I SA/Bd 974/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego A.B. kwotę 2452,80 (dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt dwa) złote tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...]r. w przedmiocie określenia M. W. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 27.453,00 zł, W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał następujący stan faktyczny i prawny: w 2006r. podatnik nie deklarował oraz nie wpłacił żadnych kwot tytułem podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że w 2006r. dokonał sprzedaży złomu na rzecz "M. R.G.", spółka z o.o. z siedzibą w G., w ilości 197 ton, na kwotę 111.732,02 zł. Transakcje sprzedaży miały miejsce w oddziale w/w spółki mieszczącym się w I.. Podstawą dokonanych ustaleń były włączone do akt niniejszej sprawy dowody wewnętrzne - 156 szt. - potwierdzające przyjęcie wyszczególnionych na nich odpadów metali, ujawnione w wyniku kontroli przeprowadzonej w firmie "M. R. G.", spółka z o.o. w G., na których strona została wymieniona jako osoba przekazująca odpady. Podatnik przesłuchany w charakterze strony potwierdził wszystkie transakcje dostawy złomu na rzecz spółki "M. R. G.", udokumentowane przedłożonymi w/w dowodami wewnętrznymi, jak również własnoręczne podpisy na tych dokumentach oraz odbiór gotówki w wykazanej wysokości. Stwierdził, że zbierał złom w I. i jego okolicach, a jako pomagających wskazał z imienia kilku mężczyzn. Nie potrafił wskazać danych tych osób, ani adresów, a ponadto poinformował, iż w każdym dniu były to inne osoby. Złom zbierał na wysypiskach śmieci, w lasach, rowach i domkach jednorodzinnych. Następnie ręcznie ładował go na samochód marki Żuk (pożyczony od wuja) i sprzedawał w punkcie skupu na własne nazwisko prawie codziennie, średnio w ilości około tony, ale zdarzały się dni, w których dostawa złomu miała miejsce dwa razy dziennie. Ponadto, strona zeznała, że zbieraniem złomu, zajmowała się "chyba trochę przed 2006r.". Powyższe dostawy złomu potwierdzili przesłuchani w charakterze świadka: kasjerka w spółce "M. R. G." – D. K. i kierownik oddziału Spółki W. F. W piśmie z dnia [...]r., podatnik wyjaśnił, że do zbierania złomu zmusiła go trudna sytuacja materialna rodziny, a o założeniu działalności nie myślał ponieważ wiedział, iż zbieraniem złomu będzie zajmował się okazjonalnie. Poinformował także, że uzyskanego przychodu nie wykazywał w zeznaniu rocznym i nie posiada żadnych dowodów (dokumentów) dotyczących przeprowadzonych transakcji, ponieważ nie prowadził działalności gospodarczej. Jednocześnie, odmiennie od wcześniejszych zeznań, wskazał że złom sprzedawał dopiero po kilku miesiącach (nawet po sześciu) od dnia nabycia. Podkreślił, że kontaktował się z Urzędem Skarbowym w I., w celu ustalenia czy w związku ze sprzedażą złomu ma obowiązek złożenia zeznania rocznego, ale uzyskał informację, że w przypadku sprzedaży złomu po upływie pół roku od momentu nabycia, nie musi wykazywać przychodu w zeznaniu rocznym. Z uwagi na zaistniałą sprzeczność w zeznaniach organ I instancji zwrócił się do strony o wyjaśnienie i uwiarygodnienie informacji dotyczących faktu składowania złomu. Odpowiadając na powyższe skarżący poinformował, że złom składował na polu należącym do znajomego – M. J.. Nie płacił za jego składowanie, zwoził go w małych ilościach, w długim okresie czasu (w latach 2003 - 2004) i dlatego nie potrafi wskazać dokładnie jaka ilość złomu była składowana. Podkreślił, że w związku z dobrą ceną złomu na rynku, zaczął go sprzedawać dopiero w 2006r. Jednakże nie posiada żadnych dokumentów, które mogłyby uwiarygodnić złożone wyjaśnienia. Powyższe potwierdził przesłuchany w charakterze świadka – M. J. który dodatkowo zeznał, że nie interesował się składowanym złomem i nie wiedział jakie jego ilości znajdują się na placu, a także jak często skarżący przywoził i wywoził złom. Zdaniem M. J. złom leżał ponad rok, ponieważ zarósł, a wywożony do skupu był najpierw ten, który był dłużej składowany. Jednocześnie stwierdził, że nie