II SA/Bd 1024/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej postanawia odrzucić wniosek. Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. J. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Postanowienie powyższe stało się prawomocne od dnia 21 grudnia 2010r., w dniu 3 stycznia 2011r. akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego postanowienia przesłane zostały organowi. Pismem z dnia 21 lutego 2011r., nadanym w dniu 25 lutego 2011r. M. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, za pośrednictwem organu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 wyżej wskazanej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Za niedopuszczalny zatem należy uznać wniosek o przywrócenie terminu, któremu strona nie uchybiła, zatem gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności (por. postanowienie NSA z 17 grudnia 2009r., sygn. akt II GZ 283/09, LEX nr 582847). W innym z kolei orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ma miejsce w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło a czynność została dokonana w ustawowym terminie (postanowienie z dnia 23 czerwca 2008r., sygn. akt I OZ 405/08, LEX nr 493819). W niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia skargi, strona bowiem nie przekroczyła ustawowo wyznaczonych jej trzydziestu dni od dnia odbioru zakwestionowanej decyzji. Powodem odrzucenia wniesionej w niniejszej sprawie skargi natomiast było uchybienie terminu do uzupełnienia jej braków formalnych, polegających na braku pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przez podpisującego skargę pełnomocnika. W tym miejscu zauważyć należy, iż nie można zgodzić się z podnoszonym przez skarżącego twierdzeniem, że w sytuacji w której w aktach brakowało stosownego pełnomocnictwa, wszelkie wezwania winny być kierowane bezpośrednio do skarżącego. Zwrócić wobec tego trzeba uwagę na to, iż pełnomocnik strony postępowania traktowany jest przez Sąd jako taki, dopóki nie jest w stanie wykazać posiadanego pełnomocnictwa, bądź strona wyraźnie wskaże, że działa osobiście. Jak natomiast wynika ze znajdującego się w aktach pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego radcy prawnemu J. K., datowanego na dzień 12 lipca 2010r., w chwili składania skargi skarżący reprezentowany był skutecznie przez pełnomocnika profesjonalnego. W sytuacji, w której pełnomocnik reprezentuje stronę, to na stronie ciąży niejako ciężar obowiązku udowodnienia, iż osoba podając się za pełnomocnika w istocie pełnomocnikiem nie jest. Samo pełnomocnictwo jest jedynie aktem potwierdzającym skuteczność dokonanych czynności, domniemywanych za ważne do momentu wyraźnego wskazania przez stronę postępowania, iż działa ona w sprawie osobiście. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł przeszkód dla traktowania radcy prawnego J. K. za pełnomocnika strony, zwłaszcza, w aktach brak jest oświadczenia o cofnięciu udzielonego pełnomocnictwa. Zwrócić uwagę należy ponadto na stanowisko zajęte przez NSA w postanowieniu wydanym w dniu 11 lipca 2008r. w sprawie o sygn. akt II OZ 753/08, LEX nr 493651, iż wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, która została odrzucona, powinien być odrzucony jako niedopuszczalny. Inną kwestią pozostaje terminowość wniosku rozpatrywanego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, z tym, że zgodnie z art. 87 § 3 wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Jak wynika z akt sądowych, odpis postanowienia z dnia 29 października 2010r., odrzucającego skargę, doręczony został w dniu 19 listopada 2010r., skarżący wniosek złożył natomiast za pośrednictwem Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w [...] w dniu 25 lutego 2011r. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.