I SA/Bd 887/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w przypisanej racie podatku od nieruchomości za 2016r. postanawia: odrzucić skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku uchyliło decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...]r. odmawiającą skarżącemu umorzenia zaległości podatkowej i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o prawie wniesienia na nią skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Jak wynika ze zwrotnego pocztowego potwierdzenia odbioru, decyzja została prawidłowo doręczona stronie (pełnoletniemu domownikowi) w dniu 12 maja 2017r. W dniu 29 sierpnia 2017 r. do Urzędu Gminy W. wpłynęło pismo skarżącego z dnia 28 sierpnia 2017r. skierowane do "Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. – Wójta Gminy w W.". Zawiadomieniem z dnia 30 sierpnia 2017r. Wójt Gminy W. przekazał według właściwości wniosek (skargę) skarżącego o rozpatrzenie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Na podstawie zarządzenia z dnia 07 września 2017r. tut. Sąd stosownie do art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. przesłał skargę wraz z załącznikami w dniu 08 września 2017r. do organu właściwego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 – dalej jako "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Zatem z zestawienia powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na orzeczenie organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem tego organu, w terminie prawem przewidzianym. Wprawdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, co się dzieje w sytuacji, gdy skarżący złoży skargę bezpośrednio do sądu czy innego organu, jednakże powyższą lukę uzupełnia orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu czy organu niewłaściwego, sąd czy też organ, do którego wniesiono skargę powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania dalszego biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd bądź organ administracji w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (porównaj: postanowienia NSA: z dn. 12.01.2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08, z dn. 11.03.2009r., sygn. akt I OSK 234/09 czy z dn. 10.10.2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 12 maja 2017r., zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął dla niego bieg w dniu 13 maja 2017 r. i upłynął w dniu 12 czerwca 2017 r. Liczbowo ostatni dzień 30 dniowego terminu wypadał na dzień ustawowo wolny od pracy, to jest na niedzielę 11 czerwca 2017 r. i wobec tego na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a., w takiej sytuacji za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, czyli poniedziałek 12 czerwca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, skarga mimo pouczenia, że należy wnieść ją za pośrednictwem SKO, wpłynęła do organu I instancji w dniu 29 sierpnia 2017r. Organ I instancji zawiadomieniem z dnia 30 sierpnia 2017r. przekazał skargę bezpośrednio do tut. Sądu. W związku z powyższym celem nadania skardze prawidłowego biegu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zobowiązany był przesłać skargę właściwemu organowi – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W., co uczynił bez zbędnej zwłoki (data wpływu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 06 września 2017 r.) w dniu 08 września 2017 r. Zatem za datę wniesienia skargi należy przyjąć dzień nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej tj. 08 września 2017r. W konsekwencji, pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i terminie zaskarżenia decyzji, skarga na nią została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć należy, że wprawdzie organ I instancji błędnie przekazał skargę bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu właściwego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., jednak nie ma to wpływu na ustalenie, że skargę wniesiono po terminie, bowiem już skarga błędnie skierowana do organu I instancji była spóźniona. Skarga wpłynęła bowiem do organu I instancji w dniu 29 sierpnia 2017 r., a zatem już po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia, który mijał 12 czerwca 2017 r. Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej niemożności zachowania przez niego 30-dniowego terminu do wniesienia skargi z uwagi na kierowane do niego przez Urząd Gminy wezwania, stwierdzić należy, że nie mogła ona odnieść zamierzonego skutku, bowiem jak wynika z sentencji zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Wójt Gminy W. miał zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek prowadzić dalsze postępowanie w sprawie. Podejmowane przez organ I instancji czynności nie wykluczały i nie uniemożliwiły skarżącemu terminowe wniesienie skargi do Sądu, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd zauważa, że w kwestii ewentualnej opieszałości organu I instancji stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W związku z tym, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.