II SA/Bd 1035/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], Burmistrza Ś., działając na podstawie m.in. art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm., dalej jako "u.p.s."), uchwały Nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 (MP z 2018 r., poz. 1007) oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności oraz określenia zasad zwrotu wydatków na świadczenia udzielane w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych osobom objętym wieloletnim rządowym programem "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023, przyznał skarżącej H. J. świadczenie pieniężne na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu" (zasiłek celowy) w kwocie [...]zł: w tym na kwiecień 2021 r. w kwocie [...]zł i na maj 2021 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że w dniu [...] marca 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego wraz z załącznikami (stanowiącymi faktury, wezwania do zapłaty, nakaz zapłaty). W treści wniosku wskazała na swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną oraz niepodejmowanie pracy zawodowej. Organ, na podstawie zebranych w sprawie dokumentów oraz przeprowadzonego wywiadu, ustalił, że skarżąca oczekuje m.in. przyznania zasiłku celowego na zakup żywności; że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada dochód w kwocie [...]zł (zasiłek stały), a więc nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego; jest osobą niepełnosprawną; nie ponosi wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania. Burmistrz uznając, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego zasiłku celowego na zakup żywności wskazał jednocześnie na konieczność przestrzegania dyscypliny budżetowej przez Ośrodek Pomocy Społecznej w Ś. (OPS) i wyjaśnił, że wysokość przyznanego zasiłku uzależniona jest od kwoty zaplanowanej w budżecie na realizację programu "Posiłek w szkole i w domu" w okresie od stycznia do grudnia 2021 r. (1 582 500 zł, tj. 113 875 zl miesięcznie), ilości rodzin uprawnionych do tego zasiłku oraz ilości wniosków o przyznanie tego świadczenia, które dotychczas wpłynęły. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. skarżąca odwołała się od powyższej decyzji dotyczącej zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, jak i od dwóch odrębnych decyzji wydanych w przedmiocie zasiłków celowych (o nr [...] i [...]), wskazując na swoją trudną sytuację życiową i zarzucając organowi nieudzielenie jej pomocy we wnioskowanej formie i w zbyt niskiej wysokości. Odnośnie zasiłku celowego na zakup żywności wskazała, że świadczenie to przyznane zostało jej od miesiąca kwietnia, natomiast od stycznia do marca 2021 r. pieniądze na zakup żywności były przyznawane z tzw. środków własnych OPS, a nie w ramach programu "Posiłek w szkole i w domu". Wskazała przy tym na kwoty zasiłku udzielone jej w miesiącach styczeń-marzec 2021 r. i podkreśliła, że organ w uzasadnieniu podnosił, że programu rządowego jeszcze nie ma, a OPS nie dysponuje funduszami na ten cel, podczas gdy w jej ocenie program rządowy obowiązuje cały rok. Skarżąca zakwestionowała ponadto całość pomocy udzielonej jej na przestrzeni lat, począwszy od lutego 2018 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("SKO") decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz prawidłowo rozważył okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie przyznania przedmiotowego świadczenia, a skarżąca – w ocenie Kolegium – pomimo ograniczonych możliwości finansowych OPS, nie została pozbawiona pomocy. Organ II instancji wskazał przy tym m.in. na okoliczność przyznania skarżącej decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu leków na miesiąc kwiecień 2021 r. oraz na wcześniejsze decyzje OPS w Ś. (z [...] stycznia 2021 r. oraz [...] marca 2021 r.) przyznające skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego m.in. na: zakup żywności, środków higieny, leków, opłacenie rachunku za wodę, środków czystości, dofinansowanie opłaty za wodę, zakup opału, zakup odzieży i obuwia. Podkreślił również, że z załączonych do odwołania Kart świadczeń rodziny za okres od [...] lutego 