II SA/Bd 1049/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi I. K., J. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2015r. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w [...] (dalej PINB), na podstawie art. 48 ust. 1 i 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), nakazał I. K. i J. K. inwestorom i współwłaścicielom posesji, rozbiórkę samowolnie pobudowanego namiotu halowego o wym. [...] m × [...] m, położonego na terenie posesji przy ul. [...] w [...], od strony ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...].2014 r. (protokół [...], stwierdzono na przedmiotowej nieruchomości, od strony ul. [...], postawienie tzw. namiotu halowego o wym. [...] m x [...] m, ze ścianami o konstrukcji blachy falistej, posadowionego na stopach i belkach podwalinowych, przykrytych plandeką przymocowaną do konstrukcji stalowej. Według oświadczenia J. K., namiot halowy postawiono na okres tymczasowy w 2014 r., bez uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, ani bez uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor złożył deklarację przedmiotowego obiektu do dnia 31.10.2014. P. następna kontrola przeprowadzona w dniu [...].2014 r. (protokół nr [...]) stwierdziła, że przedmiotowy namiot halowy nadal istnieje i może stanowić dodatkową uciążliwość, wynikającą z działalności zakładu, w dniu [...] 2014 r. zostało wszczęte postępowanie zmierzające do doprowadzenia zaistniałej sytuacji do stanu zgodnego z prawem. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r. wezwano właścicieli przedmiotowej nieruchomości do przedłożenia w terminie do dnia [...] 2015 r. zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami opracowanymi przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i wpisana na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością. Ponieważ inwestor w wyznaczonym terminie nie dostarczył ww. dokumentów, niniejszą decyzją orzeczono o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji, Izabela i J. K., wnosząc o jej uchylenie, zarzucili naruszenie przepisów: - art. 48 ust. 1 i 4 poprzez ich zastosowanie w sprawie wynikające z przyjęcia, że budowa namiotu halowego położonego na posesji przy ul. [...] w [...] wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy w rzeczywistości pozwolenie nie jest wymagane, a w konsekwencji nakazanie rozbiórki namiotu halowego, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez ogólne i nieprecyzyjne sformułowanie decyzji o rozbiórce w zakresie jej przedmiotu, w szczególności w zakresie braku wskazania terminu, do którego rozbiórka ma zostać wykonana, miejsca położenia obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce, w sytuacji gdy na nieruchomości stanowiącej własność skarżących znajduje się więcej obiektów budowlanych, w tym namiotów halowych, - art. 7 w zw. z art. 77 i art. 84 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że namiot halowy znajdujący się na działce skarżących ma wymiary 8m × 10m i zbudowany jest ze "ścian o konstrukcji blachy falistej, posadowiony jest na stopach i belkach podwalinowych, przykryty plandeką przymocowana do konstrukcji stalowej", w sytuacji gdy organ pierwszej instancji przeprowadzając postępowanie dowodowe nie skorzystał z opinii biegłego i w sposób arbitralny stwierdził, że namiot halowy stanowi obiekt budowlany, który wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy namiot halowy nie jest trwale połączony z gruntem i ma charakter obiektu tymczasowego. Decyzją z dnia [...] 2015r. znak [...] [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wynika, że obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-budowlaną wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej infrastruktury. Wskazał również ustawowe definicje powyższych pojęć. WINB zwrócił uwagę, że budowa obiektu budowlanego jest możliwa po uzyskaniu pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy, z zastrzeżeniem art. 29-31. Organ wskazał, że jedynie tymczasowy okres budowlany budowany na okres krótszy niż 120 dni (licząc od dnia rozpoczęcia inwestycji) – zwolniony jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymaga zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12). Stosownego zgłoszenia należało dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a przystąpić do ich wykonania, jeżeli w terminie 30 dni właściwy organ nie wniósłby sprzeciwu w drodze decyzji. Ww. przepisy nie mają zastosowania do budowy tymczasowego obiektu budowlanego na czas dłuższy niż 120 dni, takie obiekty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, w oparciu o art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego. WINB stwierdził, że w niniejszej sprawie inwestorzy (współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...], działki o nr ewid.[...] w obrębie [...], co wynika z KW) nie występowali o pozwolenie na budowę przedmiotowego obiektu, ani nie dokonali stosownego zgłoszenia zamiaru jego realizacji. Obiekt powstał samowolnie w [...] 