I SA/Bd 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę Pismem z dnia 20 czerwca 2013r. (uzupełnionym pismem z dnia 02 lipca 2013r.) R.S. (skarżący) zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie odsetek za zwlokę naliczonych od należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od stycznia 2003r. do kwietnia 2013r. Pismem z dnia 01 sierpnia 2013r. skarżący rozszerzył zakres wniosku o umorzenie całej należności wobec ZUS. Rozstrzygnięcia organu w przedmiocie złożonego wniosku były już dwukrotnie wskutek wniesionych skarg uchylane przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy. W drugim z tych wyroków – z dnia z dnia 07 stycznia 2015r. sygn. akt I SA/Bd 959/14 tut. Sąd uchylając decyzję o odmowie stronie zastosowania ulgi stwierdził, że organ nie wykazał, iż w sprawie nie wystąpiła całkowita nieściągalność należności. Ponownie rozpoznając sprawę zaskarżoną decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania oraz wskazał na dokumenty złożone przez skarżącego w trakcie ponownie toczącego się postępowania. Organ przywołał regulacje pozwalające na umorzenie należności z tytułu składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności określone w art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 121 ze zm.) - dalej: "u.s.u.s." i wymienił przesłanki umorzenia określone w art. 28 ust. 3 tej ustawy. Zakład podał, że należności składkowe wraz z odsetkami zostały w całości uregulowane przez skarżącego. Zapłata zobowiązania nastąpiła wpłatami dokonanymi w okresie od 27 maja 2013r. do 01 lipca 2013r. W konsekwencji mając na uwadze datę ustalenia zobowiązania oraz złożony przez stronę wniosek o udzielenie ulgi w spłacie należności, wierzyciel jakim jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie miał w praktyce możliwości dochodzić swoich należności w drodze postępowania egzekucyjnego. W takich okolicznościach zdaniem organu, za jedyną przesłankę wskazującą, że w przypadku skarżącego mogłoby dojść do całkowitej nieściągalności można byłoby uznać fakt zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i brak majątku, z którego ewentualnie można byłoby egzekwować należności. W tym kontekście organ podał, że działalność gospodarczą - usługi budowlane, prowadzoną w ramach firmy "S." skarżący zakończył 17.04.2013r., natomiast działalność prowadzoną w ramach spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." w dniu 30.06.2013r. Organ dodał, że nie jest jednoznaczne, że skarżący nie dysponował majątkiem, z którego można byłoby egzekwować należności. Z przedłożonych zeznań podatkowych PIT 28 i PIT 36 za 2013r. wynika że zarówno w przypadku jednej jak i drugiej działalności osiągał przychody i generowane były dochody. Organ nie zgodził się z argumentacją skarżącego o związanym z zakończeniem działalności gospodarczej pogorszeniu jego sytuacji materialnej. Stwierdził, że trudno uznać za racjonalną, dobrowolną rezygnację ze źródeł dochodu skutkującą obniżeniem zdolności płatniczych, tym bardziej w sytuacji powstałego zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, chyba, że takie posuniecie miało zabezpieczyć przed skutkami wdrożenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu tezę tą może potwierdzać fakt, że wspólniczka skarżącego - córka M. S. nadal prowadzi działalność gospodarczą w ramach wyżej wymienionej spółki, a syn A.S., który do tej pory był osobą bezrobotną zajął w spółce zwolnione przez stronę miejsce. Zdaniem organu sytuacja ta potwierdza, że podłożem decyzji o zaprzestaniu działalności gospodarczej nie były względy ekonomiczne lub trudna sytuacja spółki. Istotnym w sprawie jest również to, że po zaprzestaniu działalności gospodarczej skarżący nie podjął żadnej pracy, a w Powiatowym Urzędzie Pracy zarejestrował się dopiero w marcu 2014r. Oznacza to, że nie widział on bezpośrednio po 30.06.2013r. konieczności podjęcia zatrudnienia. W konsekwencji organ uznał za niewiarygodne twierdzenie skarżącego, że po 15.04.2013r. w znaczny sposób zostały podważone warunki jego egzystencji. Organ wskazał ponadto na okoliczność zaciągnięcia przez skarżącego pożyczki w wysokości 15.000,00 zł od krewnego żony i fakt, że została ona spłacona w terminie nie dłuższym niż 21 miesięcy, tj. do maja 2015r. i to w sytuacji, w której skarżący nie osiągał żadnych dochodów, a dochody żony wzrosły jedynie o niespełna 70 zł