2018 r. do [...] października 2021 r. wynika, że skarżąca nie była pozbawiona pomocy finansowej ośrodka w tym okresie. Wskazał ponadto, że skarżącej zaoferowano również pomoc w formie rzeczowej (środki czystości i higieny), której nie przyjęła. SKO wyjaśniło przy tym, że art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. stanowi jedynie o możliwości, a nie obligatoryjności przyznania zasiłku celowego, co oznacza, że nawet osiąganie dochodu niższego niż ustawowy nie oznacza obowiązku przyznania wnioskowanego świadczenia. Podkreślił również, że pomoc społeczna realizowana jest w ramach dysponowania określonymi środkami finansowymi, a ze świadczeń pomocy społecznej na terenie gminy korzysta nie tylko skarżąca oraz że stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna wspiera, a nie wyręcza osoby i rodziny w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję H. J., kwestionując całą udzieloną jej pomoc od lutego 2018 r. do chwili obecnej, wniosła o przeanalizowanie jej sytuacji i zmianę decyzji na korzystniejszą. Wskazała przy tym, że udzielona jej pomoc (jej stopień) przyczyniła się do znacznego pogorszenia stanu zdrowia, zniszczenia mienia oraz narażenia życia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, podnosząc, że skarżąca przez cały wskazany okres (od lutego 2018 r.) jest objęta pomocą w zakresie na jaki pozwalają środki, którymi dysponuje OPS w zestawieniu z liczbą osób ubiegających się o udzielenie wsparcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie B. będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 20 stycznia 2022 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Podkreślić też należy, że zgoda stron na rozpoznanie sprawy ww. trybie nie jest konieczna. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W następnej kolejności wyjaśnić należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w B. z [...] czerwca 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Ś., którą przyznano skarżącej zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności na miesiące kwiecień i maj 2021 r. Decyzje te wydane zostały w następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] marca 2021 r. Podkreślić należy zatem – wobec podniesionych na gruncie skargi zarzutów, dotyczących świadczeń udzielanych skarżącej na przestrzeni wielu lat, począwszy od lutego 2018 r. - że kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane jest wyłącznie działanie organów w zakresie postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, stanowiącej materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także zapobieganie wskazanym w art. 2 ust. 1 przywołanej ustawy trudnym sytuacjom przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 1 i 2 u.p.s.). Jak reguluje to ustawa, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Jedną z form pomocy społecznej jest zasiłek celowy, który może zostać przyznany w celu zaspokojenia bytowej potrzeby, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s.). Jest to świadczenie uznaniowe, co oznacza, że organ orzekając w konkretnej sprawie może, a nie musi przyznać wnioskowaną pomoc, oceniając sytuację wnioskodawcy. Przyznanie zasiłku celowego leży zatem w granicach tzw. uznania administracyjnego, które - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 14 lipca 2017 r., I OSK 1537/16 – dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query) - nie oznacza dowolności organu w rozstrzyganiu sprawy. Organ jest bowiem związany przesłankami wskazanymi w przepisach materialnych (w tym wypadku art. 2, art. 3 i art. 39 u.p.s.), stanowiących podstawę orzekania oraz przepisach procesowych (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego – w skrócie "k.p.a."), zgodnie z którymi wystąpienie tych przesłanek musi wykazać. Uznanie administracyjne obejmuje zatem także prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. W szczególności, wobec danej osoby organ może uznać pewien zakres przyznanych już świadczeń za zaspokajający jej bieżące, niezbędne potrzeby życiowe. Co ważne, wsparcie organu nie może stanowić sposobu na wyrównanie wszystkich