2014r. (według oświadczenia inwestora), zatem ustawowe 120 dni upływało [...] 2014r. Postawienie zatem tego obiektu na czas dłuższy wymagało zastosowania w sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji umożliwił właścicielom ewentualna legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego, bowiem postanowieniem z dnia [...] 2014r. nałożył obowiązek dostarczenia określonych dokumentów w terminie do dnia [...] 2015r. Z akt sprawy wynika, że w określonym terminie inwestorzy nie przedłożyli wymaganych do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego dokumentów, nie złożyli także w sprawie żadnych wyjaśnień. Wobec tego, zdanie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na inwestorów nakaz rozbiórki obiektu budowlanego – namiotu halowego o wskazanych wymiarach na terenie posesji przy ul. [...] w [...] do strony ul. [...], na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do odwołania WINB stwierdził brak w nim przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie podzielił zarzutu, iż lokalizacja obiektu podlegającego nakazowi rozbiórki jest mało precyzyjna, bowiem zarówno z sentencji decyzji organu pierwszej instancji jak i jej uzasadnienia wynika jednoznacznie, gdzie jest on zlokalizowany i jakie posiada wymiary. J. K. uczestniczył dwukrotnie w oględzinach przedmiotowego obiektu, podczas których nie wnosił uwag do określonych w protokole jego wymiarów, ani innych zastrzeżeń. Z kolei zarzut dotyczący tymczasowego charakteru obiektu nie ma znaczenia w przypadku, kiedy istnieje od dłużej niż 120 dni i pobudowany został samowolnie. Za niezasadny organ uznał także zarzut dotyczący braku wskazania konkretnego terminu do wykonania nakazanej rozbiórki, bowiem wymóg taki nie wynika z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Obowiązek staje się wykonalny z chwilą, gdy decyzja wydana w oparciu o ten przepis jest ostateczna. I. K. i J. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnieśli uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucili analogicznie jak w odwołaniu: - art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez ich zastosowanie w sprawie wynikające z przyjęcia, że skarżący nie przedstawili dokumentów, do przedłożenia których wezwał ich organ pierwszej instancji, podczas gdy wymaganie tych dokumentów przez organ było niedopuszczalne, zatem skarżący nie byli zobowiązani do ich przedstawienia, - art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy, poprzez ich zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że przedmiotowy namiot halowy został posadowiony na okres dłuższy niż 120 dni a tym samym wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy namiot halowy nie jest trwale połączony z gruntem i ma charakter obiektu tymczasowego, - art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niezgromadzenie przez organy orzekające w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności nieskorzystanie z opinii biegłego oraz jedynie pobieżne dokonanie oględzin obiektu, a w konsekwencji uznanie że namiot halowy stanowi obiekt budowlany, który wymaga pozwolenia na budowę, podczas gdy nie jest on trwale połączony z gruntem i ma charakter obiektu tymczasowego, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a., w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy, poprzez ogólne i nieprecyzyjne wskazanie przez organy obu instancji terminu, do którego rozbiórka ma zostać wykonana, miejsca położenia obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce i wskazania nakazu rozbiórki, w sytuacji gdy na nieruchomości stanowiącej własność skarżących znajduje się więcej obiektów budowlanych, w tym namiotów halowych. W odpowiedzi na skargę Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 28 września 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na skutek zażalenia uczestnika postępowania C. C., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to postanowienie postanowieniem z dnia 9 lutego 2016r. sygn. II OZ 117/16 i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 30 marca 2016r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 2 sierpnia 2016r. sygn. II OZ 770/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy wskazać, że do postępowania w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji (m.in. definicji obiektu budowlanego) dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (art. 6 ust. 1 Dz.U. z 2015 r., poz. 443). Zatem rozstrzygające znaczenie w sprawie miało przede wszystkim określenie, czy zrealizowany przez skarżących obiekt określany przez organy jako "namiot halowy" jest obiektem budowlanym według przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w chwili wszczęcia postępowania, o którym poinformowano strony zawiadomieniem z dnia [...] 