I SA/Bd 898/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewski sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2010 r. sprawy ze skargi C. P. P. T. -P. Sp. z o. o. w T. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. Uchyla zaskarżoną interpretację. 2. Określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości. 3. Zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki kwotę 200,00 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Bd 898/10 UZASADNIENIE Skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem do Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do skorygowania deklaracji, w przypadku, gdy nie dokonano obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa wart. 86 ust. 10, 11, 12 i 16 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka przedstawiając stan faktyczny wskazała, że na podstawie art. 86 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług planuje w przyszłości dokonać korekty deklaracji VAT-7 w przypadku, gdy nie obniżyła kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa wart. 86 ust. 10, 11, 12,16 ustawy o VAT. Zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 13 ww. ustawy spółka powinna skorygować deklaracje podatkowe za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku, dokonanym na wezwanie organu, wskazał ponadto, że spółka każdego miesiąca w latach 2004-2010 nie obniżyła podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, określoną w fakturach zakupu samochodów osobowych, które wykorzystywała i wykorzystuje do działalności opodatkowanej, zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 3 ustawy o VAT oraz kwoty podatku naliczonego, określonego w fakturach zakupu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, do napędu samochodów osobowych, wykorzystywanych do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, zgodnie z brzmieniem art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Powodem takiego postępowania były przepisy istniejące w ustawie. Obecnie spółka złożyła wniosek o interpretację przedmiotowych przepisów prawa podatkowego, ponieważ w jej opinii, przepisy te nie obowiązują, gdyż w świetle orzeczenia ETS z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt C-414/07 są niezgodne z Dyrektywą VAT i nie powinny być w ogóle stosowane. W konsekwencji w ocenie spółki w polskim systemie VAT brak jest podstawy prawnej, która ogranicza prawo do obniżenia podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego, określoną na fakturze zakupu samochodów osobowych, które spółka wykorzystywała i wykorzystuje do działalności opodatkowanej oraz kwoty podatku naliczonego, określonego w fakturach zakupu paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu do napędu samochodów osobowych. Podano, że spółka sporządzi wskazane korekty po pozytywnym dla niej rozstrzygnięciu skargi w przedmiocie interpretacji indywidualnej w zakresie art. 86 ust. 3 i art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. W związku z tym zadano następujące pytanie: Czy spółka ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego; zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną wart. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku? Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony przepis art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, który ogranicza prawo do dokonania przedmiotowej korekty jest niezgodny z konstytucją RP i wprowadza nierówność w określeniu terminu prawa podatnika do korekty VAT, a terminem ustalenia przez organ podatkowy zobowiązania w tym podatku. Przepis ten uniemożliwia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za pewien okres, mimo, że zobowiązanie podatkowe za ten okres jeszcze się nie przedawniło, co prowadzi do wykładni sprzecznej z Konstytucją RP, a zasadniczo z zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającej z niej zasady równości i sprawiedliwości. Dla poparcia swego stanowiska strona powołała się na artykuł w Przeglądzie Podatkowym 2009, nr 2, s. 9-13 (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, "Wyrok ETS w sprawie paliwa do samochodów osobowych skutki praktyczne") oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 295/09. Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] uznał, że w świetle obowiązujących przepisów prawnych stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przywołał przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dotyczące prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w szczególności w zakresie nabycia pojazdów samochodowych oraz paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych. Minister wskazał ponadto, iż na gruncie prawa Unii Europejskiej istnieje możliwość stosowania ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego, pod warunkiem, iż ograniczenia te istniały w prawie krajowym w momencie przystąpienia do Unii Europejskiej. Podniesiono, że przepis art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy formułuje zasadę "standstill" (klauzula stałości), przewidującą utrzymanie w mocy krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które obowiązywały przed wejściem w życie VI Dyrektywy. Z uwagi na cel przepisu art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy pojęcie "prawo krajowe" odnosi się do krajowego systemu odliczenia podatku od wartości dodanej obowiązującego i rzeczywiście stosowanego w chwili wejścia w życie tejże Dyrektywy. Klauzula "standstill" ma bowiem na celu uniemożliwienie nowym państwom członkowskim dokonanie zmian swych wewnętrznych przepisów w związku z przystąpieniem do Unii Europejskiej w sposób, który oddalałby te przepisy od celów Dyrektywy. Organ wyjaśnił, iż z treści art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2008 r., wynika, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny z zastrzeżeniem pkt 2-4 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 1 O, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za następny okres rozliczeniowy (art. 86 ust. 11 ww. ustawy). W myśl art. 86 ust. 10 pkt 1 cyt. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 grudnia 2008 r. prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych (art. 86 ust. 11 ww. ustawy). Zgodnie z treścią art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Natomiast z treści art. 86 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. Zdaniem organu powołany wyżej przepis stanowi "odrębne przepisy" wskazane wart. 81 Ordynacji podatkowej, w którym ustawodawca precyzyjnie określa, za jaki okres można złożyć korektę deklaracji zwiększającej kwotę podatku naliczonego. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W ocenie Ministra Finansów analiza przepisów ustawy podatkowej na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż spółce nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakup samochodów osobowych oraz paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do ich napędu. Wskazano, że z uregulowań obowiązujących do dnia 30 kwietnia 2004 r. wynika, że na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnikom w ogóle nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem samochodów osobowych oraz paliw do tych samochodów, natomiast przepisy ustawy obowiązującej od dnia 1 maja 2004r. przewidują dla podatników korzystniejsze rozwiązanie w przypadku nabycia samochodów osobowych, bowiem w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 21 sierpnia 2005 r. możliwe było odliczenie podatku naliczonego w wysokości 50% kwoty podatku określonej na fakturze - nie więcej jednak niż 5.000 zł. Od dnia 22 sierpnia 2005r. kwota odliczenia uległa zwiększeniu do 60% kwoty podatku naliczonego określonej w fakturze - nie więcej jednak niż 6.000 zł. W odniesieniu natomiast do prawa do odliczenia paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu do napędu samochodów osobowych, przepisy obowiązujące od 1 maja 2004 r. nie wprowadziły istotnych zmian się w tym zakresie. Zatem z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej nowe przepisy krajowe nie doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych krajowych wyłączeń prawa do odliczenia podatku w omawianym zakresie. Organ odnosząc się do powołanego przez spółkę orzeczenia ETS, wskazał, iż zapadło ono na gruncie przepisów ograniczających od dnia 1 maja 2004 r. prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu (chodzi o samochody inne niż osobowe) - natomiast problem, którego dotyczy niniejszy wniosek, sprowadza się do ustalenia, czy w przypadku nabycia samochodów osobowych w okresie od dnia akcesji Polski do UE (w którym to przypadku przepisy są korzystniejsze dla podatników od dnia 1 maja 2004 r.) ograniczone było prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z tym nabyciem oraz zakupem paliw do tych samochodów – w konsekwencji w ocenie Ministra dotyczy odmiennych okoliczności faktycznych. Organ wyjaśnił, iż analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej o sygn. [...], w związku ze złożonym przez spółkę wnioskiem. W konsekwencji zdaniem Ministra Finansów stanowisko, iż spółka może dokonać korekty w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej) uznać należy za nieprawidłowe. W opisanym przypadku spółka bowiem nie ma prawa do złożenia korekt deklaracji. Przepis ten miałby zastosowanie w przypadku powstania nadpłaty w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, bowiem jak wyżej wskazano, powołany wyżej ETS (w sprawie C-414/07) nie odnosi się do samochodów osobowych. Pismem z dnia [...] spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, w którym zarzuciła wydanej interpretacji niezgodność z prawem. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze na ww. interpretację indywidualną strona wniosła o jej uchylenie z powodu niezgodności z prawem. Spółka zarzuciła organowi, iż w zaskarżanej Interpretacji indywidualnej powołał przepisy niezgodne z podstawowymi zasadami równości i sprawiedliwości społecznej, które reguluje ustawa zasadnicza (art. 32 i art. 2 Konstytucji RP). Ponadto strona skarżąca zarzuca organowi brak odniesienia w Interpretacji do stanowiska spółki przedstawionego we wniosku, jak również wydanie Interpretacji bez wskazania właściwego uzasadnienia prawnego. Zdaniem Spółki, Organ błędnie określił zakres wydanej interpretacji, jako dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do skorygowania deklaracji, w przypadku, gdy nie dokonano obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa wart. 86 ust. 10,11,12 i 16 ustawy o podatku od towarów i usług. Strona wyjaśniła, że w ramach złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zadała pytanie czy ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną wart. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W konsekwencji zakres wydanej interpretacji nie jest zgodny ze złożonym przez spółkę wnioskiem. Ponadto niezrozumiałe i niezasadne jest powołanie przez organ w wydanej interpretacji i to w przeważającej części, przepisów podatkowych dotyczących obniżenia kwoty lub zwrotu podatku należnego w stosunku do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych oraz paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych. Wprawdzie spółka wskazała w drodze odpowiedzi na otrzymane wezwanie, jakich towarów dotyczą faktury, na podstawie których nie dokonała obniżenia podatku należnego o kwotę podatku w terminach określonych w art. 86 ust. 10,11,12 i 16, ale zdaniem strony nie można od rodzaju towarów uzależniać prawa do skorzystania z zasady ogólnej wyrażonej w Ordynacji podatkowej, ponieważ nie istnieje żaden przepis prawa podatkowego, który by tę zasadę ograniczał w takim zakresie. Strona skarżąca uznała za niezasadne i niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, że organ z dokonanej interpretacji tych przepisów (zdaniem spółki nieprawidłowe - swoje stanowisko w zakresie stanu prawnego odnośnie tych przepisów spółka przedstawiła w odrębnym wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, jak i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem interpretacji ITPP1I443-345110/AT) uzależnił zastosowanie ogólnej zasady dotyczącej przedawnienia się zobowiązania podatkowego, wyrażonej wart. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i odmówił prawa jej zastosowania. Zdaniem Spółki nie została powołana żadna podstawa prawna, która argumentuje wskazane powyżej stanowisko Organu. W ocenie strony organ niezasadnie wskazał art. 86 ust.13 Ustawy o VAT jako "odrębny przepis", o którym mowa wart. 81 Ordynacji podatkowej, w którym ustawodawca precyzyjnie określa, za jaki okres można złożyć korektę deklaracji zwiększającej kwotę podatku naliczonego. Jej zdaniem art. 81 Ordynacji podatkowej, jak i następne artykuły w rozdziale 10 "Korekta deklaracji" nie określają w żaden sposób, za jaki okres można złożyć korektę deklaracji, a jedynie regulują prawo do złożenia korekty deklaracji oraz wskazują kiedy prawo to ulega zawieszeniu. Natomiast przepis mówiący o przedawnieniu zobowiązania podatkowego - art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza zasadę ogólną i brak w nim regulacji o "odrębnych przepisach", które uzasadniałby ograniczenie wprowadzone art. 86 ust. 13 U stawy o V A T. Strona ponownie powołała się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 295/09. w którym stwierdzono, że "w takim przypadku należy przyjąć ogólne zasady dokonywania korekt deklaracji podatkowych, opisane w przepisie o.p. Jak wynika z art. 81 § 1 i 2 o.p., jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, co powinno następować przez złożenie korygującej deklaracji wraz dołączonym pisemnym uzasadnieniem korekty. Mimo, że regulacja ta nie określa czasowych granic składania korekt deklaracji podatkowych, to nie oznacza jednak, że takie ograniczenia nie istnieją. Zdaniem Sądu wyznaczają je przepisy regulujące kwestie przedawnienia zobowiązań podatkowych ( art. 70-71 o.p.)". Zatem zdaniem Sądu, jedyne czasowe ograniczenia do złożenia korekt deklaracji podatkowych w podatku od towarów i usług, może wynikać z treści art. 70 -71 O.p. Konkludując strona skarżąca stwierdziła, że przepis art. 86 ust. 13 Ustawy o VAT, który ogranicza prawo do dokonania przedmiotowej korekty jest niezgodny z konstytucją RP i wprowadza nierówność, w określeniu terminu prawa podatnika do korekty VAT, a terminem ustalenia przez organ podatkowy zobowiązania w tym podatku. Przepis ten uniemożliwia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za pewien okres mimo, że zobowiązanie podatkowe za ten okres jeszcze się nie przedawniło. Prowadzi to do wykładni sprzecznej z Konstytucją RP, a zasadniczo z zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającej z niej zasady równości i sprawiedliwości. Bowiem rażąco niesprawiedliwie (na niekorzyść podatnika) wygląda porównanie terminów przedawnienia się zobowiązania podatkowego z terminami, w jakich można dokonać odliczenia VAT naliczonego zgodnie z art. 86 ust. 13 ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 14b § 1 – 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 14c 1 – 2 op, interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Interpretacja, o jakiej mowa w tych przepisach, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, polega nie tylko na przedstawieniu rozumienia treści przepisów, ale również tego, jak powinny być one stosowane w konkretnej sytuacji faktycznej. Przedstawienie stanu faktycznego jest rzeczą wnioskodawcy, a nie organu, który może jedynie żądać jego uzupełnienia, gdy brakuje okoliczności istotnych pozwalających na udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie. Organ nie ma prawa wskazywania okoliczności faktycznych uniemożliwiających podatnikowi uzyskanie wyjaśnienia jego problemu. Wynika to