I SA/Bd 902/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.-T. sp. z o.o. z/s w T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zwolnienia spod egzekucji wierzytelności zajętego rachunku bankowego w sprawie ze skargi T.-T. sp. z o.o. z/s w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 września 2008r. do 31 grudnia 2009r. postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji 2. oddalić wniosek o zwolnienie spod egzekucji wierzytelności zajętego rachunku bankowego Strona w piśmie procesowym z dnia 9 września 2015r., załączonym do skargi, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zwolnienie spod egzekucji wierzytelności zajętego rachunku bankowego. Podała, że za udzieleniem jej takiej ochrony tymczasowej przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Wskazała, że zajęcie przez organ podatkowy rachunków bankowych powoduje duże komplikacje w funkcjonowaniu firmy. Spółka nie ma możliwości wykonania przelewów pieniężnych, które potrzebne są jej pracownikom w celu realizowania działalności firmy, tj. transportu i spedycji. Powoduje to paraliż i w efekcie doprowadza do bankructwa. Do wniosku skarżąca załączyła m.in. postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. o zwolnieniu spod egzekucji wierzytelność z zajętego rachunku w Banku Spółdzielczym w C. na okres sześciu miesięcy (k. 12 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zauważyć należy, że skarżąca Spółka nie podała żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika, jakie dochody osiąga, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Argumentując wniosek Spółka odwołała się tylko do prowadzonej z jej rachunku egzekucji wierzytelności, która w jej ocenie spowoduje utratę możliwości działania i w efekcie doprowadzi do bankructwa firmy. Zdaniem Sądu, nie są wystarczające dla udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej same subiektywne obawy strony skarżącej dotyczące skutków egzekucji, które z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów księgowych obrazujących sytuację finansową Spółki nie mogły zostać zbadane, a mają istotne znaczenie, gdyż należny wpis od skargi został uiszczony. W tym miejscu należy zauważyć, że organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]r. zwolnił spod egzekucji wierzytelność z zajętego rachunku w Banku Spółdzielczym w C. na okres sześciu miesięcy. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie powołała innych okoliczności. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. II. Przechodząc do rozpoznania drugiego wniosku tj. o zwolnienie spod egzekucji wierzytelności zajętego rachunku bankowego stwierdzić należy, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie w powyższym zakresie. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kompetencja do zwolnienia spod egzekucji określonych składników majątku przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.). Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego, a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.