niedostatków, nawet o charakterze elementarnym. W niniejszej sprawie niespornym jest, że sytuacja finansowa i życiowa skarżącej jest trudna oraz że spełnia ona warunek kryterium dochodowego kwalifikujący ją do przyznania zasiłku celowego, o który wnioskowała w niniejszej sprawie, bowiem jej dochód (zasiłek stały w wysokości [...] zł), nie przekracza 150% podwyższonego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (ustalonego uchwałą Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] grudnia 2018 r.) czyli [...] zł. Istotę sporu stanowi natomiast wysokość przyznanego skarżącej zasiłku na zakup posiłku lub żywności na miesiące kwiecień i maj 2021 r. Skarżąca na gruncie odwołania jak i skargi zakwestionowała bowiem udzielone jej świadczenia pomocowe (ich wysokość oraz formę) – w tym również świadczenie stanowiące przedmiot niniejszej sprawy - wskazując, że wymagają one ponownego przeanalizowania i zmiany na korzystniejsze. Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz okoliczności rozpatrywanej sprawy Sąd zważył jednak, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu, a organy orzekające należycie rozważyły okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie wysokości przedmiotowego świadczenia, nie przekroczyły ram uznania administracyjnego, nie naruszyły przepisów postępowania oraz działały w zgodzie z celami i zasadami pomocy społecznej (art. 2 i art. 3 u.p.s.). Odnosząc się do zarzutu związanego ze zbyt niską kwotą przyznanego w sprawie zasiłku celowego, Sąd dostrzega po pierwsze subsydiarny charakter pomocy społecznej oraz to, że nie została ona powołana do zastąpienia jej beneficjentów w kompleksowym staraniu się o zaspokojenie potrzeb życiowych. Jak wynika zaś z akt sprawy, skarżąca od wielu lat otrzymuje pomoc w postaci różnych zasiłków celowych na zaspokojenie zgłaszanych potrzeb bytowych, co świadczy o tym, że jest w sposób ciągły objęta wsparciem. Nie może jednak oczekiwać, że świadczenia z pomocy społecznej staną się stałą i systematyczną formą wspomagania w wysokości świadczeń przez nią oczekiwanych, gdyż pomoc społeczna realizowana w formie zasiłku celowego ma za zadanie jedynie wspomóc osoby potrzebujące wsparcia, nie jest natomiast świadczeniem stałym. Po drugie zaś na uwadze należy mieć możliwości finansowe organów pomocowych. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie ocenie poddano z jednej strony sytuację materialną oraz potrzeby skarżącej, a z drugiej możliwości finansowe organu pomocy społecznej i na tej podstawie uznano, że nie istnieje możliwość przyznania stronie spornego świadczenia w większym rozmiarze, to decyzji takiej nie można zarzucić naruszenia prawa oraz przekroczenia granic uznania administracyjnego. Podobnie, spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Wprost przeciwnie - zainteresowany musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Zarówno bowiem wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Organ musi uwzględniać wysokość przyznanych już świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba potrzebujących, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, czy rodziny, choćby jej sytuacja materialna, czy też zdrowotna była najtrudniejsza (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 42/13 – dostępny jw.). Organ pomocy społecznej oceniając sytuację materialną danej osoby, może zatem wybrać sposób i formę pomocy najbardziej adekwatną, zważając na ograniczone możliwości pomocy społecznej jako instytucji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12 – dostępny jw.). Wskazać należy zatem, że w rozpatrywanej sprawie, organ I instancji po pierwsze - przeprowadził przed wydaniem decyzji wywiad środowiskowy, ustalając w ten sposób stan faktyczny, tj. sytuację życiową oraz potrzeby skarżącej. Po drugie zaś przyznając skarżącej wnioskowane świadczenie uzasadnił jednocześnie jego wysokość wskazując na swoje możliwości finansowe, a w szczególności na kwotę zaplanowaną w budżecie na wypłatę zasiłków celowych w ramach programu "Posiłek w szkole i w domu", liczbę rodzin uprawnionych do tego zasiłku oraz liczbę wniosków które dotychczas wpłynęły do organu. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie nosi więc cech dowolności. Wysokość świadczenia została bowiem ustalona przy rozważeniu z jednej strony przedstawionych przez stronę potrzeb i jej sytuacji życiowej, z drugiej zaś ograniczonych środków finansowych będących w dyspozycji organów pomocowych. Odnosząc się do sytuacji życiowej skarżącej – która niewątpliwie stanowi okoliczność mającą wpływ na formę i rozmiar udzielanej pomocy - podkreślić należy jednocześnie, że decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Burmistrz na okres częściowo pokrywający się z okresem świadczeniowym zasiłku stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy (tj. kwiecień 2021 r.), przyznał skarżącej również środki pomocowe w ramach zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie leków. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w okresie kiedy prowadzone było postępowanie w niniejszej sprawie skarżącej oferowana była pomoc w formie rzeczowej w postaci środków czystości oraz środków higieny osobistej, jednak skarżąca pomocy tej nie przyjęła. Analiza akt sprawy dowodzi ponadto, że skarżąca od lat objęta jest pomocą udzielaną w postaci zasiłków celowych na zgłaszane przez nią potrzeby oraz że otrzymuje zasiłek stały. Sąd dostrzega ponadto, że w 2017 r. skarżąca sprzedała mieszkanie 3-pokojowe za kwotę [...]zł, lecz jak podaje nie posiada już żadnych oszczędności – na co w piśmie z dnia [...] maja 2021 r. wskazał organ I instancji (k. 26 akt adm. organu II instancji). Uzyskanie znacznej sumy pieniężnej ze sprzedaży mieszkania przed kilkoma laty nasuwa zatem wniosek, że sytuacja skarżącej jest lepsza niż zdecydowanej większości osób uprawnionych do uzyskiwania pomocy społecznej, które nigdy nie dysponowały takim majątkiem. Konfrontacja jej sytuacji życiowej z sytuacją innych osób potrzebujących również stanowi zaś czynnik mający wpływ na wysokość przyznanego jej zasiłku celowego. Poza tym - już tylko na marginesie - wskazać należy, że jeżeli skarżąca – jak twierdzi – nie posiada już żadnych oszczędności uzyskanych ze sprzedaży mieszkania i nie wyjaśnia jednocześnie na co zostały one przeznaczone, podaje to w wątpliwość, to czy jej postawa faktycznie spełnia podstawowe kryterium udzielenia pomocy społecznej, tj. zmierzania do pełnego wykorzystywania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonywania trudnej sytuacji życiowej. Wszystkie powyżej wskazane okoliczności nie mogą pozostawać bez wpływu na wysokość przyznanego w niniejszej sprawie świadczenia. Forma i rozmiar świadczenia nie mogą być bowiem określone w oderwaniu od rzeczywistej sytuacji wnioskodawcy, którym w niniejszej sprawie jest osoba, która pomimo ograniczonych możliwości finansowych ośrodka, od kilku lat nieustannie uzyskuje pomoc od organów pomocowych. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w zakresie pomocy udzielanej skarżącej od roku 2018, w tym również do argumentacji dotyczącej wysokości zasiłków celowych na zakup posiłku lub żywności za miesiące od stycznia do marca 2021 r., należy wyjaśnić, że nie mogły być one przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie, która dotyczy wyłącznie zaskarżonej decyzji wydanej w przedmiocie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności na miesiące kwiecień i maj 2021 r. W celu zakwestionowania poszczególnych świadczeń udzielanych skarżącej za dane miesiące, koniecznym jest bowiem zaskarżenie każdej z decyzji przyznających takie świadczenie z osobna, w wyznaczonym na tę czynność terminie. W związku z powyższy uznać należy, że przedmiotowy zasiłek celowy – który, nie stanowi jedynej formy pomocy udzielanej przez organy pomocowe skarżącej – został więc przyznany z uwzględnieniem słusznego interesu strony, indywidualnej sytuacji skarżącej oraz możliwości finansowych organu i przez to wydane rozstrzygnięcie Burmistrza nie przekroczyło ram uznania administracyjnego. Kolegium trafnie uznało zatem, że decyzja organu I instancji nie jest arbitralna, lecz podjęta z poszanowaniem przepisów art. 7 i art. 80 k.p.a. W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.