miesięcznie. Wskazano, że w notarialnie potwierdzonej umowie pożyczki, został zapisany punkt, z którego wynika w jakiej sytuacji pożyczkodawcy przysługuje uprawnienie. odstąpienia od umowy i żądanie natychmiastowego zwrotu pożyczki. Sytuacja taka mogłaby mieć miejsce gdyby zwrot pożyczki stał się wątpliwy z powodu złego stanu majątkowego R. i M. B. małżonków S. albo R. S. lub M. B. S.. Mając na uwadze powyższy zapis oraz fakt, że pożyczki udzielił krewny żony logiczne jest to, że była mu znana sytuacja materialna skarżącego oraz, że w momencie zawierania umowy nie była ona zła. W tych okolicznościach fakt zaciągnięcia pożyczki nie może być uznany jako jednoznaczne potwierdzenie trudnej sytuacji materialnej strony. Pożyczając pieniądze liczył się on z koniecznością spłaty tego zobowiązania, musiał więc dysponować majątkiem lub środkami finansowymi dającymi możliwość regulowania rat. W takiej sytuacji jest pewne, że w przypadku ewentualnego dochodzenia należności organ egzekucyjny, który wyposażony w niezbędne "narzędzia prawne" miałby możliwość prowadzenia skutecznej egzekucji na rzecz wierzyciela jakim był Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Organ wskazał ponadto na uznaniowy charakter decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek podkreślając, że nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności. Organ wskazał, że na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być umorzone, jeżeli przemawia za tym ważny interes osoby zobowiązanej do ich opłacenia. Zakład podał, że na podstawie tego przepisu w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365), należności z tytułu składek mogą być umorzone, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Odnosząc się do przesłanek zawartych w ww. przepisie i Rozporządzeniu organ przedstawił ustaloną w sprawie sytuację skrzącego. Podał, że skarżący ma 56 lat, zamieszkuje w B.i prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną, z którą pozostaje we wspólności majątkowej - małżeńskiej. Skarżący nie prowadzi aktualnie działalności gospodarczej. Jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym z dnia 20 maja 2015r. wnioskodawca stwierdził, że nie posiada nieruchomości Jest współwłaścicielem samochodu osobowego FORD FIEST A rocznik 2005, którego wartość oszacował na 6.800,00 zł. Żona jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w B. przy ul. B.wraz z K.S.. Ponadto jest współwłaścicielem nieruchomości znajdującej się w B. przy ul. D.. Żona strony nie podlega żadnym ubezpieczeniom społecznym. Z ww. oświadczenia wynika, że wnioskodawca nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Nie otrzymuje zasiłku dla osoby bezrobotnej i nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej. Żona osiąga dochód netto 1442,00 zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych zobowiązań pieniężnych. Organ stwierdził, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy należałoby uznać, że sytuacja finansowa, w której aktualnie znajduje się skarżący nie jest łatwa, ale też nie można jej uznać za zagrażającą egzystencji. Dochód osiągany przez jego żonę znacznie przekracza wartość określonego przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych minimum egzystencji, określonego dla 2-osobowego gospodarstwa domowego na kwotę 913,63 zł. Sytuacja ta może ulec zmianie na co wskazał wnioskodawca w wymienionym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym. W punkcie dotyczącym prognozy poprawy swojej sytuacji stwierdził, że nie potrafi przewidzieć przyszłych zdarzeń, ale ewentualna praca w instytucji państwowej zapewniłaby stabilizację i poczucie bezpieczeństwa. Aktualnie ma 56 lat i do uzyskania wieku emerytalnego ma jeszcze 11 lat. Organ wskazał, że dniu 25.06.2015r. wnioskodawca ponownie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy, tym samym wyraził gotowość podjęcia zatrudnienia. Zakład podkreślił, że prowadząc przez 10 lat działalność gospodarczą skarżący zajmował się zarówno handlem (podstawowa działalność Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P.") jak i usługami budowlanymi (Firma Budowlana "S."), tak więc w jego przypadku nie można mówić o braku kwalifikacji lub braku doświadczenia zawodowego, co mogłoby być przeszkodą w uzyskaniu oferty zatrudnienia. Wskazano, że wnioskodawca uskarża się na problemy zdrowotne. W lipcu 2015r. został