I SA/Bd 914/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2008 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 26 września 2012 r. strona skarżąca wiosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skarżący oświadczył, że powołane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, wymienione w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z zm.) zwanej dalej p.p.s.a., wynika z tego, iż ściągnięcie określonej w decyzji kwoty spowoduje jego całkowity paraliż, a w konsekwencji bankructwo prowadzonej przez niego firmy, bowiem kwota przekracza i to w sposób oczywisty jego możliwości finansowe. Skarżący zaznaczył, że aktualnie uzyskuje stratę z prowadzonej działalności gospodarczej, jak również osiągnął ją za poprzedni rok. Skarżący podkreślił, że wyasygnowanie od niego określonej kwoty oznacza niewątpliwie upadłość prowadzonej przez niego firmy, co na pewno spowoduje znaczną szkodę majątkową (straci swoje jedyne źródło utrzymania). Dlatego też, zdaniem Skarżącego, można mówić o wystąpieniu zagrożenia powstania znacznej szkody majątkowej. Podkreślił także, że omawiana sytuacja wyczerpuje znamiona drugiego przypadku wstrzymania wykonania decyzji przez WSA, gdyż doprowadzenie do bankructwa prowadzonej przez niego firmy jest zdarzeniem nieodwracalnym w skutkach. Skarżący stwierdził, że z uwagi na nieposiadanie przez niego środków niezbędnych do zapłacenia wyliczonego podatku, jedyną metodą wykonania skarżonej decyzji byłaby wyprzedaż majątku firmy, co jest równoznaczne z jej bankructwem i upadłością. Ponadto Skarżący jest przekonany, że złożona przez niego skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zostanie uwzględniona, co spowoduje, iż egzekucja od niej kwoty podatku wskazanej w tejże decyzji stanie się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący wskazał jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest podyktowany brakiem środków finansowych na zapłatę należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, ponieważ uzyskał stratę z prowadzonej działalności gospodarczej za obecny i poprzedni rok. Wnioskodawca stwierdził, że "i tak na tę chwilę nie ma praktycznie żadnych środków finansowych". Ponadto dodał, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez organy podatkowe i skierowanie egzekucji do jego majątku spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki poprzez sprzedaż majątku jego firmy, co będzie równoznaczne z jej upadłością. Zauważyć należy, że Skarżący nie podał żadnych konkretnych danych popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika jakimi dochodami i majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Stwierdzić także trzeba, że okoliczność braku w danym czasie dostatecznych środków finansowych na wykonanie obowiązków wynikających z decyzji nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w świetle cyt. art. 61 § 3 p.p.s.a. Również osiąganie straty z działalności gospodarczej nie stanowi automatycznej podstawy do uwzględnienia wniosku. Podobnie okoliczność wszczęcia przez organ ewentualnej egzekucji nie usprawiedliwia wstrzymania wykonania decyzji podatkowej. W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe (bądź istotnie utrudnione) przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla Skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazana w art. 61 § 3 cytowanej ustawy, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ciężar uprawdopodobnienia wspomnianych przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Należy zwrócić również uwagę, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015) istnieją ograniczenia egzekucji, które gwarantują zachowanie zobowiązanemu wystarczających warunków - według ustawodawcy - do humanitarnej egzystencji, choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma obowiązku uwzględniać, ani tym bardziej poszukiwać z urzędu, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej. Skoro Skarżący nie wykazał stosownymi dowodami w sposób nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.