II SA/Bd 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B.P. na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niestosowanie się do obowiązującej organizacji ruchu postanawia odrzucić skargę M.B.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niestosowanie się do obowiązującej organizacji ruchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 3 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż wyżej wskazane akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach wyżej określonych, a ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2 pkt 1-8 i § 3 ppsa). W niniejszej sprawie w swoim wystąpieniu do Prezydenta Miasta [...], skarżąca żądała wydania zezwolenia na niestosowanie się do obowiązującej organizacji ruchu wobec konieczności dojazdu do swojej posesji przy [...] w [...] w związku z prowadzonymi pracami budowlanymi. Oczekiwania strony dotyczą więc podjęcia takich czynności lub aktów, w wyniku których wyłączona zostanie w stosunku do skarżącej konieczność respektowania zasad organizacji ruchu w oznaczonym miejscu. Działania w zakresie szeroko rozumianego zarządzania ruchem są realizowane przez takie czynności organizacyjno-techniczne, jak: opracowywanie, rozpatrywanie i zatwierdzanie projektów organizacji ruchu; przekazywanie zatwierdzonych projektów organizacji ruchu do realizacji; nadzór nad zgodnością organizacji ruchu z zatwierdzonym projektem; nadzór i analiza obowiązującej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, a także nadzór nad zarządzaniem ruchem. Zgodnie z przepisami § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach (Dz.U. Nr 90, poz. 1006) organizację ruchu, a w szczególności zadania techniczne polegające na umieszczaniu i utrzymaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu, realizuje zarząd drogi na własny koszt. Zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zawiera ona zagadnienia ogólne związane z zarządzaniem ruchem oraz nadzorem nad tym zarządzaniem. Niektóre z zadań w tym zakresie powierzono zarządom dróg, a o tym, kto sprawuje zarząd nad określoną drogą, rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Według zaś art. 19 powołanej ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi jest organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg: zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich - zarząd województwa, powiatowych - zarząd powiatu, a gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta). Przepis art. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wskazujące, że drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami są drogami wewnętrznymi, a budowa, utrzymanie, zarządzanie i oznakowanie dróg wewnętrznych należy do zarządcy terenu. Z przedstawionych uregulowań prawnych wynika także, że organizacja ruchu oraz czynności prowadzące do ustawiania znaków drogowych nie należą do sfery działań zastrzeżonych wyłącznie dla administracji publicznej; zarządca terenu nie stanowiącego drogi publicznej ma także obowiązek ustawiania znaków drogowych w prawem określonych sytuacjach. W rozpatrywanym przypadku nieruchomość, której dotyczy wniosek stanowi drogę wewnętrzną, jej właścicielem jest Gmina Miasto [...], a zarządcą Prezydent Miasta [...], co jednoznacznie wynika z treści odpowiedzi na skargę z dnia 30.08.2011 r. Podkreślić w związku z tym należy, iż wyłącznie czynność wójta gminy polegająca na ustawieniu (odmowie ustawienia) znaku drogowego w określonym miejscu drogi publicznej gminnej, zgodnie z organizacją ruchu zatwierdzoną przez właściwy organ administracji, ma charakter czynności materialno - technicznej z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. III SA/Łd 415/07 Lex 359767). Takiego charakteru nie ma działanie podjęte przez zarządcę terenu, przez który przebiega droga nie zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych, a taki właśnie charakter posiadają drogi wewnętrzne. W konsekwencji wszelkie oczekiwania określonego zachowania podmiotu administracji publicznej w odniesieniu do takiego terenu nie mogą zostać rozstrzygnięte na drodze administracyjnej. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż skierowana do Sądu skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.