skierowany do Poradni Rehabilitacyjnej oraz na zabiegi fizjoterapeutyczne oraz na badanie kręgosłupa tomografem komputerowym, mimo to nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałoby aby stan zdrowia ograniczał możliwość podjęcia pracy. Z przedłożonej "karty rejestracyjnej bezrobotnego" wynika, że nie jest osobą niepełnosprawną i nie posiada stosownego orzeczenia w tej sprawie. Organ dodał, że ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, aby skarżący opiekował się chorym członkiem rodziny i aby taka sytuacja mogła ograniczać możliwość podjęcia zatrudnienia. Oceniając sytuację finansową strony organ stwierdził, że mimo zaprzestania prowadzenia w 2013r. działalności gospodarczej oraz niezbyt wysokich dochodów żony, rodzina nie korzystała z pomocy społecznej. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, na podstawie których można byłoby uznać, że jego rodzina faktycznie jest zagrożona ubóstwem. W związku z powyższym nie występują przesłanki umożliwiające umorzenie należności ze względów na szczególna sytuację i interes zobowiązanego. Na zakończenie organ wskazał na wyjątkowy charakter dochłodzonych należności. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł, że w decyzji z dnia [...](I instancja) organ błędnie podał wysokość przedmiotu umorzenia na dzień 20 czerwca 2013r. Dodał, że modyfikując swój pierwotny wniosek o umorzenie odsetek wniósł o umorzenie całej kwoty zadłużenia, nie znając jej wysokości. Skarżący cytując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że istnieje możliwość umorzenia odsetek, ale musi być znana należność główna. Ze względu na różnice w wysokości zadłużenia określonej w decyzji I instancji a wynikającej z dokumentów urzędowych decyzję tą należało uchylić. Należność wskazaną w decyzji z dnia [...] w wysokości 13.432,57 zł skarżący uiścił w dniu 28 sierpnia 2013r. aby uniknąć narastania odsetek. Zdaniem strony kontrola prawidłowości decyzji wydanej w I instancji nie może ograniczać się do badania zgodności jej z przesłankami wynikającymi z art. 28 u.s.u.s. Strona wskazał przy tym, że organ odwoławczy zwlekał z wydaniem nowej decyzji. Dodatkowo zdaniem skarżącego organ niewłaściwie zastosował instytucję uznania administracyjnego przy wydawaniu decyzji, ograniczając się do przepisów ustawowych mających bezpośrednie zastosowanie w sprawie z pominięcie przepisów Konstytucji. Skarżący stwierdził, że dotychczasowe negatywne rozstrzygnięcia organu pozbawiają go możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem powszechnym. Jednocześnie zarzucił, że Zakład przez 10 lat nie dopatrzył się nieprawidłowości na jego koncie. Okoliczność ta winna być w ocenie strony wzięta prze organ pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy. Skarżący nie zgodził się również z argumentacją organu, że jeśli nie osiąga dochodów to powinien zwrócić się do pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Skarżący, w piśmie procesowym z dnia 26 stycznia br. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty. Zaakcentował argumentację dotyczącą niewyjaśnienia kwestii wysokości zobowiązania. Dodał, że umorzenie należności może dotyczyć tylko obowiązków istniejących i prawidłowo ustalonych. Ponownie wskazał na przewlekłość postępowania twierdząc, że koszty jego prowadzenia przewyższają wysokość odsetek o umorzenie których wnosił. Strona nie zgodziła się z argumentacją, że zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej miało na celu uniknięcie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania zadłużenia względem ZUS. Wskazał, że uiścił należność główną. Dodał, że nie jest prawdą, iż unikał płacenia danin publiczno prawnych, ponieważ płacił podatek dochodowy, zaś Zakład prze 10 lat nie informował o konieczności uregulowania jakichkolwiek składek. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa dotycząca umorzenia zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych była już dwukrotnie rozpatrywana przez tut. Sądem, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję z [...] odmawiającą stronie uwzględnienia wniosku o umorzenie należności wobec ZUS – u. Zakład Ubezpieczeń Społecznych po tym wyroku wydał kolejną decyzję o tej samej treści, która wyrokiem tut. Sądu została ponownie uchylona w dniu 7 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I SA/ Bd 959/14. W wydanym wyroku Sąd wskazał, że organy mimo ciążącego obowiązku wynikającego z obowiązywania art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wykonały wskazówek Sądu z poprzedniego wyroku mimo, że wskazany przepis, w sposób wyraźny nakazuje organom zastosowanie się do wskazówek Sądu. W myśl tego przepisu : "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia" . Wskazania Sądu były merytorycznie poprawne i precyzyjne, a mimo tego organy nie wykonały wskazówek sądu dotyczących : 1. nie rozpatrzyły przesłanki wynikającej z obowiązywania art. 28 ust. 3 pkt 3 w myśl, którego: "Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2 zachodzi, gdy pkt 3 – nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa". 2. nie rozważyły również przesłanki z pkt 6 tego przepisu, tj,: "gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne". Zgodnie z art. 153 cyt. ustawy również obecny skład orzekający jest związany poprzednim wyrokiem, jaki zapadł w tej sprawie, co oznacza, że w niniejszej sprawie obowiązkiem Sądu jest ocena, czy organ rentowy wykonał wskazówki z poprzedniego wyroku. Mając powyższe na względzie, należy ocenić, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji wzięto pod uwagę art. 28 ust. 3 pkt 3 i pkt 6 tego przepisu. Sąd stwierdza, że organy tym razem, wbrew stanowisku skarżącego bardzo wnikliwie oceniły jego sytuację zarówno finansową, rodzinną i zdrowotną. Jak wynika z akt sprawy, organ rentowy decyzją z dnia [...] postanowił utrzymać swą poprzednią decyzję z dnia [...] orzekającą o odmowie umorzenia należności składkowych w kwocie 13.432,57 zł. Źródłem powstania zaległości w opłacaniu składek był fakt, że skarżący zakładając w dniu 17 stycznia 2003r. kolejną działalność gospodarczą, już jako osoba fizyczna, pod firmą "S.", świadczącą usługi budowlane nie zadeklarował i nie opłacał składek na ubezpieczenie zdrowotne. Skarżący w takiej sytuacji miał obowiązek deklarować i opłacać aż dwie składki od dwóch firm tj. od spółki cywilnej, działającej pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "P." s.c. oraz od firmy "S." , która zaczęła działać świadcząc usługi budowlane od stycznia 2003 r. Ustalono, że działalność gospodarczą w ramach firmy "S." podatnik zakończył z dniem 17 kwietnia 2013r. Drugą działalność prowadzoną w ramach spółki cywilnej zakończył 30 czerwca 2013r. Jak ustaliły organy działalność spółki cywilnej jest nadal prowadzona przez drugiego wspólnika, córkę podatnika M. S., a miejsce skarżącego w tej spółce zajął, dotychczas bezrobotny syn, A. S.. Organy zauważyły, że do czasu zaprzestania działalności obie firmy wykazywały znaczne przychody i w związku z czym powstawał dochód. Na pytanie organu o przyczyny likwidacji skarżący podał, że są one organowi znane po 15 kwietnia 2013 r. tj. po likwidacji firmy budowlanej. Skarżący oświadczył, że po likwidacji tej firmy nastąpiło znaczne obniżenie zdolności płatniczych strony, co w rezultacie spowodowało podważenie warunków egzystencji. W opinii Sądu, skoro działalność firmy budowlanej została zlikwidowana to skutkowało obniżeniem zdolności płatniczych. W tym miejscu należy zadać pytanie stronie, czym była podyktowana decyzja o likwidacji firmy. Organ uznał, że była to samodzielna decyzja strony, podyktowana okolicznościami związanymi z zaległościami wobec ZUS-u. Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że likwidacja i zaprzestanie działalności w ramach spółki wystąpiła po informacji organu o zaległościach w opłacaniu składek. Dlatego teza organu w tej sytuacji wydaje się być uzasadniona. Należy wskazać, że skarżący mimo wielu umiejętności od handlu po usługi budowlane jako osoba poszukująca pracy i jako osoba bezrobotna zarejestrował się dopiero w kwietniu 2014 r. Nadto do wieku emerytalnego skarżącemu brakuje jeszcze 11 lat. To również oznacza, że przy takich umiejętnościach jest możliwe, że skarżący znajdzie pracę. Organy jednocześnie ustaliły, ze skarżącego z żoną łączy wspólność ustawowa małżeńska, a żona skarżącego jest właścicielką dwóch nieruchomości, położonych w B.. Jedna znajduje się przy ul. B. a druga w centrum handlowym miasta, przy ul. D.. Spółka cywilna jak wskazano powyżej nadal działa, co oznacza, że nastąpiła w tej rodzinnej firmie zmiana pokoleniowa. A więc mimo zaprzestania działalności przez skarżącego firma prosperuje. Skarżący jak wskazano w skardze zapożyczył się u krewnego żony w