z samej istoty tej instytucji, którą stworzono, by niepewność związana ze stosowaniem prawa podatkowego (trudnego, gdzie błędy często mają poważne skutki finansowe), nie stała na drodze bezpieczeństwu obrotu gospodarczego. Ustawodawca dał podatnikom prawo do uzyskania wyjaśnienia ich wątpliwości, jakie zawiera się również w "stanowisku wnioskodawcy". Skoro prawo nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, to znaczy, że daje mu uprawnienie uzyskania interpretacji obejmującej elementy tego stanowiska. Wymaga również podkreślenia, że do wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego w rozumieniu rozdziału 1a działu II O.p. uprawnione są wyłącznie organy podatkowe, a nie sądy administracyjne. Jeżeli zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo, sąd administracyjny powinien rozważyć to, ocenić i skonstatować w wyroku wzruszającym jej byt prawny. Nie może natomiast udzielać prawidłowych interpretacji za organy podatkowe, gdyż nie leży to w zakresie jego uprawnień i obowiązków, a także – i przede wszystkim – ponieważ narusza konstytucyjną zasadę rozdzielenia władzy wykonawczej od sądowniczej (por. J. Brolik, Kontrola interpretacji podatkowych, "Glosa" 2006, nr 1, s. 141). Sądowa kontrola interpretacji winna sprowadzać się do jej oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach, tzn.: procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej. Nie powinna polegać na zastępowaniu przez sąd administracyjny organów podatkowych w ocenie możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego, jeżeli się od niej uchylą bądź też przeprowadzą i/lub przedstawią ją błędnie (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje..., s. 167; podobnie wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1544/08, Lex nr 475273). W sprawie naruszono prawo materialne. Skarżąca, we wniosku o interpretację, wskazała, że zgodnie z brzmieniem art. 86 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, spółka powinna skorygować deklaracje podatkowe za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego. W związku z tym zadano następujące pytanie: Czy spółka ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego; zgodnie z zasadą ogólną, wyrażoną wart. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku? Z treści wniosku wynika, że problemem dla spółki jest zgodność tego przepisu z systemem prawa demokratycznego, należącego do Unii Europejskiej. WSA stwierdził, że zastosowanie art. 86 ust. 13 uVAT w zestawieniu z art. 70 § 1 op, jak również z prawem unijnym czy Konstytucją RP jest problemem samym w sobie, co spotkało się już z odzewem w literaturze przedmiotu i orzecznictwie (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2008 r., I FSK 1600/07). Również z wniosku wynika w czym skarżąca konkretnie upatruje problem z zastosowaniem tych przepisów: w różnicy długości terminów wyznaczonych na rozliczenie podatku w zbliżonym stanie faktycznym, mianowicie potrzeby korekty rozliczenia podatkowego. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie budziło wątpliwości, że skarżąca chce uzyskać interpretację art. 86 ust. 13 uVAT w odniesieniu do prawa unijnego oraz Konstytucji RP. Spółka postawiła jasne pytanie, czy przepis ten należy stosować, gdyż w jej ocenie nie jest on zgodny z zasadami państwa. Jest to problem odrębny od tego, czy spółce przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakup samochodów osobowych oraz paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do ich napędu. Wspomnieć należy, że zarówno organ, jak i skarżąca oraz Sąd posiadają wiedzę, że problem ten stanowi przedmiot odrębnego postępowania (I SA/Bd 879/10), gdyż w tym przedmiocie wydano już interpretację z 22 czerwca 2010r. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając w imieniu Ministra Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] uznał, że w świetle obowiązujących przepisów prawnych stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe, gdyż analiza przepisów ustawy podatkowej na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż spółce nie przysługuje prawo do odliczenia całości podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących zakup samochodów osobowych oraz paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu wykorzystywanych do ich napędu. problem, którego dotyczy niniejszy wniosek, sprowadza się do ustalenia, czy w przypadku nabycia samochodów osobowych w okresie od dnia akcesji Polski do UE (w którym to przypadku przepisy są korzystniejsze dla podatników od dnia 1 maja 2004 r.) ograniczone było prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z tym nabyciem oraz zakupem paliw do tych samochodów. W żaden sposób nie przedstawiono stanowiska, co do zastosowania art. 86 ust. 13 uVAT w świetle wątpliwości przedstawionych w obecnie złożonym wniosku. W ocenie Sądu taka treść interpretacji obejmuje innego rodzaju wątpliwości, niż te przedstawione we wniosku, co słusznie dostrzeżono w skardze. Tym samym kontrolowana interpretacja nie została wydana w zakresie elementów stanu faktycznego podanych przez wnioskodawcę, czym naruszono art. 14b § 1 i 14c § 1 i 2 op. Mając na względzie powyższe, oraz art. 146, 152 i 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.