był to klasyczny złom, lecz "śmieci", np. stara lodówka. Z ponownie przeprowadzonego w dniu 6 lipca 2009r. przesłuchania strony wynika, że zbierany od 2003r. złom podatnik składował na placu u M. J.. W 2006r. sprzedawał złom pochodzący właśnie z tego placu, a nie złom, który zbierał na bieżąco. Dodatkowo zaznaczył, że dowiedział się od prawnika, iż złom składowany ponad pół roku nie podlega opodatkowaniu. Organ I instancji za bezsprzeczny uznał fakt, że w 2006r. skarżący dokonał 156 dostaw złomu na rzecz spółki "M. R. G.", w ilości 197 ton, o wartości 111.732,02 zł. Stwierdził także, że ocena wiarygodności zeznań świadka – M. J., jak i zeznań strony z dnia 6 lipca 2009r., ma drugorzędne znaczenie, ponieważ w sprawie zaistniały wszelkie podstawy faktyczne i prawne do uznania, iż w 2006r. skarżący prowadził działalność zarobkową, w rozumieniu przepisu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej u.p.d.o.f.), wykonując ją w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu i na własny rachunek. W odwołaniu złożonym od decyzji organu I instancji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: bezpodstawne nie danie wiary dowodom z wyjaśnień strony oraz zeznań świadka – M. J., czym naruszono przepis art. 191 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji nieuwzględnienie okoliczności określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i błędne zaliczenie środków uzyskanych ze zbycia złomu do źródeł przychodów uwzględnionych przy ustalaniu podstawy opodatkowania, a także wadliwą ocenę prawną stanu faktycznego, poprzez nieprawidłową interpretację podejmowanych przez stronę działań i zakwalifikowanie ich do działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej, rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego, uznał powyższe odwołanie za nieuzasadnione. W ocenie organu odwoławczego spór w niniejszej sprawie dotyczy zakwalifikowania przychodu uzyskanego przez podatnika w 2006r. z tytułu sprzedaży złomu na rzecz spółki z o.o. "M. R. G." do odpowiedniego źródła przychodów. Kwestia ilości dokonanych w badanym roku transakcji oraz uzyskany z tego tytułu przychód nie są między stronami sporne. Organ podał, że o zaliczeniu przychodu do konkretnego źródła dla celów podatku dochodowego decyduje treść przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1. Natomiast prawidłowa kwalifikacja przychodów z odpłatnego zbycia innych rzeczy - w tym przypadku przychodu ze sprzedaży złomu - do jednego z wyżej wymienionych źródeł przychodów wymaga rozstrzygnięcia czy odpłatne zbycie nastąpiło w wykonaniu działalności gospodarczej, czy też nie. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5 a pkt 6 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i stanowi, zdaniem organu, definicję legalną działalności gospodarczej. A zatem, aby aktywność ludzka na polu gospodarczym mogła być uznana za działalność gospodarczą musi to być działalność wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, tj. powinna charakteryzować się względnie stałym sposobem jej prowadzenia - co nie wyklucza możliwości wykonywania jej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego celu. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu odwoławczego prowadzona przez skarżącego działalność w zakresie sprzedaży złomu, udokumentowana 156 dowodami wewnętrznymi, spełnia wszystkie kryteria pozwalające uznać ją za działalność gospodarczą. Działalność ta miała charakter zorganizowany, a czynności sprzedaży złomu strona podejmowała we własnym imieniu oraz na swój rachunek i na swoje ryzyko, jako podmiotu uczestniczącego w obrocie gospodarczym, systematycznie, w sposób ciągły. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut strony odnośnie naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż w świetle tego, że na każdym etapie postępowania skarżący wskazywał na trudną sytuację materialną rodziny, wątpliwym jest, zdaniem organu, fakt oczekiwania ze sprzedażą złomu, zbieranego od 2003r., w tak znacznej ilości do 2006r. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że w kontekście całego zgromadzonego materiału dowodowego, a także z punktu widzenia doświadczania życiowego, zeznania strony i świadka – M. J. nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego, nie zasługują na uwzględnienie także postawione w odwołaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż wbrew stanowisku strony uznanie złożonych przez nią, jak i świadka M. J. zeznań za niewiarygodne, w świetle ustaleń dokonanych na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie świadczy o naruszeniu przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej. W skardze złożonej na decyzję organu II instancji strona wniosła o jej uchylenie jako naruszającej prawo. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że w sposób nieuzasadniony nie dał wiary jego wyjaśnieniom z dnia 26 maja i 6 lipca 2009r. oraz wyjaśnieniom świadka M. J., w których wskazano, iż zbierany złom zwożony był na posesję świadka na ponad dwa lata przed jego sprzedażą. Podatnik podkreślił, że zgromadzony złom został zbyty po upływie pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Powyższe może być, zdaniem strony, potwierdzone przez innych świadków, co podnosiła podczas przesłuchania. Zarzucił organom podatkowym, że nie przedstawiły żadnych innych dowodów przeciwnych, które podważały by tę okoliczność. Skarżący podważył także stanowisko organu w zakresie zakwalifikowania podejmowanych przeze niego działań do działalności gospodarczej, gdyż jak podał miała ona charakter okazjonalny, czego nie należy utożsamiać jedynie z częstotliwością dostarczania złomu do skupu. Ponadto zwrócił uwagę, że organ kontroli podatkowej dokonał subiektywnej oceny prowadzonej przez niego działalności i błędnie zakwalifikował ją do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz w rozumieniu art. 5a i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ dokonał w przedmiotowym zakresie wykładni rozszerzającej tego pojęcia nie uwzględniając okoliczności, iż była to działalność okazjonalna, nieprowadzona w sposób ciągły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu, który mógłby implikować uchylenie zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie uzależnione jest od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżący dokonując sprzedaży złomu prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tym samym, czy stał się podatnikiem tego podatku. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przede wszystkim należy dokonać oceny legalności rozstrzygnięcia w zakresie uznania, iż w okolicznościach sprawy skarżący wykonywał czynności mieszczące się w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym w 2006r.) ilekroć w ustawie jest mowa o pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. O zaliczeniu przychodu do konkretnego źródła dla celów podatku dochodowego decyduje natomiast treść art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Natomiast w art. 10 ust. 1 cyt. ustawa wymienia źródła przychodu. W punkcie 3 tego artykułu za źródło takie uznana została pozarolnicza działalność gospodarcza, zaś w punkcie 8 lit. d - odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przez upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Zgodzić się należy z organem, że pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. stanowi definicję legalną działalności gospodarczej, gdyż przepisy stawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konstruując swoją własną definicje nie odwołują się przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czy też Ordynacji podatkowej. Tak więc dla uzyskiwania przychodów z tego źródła istotnym jest ustalenie w każdym przypadku indywidualnie, czy konkretne okoliczności faktyczne wypełniają, czy też nie wypełniają znamiona tejże działalności. Przepis ten kładzie nacisk na przedmiotowy aspekt definicji pozarolniczej działalności gospodarczej, wymieniając kryteria, decydujące o zakwalifikowaniu czynności wykonywanych w jej