wysokości 15 tys. złotych po to aby uregulować część zadłużenia w Zusie. Pożyczka wyznaczała czas spłaty w ciągu 50 miesięcy i jak wynika z treści oświadczenia skarżącego o stanie finansowym, rodzinnym i zdrowotnym z dnia 20 maja 2015 r., na jego koncie już nie ma długów, a to oznacza, że pożyczka została spłacona w ciągu 21 miesięcy co z kolei oznacza, wbrew zarzutom skargi, że dysponował dodatkowymi środkami, które pozwoliły na spłatę zadłużenia. Nadto z umowy pożyczki wynikało, że dług w kwocie 15.000.00 zł. będzie natychmiast wymagalny, gdy zwrot pożyczki będzie wątpliwy z powodu złego stanu majątkowego pożyczkobiorcy. Skoro pożyczkę spłacono to oznacza, że stan finansów nie był aż tak dramatyczny jak go opisywał skarżący. Należy wskazać, że organ zgodnie ze wskazówkami poprzedniego wyroku tut. Sądu dokonał oceny wniosku strony zgodnie ze wskazówkami tut. Sądu w zakresie możliwości występowania przesłanek z art. 28 ust. 3 a cyt. ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustawodawca wskazał w nim, że pomimo braku stwierdzenia ich nieściągalności należności nieopłacone składki mogą być umarzane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. ( Dz. U. nr 141, poz. 1365 ze zm. ) - w przypadku, gdy za ich umorzeniem przemawia ważny interes osoby zobowiązanej do ich opłacenia. Warunkiem uznania tej przesłanki - jest wykazanie, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną osoba zobowiązana nie jest w stanie spłacić należności, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, a w szczególności w przypadku : 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Oceniając ww. przesłanki organy uznały, iż skarżący nie wykazał, że w jego sprawie występują ww. przesłanki. W aktach sprawy znajdują się skierowania na badania, jednak do dnia wydania decyzji, skarżący nie przedstawił wyników tych badań, co oznacza, że nie udowodnił, iż stan jego zdrowia jest zły. W trakcie prowadzonego postępowania zwrócono się do ośrodka pomocy społecznej celem ustalenia aktualnej sytuacji rodzinnej i zdrowotnej. Pomimo, że zobowiązany odebrał pismo osobiście, nie stawił się na wezwanie ośrodka. Dalej organ stwierdził, że z powyższych ustaleń wynika, że sytuacja rzeczywiście nie należy do łatwych jednakże nie stanowi ona przesłanki do umorzenia z przyczyn szczególnych. Organ podkreślił, że trudności finansowe zobowiązanego nie przesądzają jeszcze o konieczności umorzenia zobowiązań z tytułu składek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zapewnił, że ze zrozumieniem odnosi się do problemów płatniczych wszystkich dłużników i rozumie, że spłata należności z tytułu składek wraz z odsetkami za zwłokę niewątpliwie stanowi obciążenie, jednakże wszelka pomoc udzielana przez Zakład może mieć miejsce wyłącznie w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że otrzymał błędne informacje z obsługi sali klienta oraz przez 10 lat nie otrzymywał zawiadomień o stanie konta organ wskazał, że z treści art. 46 ust. 1 u.s.u.s. wynika, że płatnik składek ma obowiązek obliczać, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Wszystkie podmioty będące płatnikami składek samodzielnie muszą ponosić ciężar pełnego finansowania swojej działalności i w związku z tym są zobowiązane do terminowego i regularnego opłacania składek. Reasumując Sąd uznaje, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy zastosowały się do wskazówek poprzedniego wyroku i oceniły obie przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 3 w myśl, którego: "Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2 zachodzi, gdy pkt 3 – nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa". Skoro ustalono, że żona skarżącego z którą skarżący ma wspólność ustawową jest współwłaścicielką 2 nieruchomości a spółka rodzinna nadal funkcjonuje to zasadnie organ uznał, że ww. przesłanki nie zachodzą. Organy wskazały, że skarżący miał już zawrzeć umowę z organem o spłacaniu zadłużenia w ratach, jednak w czerwcu 2013 roku zrezygnował z tego układu, oświadczając, że jego sytuacja materialna uległa znacznemu pogorszeniu. W uzasadnieniu skargi i tym razem skarżący podał, że wątpliwości budzi również sposób rozliczenia składek oraz odsetek za zwłokę. Powyższa kwestia została już rozstrzygnięta poprzednim wyrokiem i tut. skład orzekający w pełni go podziela. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.