I SA/Bd 883/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Skarżąca, w związku z prowadzonym wobec niej przez postępowaniem egzekucyjnym, wniosła zarzuty dotyczące tego postępowania. Prezydent Miasta G. – wierzyciel egzekwowanych od skarżącej należności, postanowieniem z dnia [... ]., uznał wniesione przez skarżącą zarzuty za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, utrzymało w mocy ww. postanowienie. Zgodnie z zawartym w ww. postanowieniu pouczeniem, skarżąca pismem z dnia 10 sierpnia 2015r. (nadanym za pośrednictwem Poczty w dniu 12 września 2015r.) wniosła do tut. Sądu skargę, domagając się uchylenia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] Organ w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie dotyczy stanowiska wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu zobowiązanego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015r., sądy administracyjne były uprawnione w tym czasie do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo. Jednakże w dniu 15 sierpnia 2015r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r., poz. 658) – dalej: "ustawa nowelizująca", którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W tym miejscu należy też zaznaczyć, że art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015r. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob. R.Hauser, Komentarz do p.p.s.a., Wydawnictwo Beck 2015r., wersja elektroniczna Legalis, czy też postanowienia NSA z 16 lipca 2013r., II FSK 1775/13, z 29 maja 2015r., I OZ 544/15). Wskazać należy, że nadana w placówce pocztowej w dniu 12 września 2015r. przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do organu w dniu 17 września 2015r. (odpowiednio data na kopercie k. 5 oraz prezentacie k. 2 akt sądowych), a zatem pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. W tych datach sąd administracyjny nie posiadał już kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z uwagi na powyższe, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną, ponieważ dotyczy ona postanowienia wierzyciela odnośnie zgłoszonego zarzutu, którego kontrola nie podlega już kognicji Sądu. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, na mocy ustawy nowelizującej, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych, dotyczących zgłoszonych zarzutów. Ponadto zaskarżalność postanowień o charakterze incydentalnym, do których zaliczyć należy postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, nie stanowi efektywnego zabezpieczenia tychże praw. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.