ramach. Zatem kluczem jest zorganizowany i ciągły charakter pozarolniczej działalności gospodarczej odróżniający ją od działalności wykonywanej osobiście. W ocenie Sądu słusznie organ podatkowy, w swoich rozważaniach, stwierdził, że prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z tą działalnością związanych. Takie stanowisko znajduje także oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2006r., Sygn. akt I SA/Ol 476/05). Wobec tego, w świetle omawianego przepisu, istotne dla zakwalifikowania danego działania jako działalności gospodarczej jest jedynie, aby: - miało ono charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły, - było prowadzone we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, - uzyskane z tego tytułu przychody nie były zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. W stanie faktycznym sprawy zasadnie organy podatkowe uznały, że skarżący prowadził działalność gospodarczą. Dokonywał bowiem w sposób zorganizowany, ciągły i zarobkowy sprzedaży złomu. Świadczą o tym dane dotyczące ilości, częstotliwości i wielkości sprzedaży. Skarżący w okresie od stycznia do grudnia 2006r. uzyskał przychód z tytułu sprzedaży złomu w wysokości 111.732,02 zł. Dokonał w tym czasie 156 transakcji, co w przeliczeniu na ilość dni w tygodniu, daje 3 transakcje tygodniowo. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że nabycia następowały bez ekwiwalentu pieniężnego, a realizowane były w części na zasadzie posprzątania terenu – "różne śmieci, ludzie dawali, żeby posprzątać". Istotne w okolicznościach faktycznych sprawy jest to, że skarżący nabywał – znajdował złom, co stanowi formę jego nabycia, a następnie go odsprzedawał. Działania te wykonywał w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu i na własny rachunek. Świadczy o tym fakt, że zawsze był obecny przy kwalifikacji i ważeniu sprzedawanego złomu, odbierał osobiście gotówkę za dostarczony złom i kwitował jej odbiór na dowodach wewnętrznych, które były wyswatane na jego nazwisko. Dostawy miały miejsce cały 2006r. i charakteryzowały się dokonaniem w danym czasie szeregu powtarzalnych czynności. Wobec powyższego – zdaniem Sądu – stwierdzić jednoznacznie należy, że w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. podlegającej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych mieści się sprzedaż nabywanego przez skarżącego złomu, która odbywała się w sposób częstotliwy, zorganizowany i w celach zarobkowych. Dlatego też dokonaną przez organy podatkowe wykładnię pojęcia "pozarolnicza działalność gospodarcza" należy uznać za odpowiadającą treści normy prawnej zawartej w przepisie art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, organ prawidłowo zastosował art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy również w odniesieniu do art. 10 ust. 1 pkt 8) ustawy. Sztywny podział przychodów oraz zestawienie treści art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na to, iż jeżeli nawet w ramach działalności wykonywanej zarobkowo, w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu, na własny lub cudzy rachunek podatnik osiąga przychody, które jednocześnie odpowiadają opisowi przychodów z innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza źródła przychodu, to przychody te stanowią przychód z tego innego źródła ( tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 sierpnia 2008r., II FSK II 1444/07). Jednakże zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8), źródłami przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, niemającego zastosowanie w sprawie, rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie. Dlatego też, w przypadku uzyskania przychodu ze zbycia złomu pierwszym staje się to, czy nastąpiło ono w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy. Sprzedaż w warunkach wymienionych w tym przepisie nie jest odrębnym źródłem przychodu o jakim mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8). Przychód powstaje zatem niezależnie od tego, ile czasu upłynęło pomiędzy