawie w zw. z powołanym wyżej wyrokiem TK z dnia 18 lipca 2013r. sygn. SK 18/09. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie. Nadmienił, że skarżąca pismem z dnia 25 września 2013 r. zwróciła się również o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie. Decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, gdyż nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi V. W. o wznowienie postępowania podlega zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zauważyć należy, że w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. poinformował, iż skarżąca pismem z dnia [...] zwróciła się do tego organu z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, gdyż nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. (k. 14 akt sądowych). Wobec powyższego Sąd zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2014r. wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w B. do wskazania czy decyzja z dnia [...] nr [...] jest ostateczna w administracyjnym toku instancji (k. 28 akt sądowych). Jak wynika z odpowiedzi organu z dnia 17 stycznia 2014r. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, z uwagi na brak wystąpienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., nie jest ostateczna, ponieważ strona złożyła od niej odwołanie. Podkreślić należy, że jeśli strona złoży jednocześnie wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego i skargę o wznowienie postępowania administracyjnego, to pierwszeństwo ma wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne powinno być poprzedzone postępowaniem administracyjnym (zob. postanowienie NSA z 4.12.1991r. sygn. IV SA 1005/91, ONSA 1992, Nr 2, poz. 30). W tym wypadku postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania przed sądem administracyjnym zawiesza się na podstawie ww. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.