nabyciem a sprzedażą rzeczy. W ocenie Sądu nawet gdyby przyjąć za wiarygodne twierdzenia dotyczące przechowywania złomu przez okres dłuższy niż pół roku, od dnia jego nabycia, to i tak nie zmienia to oceny, iż zaistniały w sprawie stan faktyczny wyczerpuje przesłanki prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Okres przechowywania towaru nawet, gdyby był długi (rok, dwa lata), przy spełnieniu istotnych przesłanek prowadzenia działalności gospodarczej, nie ma znaczenia przy kwalifikacji wykonywanych czynności do działalności gospodarczej. Bezspornym jest fakt uzyskiwania z tego tytułu przez skarżącego przychodu, który stanowił jedyne źródło utrzymania strony, a osiągany był w wyniku prowadzenia działalności zarobkowej wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzonej we własnym imieniu i na własny rachunek. Kontrolując poprawność ustaleń, Sąd uznał, że organ zmieścił się w zasadzie swobodnej ocenie dowodów co do tego, że nie uznał za wiarygodne argumenty strony przywoływane na poparcie tezy, że nie wykonywała działalności gospodarczej, a jej działania były incydentalne i co najwyżej można byłoby badać sprawę w zakresie art. 10 ust. 1 pkt 8 updf. W kwestii stanowiska skarżącego, że zgromadzony przez niego złom został zbyty po upływie pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, a wcześniej był składowany na polu u znajomego – M. J., Sąd zauważa, że słusznie organ wychwycił, to, że skarżący znacząco zmienił stanowisko w tej sprawie, albowiem do protokołu z pierwszego przesłuchania z dnia 30 kwietnia 2009r. na pytanie jak często dostarczał złom do punktu skupu i jakie to były ilości zeznał, że: "prawie codziennie, niektóre miejsca objeżdżałem codziennie. Jednorazowo było to różnie, pół tony, tona. Średnio około tony, dokładnie nie pamiętam." Zapytany jak długo zajmował się zbieraniem złomu, zeznał: "dokładnie nie pamiętam to chyba trochę przed 2006r." (k. nr 169-170 akt administracyjnych). Natomiast przesłuchany po raz drugi w dniu 6 lipca 2009r. zmieniając swoje dotychczasowe zeznania oświadczył: "Moim źródłem utrzymania w 2006 r. była sprzedaż wcześniej uzbieranego złomu. Uzbierany złom leżał u znajomego M. J. ponad dwa lata. Ten złom wywoziłem w 2006 i 2007 roku. Wywoziłem wtedy w związku z dobrą ceną na rynku. Chciałbym zmienić informację udzieloną wcześniej, że osobami wymienionymi w poprzednim przesłuchaniu jeździłem, nie w 2006 roku tylko miało to miejsce w 2005 roku ( ... ). W 2006 roku sprzedawany złom pochodził z placu pana J., a nie był bezpośrednio zbierany i dostarczany do skupu ( ... )" (k. nr 207 akt administracyjnych). W pierwszych wyjaśnieniach strona w ogóle nie wspomniała o jakimkolwiek składowaniu złomu i dysponowaniu takim miejscem w oczekiwaniu na wyższe ceny, gdyż wyraźnie zeznała: "ręcznie wrzucaliśmy na samochód, to co uzbierałem to dostarczałem do skupu" (k. nr 170 akt administracyjnych). Zeznanie złożone podczas drugiego przesłuchania, zawiera jedynie oświadczenie o zmianie przebiegu i czasu sprzedaży. Sąd za zachowaną uznał zasadę swobodnej oceny dowodów. W ocenie WSA ustalenia w tym zakresie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 op). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach. Mógł kierować się nie tylko wiedzą, ale i doświadczeniem życiowym i jego rozumowanie było zgodne z prawidłami logiki. Słusznie zauważył organ, że skarżący wskazywał na trudną sytuację materialną rodziny, zatem wątpliwym jest fakt oczekiwania przez niego ze sprzedażą złomu zebranego w 2003r. i możliwością uzyskania środków pieniężnych z tego tytułu dopiero w 2006r. Przeczy to zasadom doświadczenia życiowego. Trudno także dać wiarę zeznaniom świadka – M. J., że skarżący sprzedawał złom najstarszy, który najdłużej leżał na placu i zdążył już zarosnąć, albowiem z zeznań W. F., kierownika skupu złomu w Spółce "M.R.G." wynika, że przeciwnie, złom był posortowany i bez żadnych dodatkowych zanieczyszczeń. Wobec powyższego argumenty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.