2014 r. Sprawa dotyczy legalizacji obiektu wzniesionego przez inwestorów samowolnie, który to fakt jest bezsporny, bo przyznany również w toku postępowania przez skarżącego. Przedmiotem sporu była natomiast między innymi kwalifikacja obiektu jako wymagającego pozwolenia na budowę lub zwolnionego z tego obowiązku, a w następnej kolejności – wdrożenie prawidłowego trybu legalizacji. W ocenie sądu spór ten organy rozstrzygnęły prawidłowo kwestionując stanowisko strony skarżącej, jakoby obiekt miał charakter tymczasowy i był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Z powyższej definicji tymczasowego obiektu budowlanego wynika, że tym, co odróżnia go od innych obiektów budowlanych jest albo czas użytkowania, albo wynikająca z jego charakteru trwałość jego związania z gruntem. Sporny w sprawie niniejszej obiekt budowlany, nazwany przez organy "namiotem halowym o wym. [...] m× [...] m", w ocenie sądu, nie spełnia żadnej z wymienionych wyżej cech. Przede wszystkim sposób jego zamocowania w podłożu nosi cechy trwałego związania z gruntem, co potwierdzają zdjęcia wykonane podczas oględzin oraz opis konstrukcji w protokole kontroli z dnia [...] 2014r. ([...]). W ocenie sądu wymienioną cechę trwałości należy rozumieć nie jako niemożliwość przeniesienia obiektu (oderwania go od gruntu), ale należy ją mierzyć ilością sił i środków, jakie muszą być zaangażowane do takiego przeniesienia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że obiekt został wybudowany w taki sposób, że przylega od strony ul. [...] do budynku zakładu usługowo-produkcyjnego (na nieruchomości przy ul. [...] w [...]), posiada ściany o konstrukcji z blachy falistej, posadowionej na stopach i belkach podwalinowych, przykryty plandeką przymocowaną do konstrukcji stalowej, wewnątrz wyłożony kostką betonową. Pozwoliło to zatem na osiągnięcie stabilności i trwałości konstrukcji mającej oparcie w podłożu, której demontaż wiązałby się ze stosunkowo znacznym nakładem sił i środków. Konstrukcja tego obiektu nie uzasadnia zatem nazwania go namiotem halowym, a raczej bardziej odpowiadające stanowi faktycznemu byłoby określenie hali namiotowej lub wiaty produkcyjnej, skoro inwestor wykorzystywał ją do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (zakład [...]), w tym użytkował w niej maszyny i urządzenia generujące uciążliwości (vide liczne oświadczenia uczestnika postępowania C. C. oraz pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2014r.). Z dokumentów w sprawie wynika, że przedmiotowy obiekt pełni przede wszystkim funkcję magazynowe, sporadycznie używa się w nim piły automatycznej do cięcia i urządzenia do gratowania detali metalowych. Również materiał dowodowy zaprzecza twierdzeniom skarżących o tymczasowości obiektu. Wywodzą oni zresztą tę cechę z zamiaru wzniesienia w jego miejscu innego obiektu, co nie jest wystarczające do przyjęcia, że mamy do czynienia z obiektem tymczasowym. Przedmiotowej tymczasowości zaprzecza konstrukcja – zapewniająca długotrwałą i stabilną ochronę, ze względu na rodzaj prowadzonej w obiekcie działalności i zamontowanego lub składowanego wewnątrz sprzętu choćby przed warunkami atmosferycznymi. Wbrew twierdzeniom skarżących organ odwoławczy wskazał precyzyjnie czas wybudowania obiektu (w [...] 2014r.), co uczynił na podstawie oświadczenia inwestora w treści protokołu kontroli z dnia [...] 2014r. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że okres 120 dni upłynął [...] 2014r. Niezrozumiałe jest ogólnikowe kwestionowanie przez skarżących braku "precyzji" w tym zakresie, skoro postanowienie w toku postępowania legalizacyjnego zostało wydane [...] 2014r., a decyzja PINB o nakazie rozbiórki - [...] 2015r. Wszakże skarżący nie informowali organu, ani nie podnosili nawet, jakoby rozebrali wybudowany samowolnie obiekt budowlany, mimo iż w toku kontroli w [...] 2014r. wskazano na zamiar rozebrania go w [...] 2014r. Tak scharakteryzowany obiekt, z uwagi na trwałość jego konstrukcji oraz zamocowania w gruncie, nie jest podobny do żadnego obiektu wskazanego w definicji tymczasowego obiektu budowlanego z art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. Jego cechy nie odpowiadają również cechom tymczasowych obiektów budowlanych, dla których ustawodawca przewidział konieczność dokonania zgłoszenia, wymienionym w art. 28 ust. 1 pkt 12 (tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu), w art. 28 ust. 1 pkt 24 (obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położone na terenie budowy, oraz barakowozy używane przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych), art. 28 ust. 1 pkt 25 (tymczasowe obiekty budowlane stanowiące wyłącznie eksponaty wystawowe, niepełniące jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowane na terenach przeznaczonych na ten cel). Nadto podkreślenia wymaga, iż nawet gdyby uznać, że sporny obiekt nie jest trwale połączony z gruntem, to z pewnością okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że nie spełnia cechy tymczasowości związanej z krótkim okresem jego użytkowania. Wbrew twierdzeniom skarżących organ odwoławczy wskazał precyzyjnie czas wybudowania obiektu (w [...] 2014r.), co uczynił na podstawie oświadczenia inwestora w treści protokołu kontroli z dnia [...] 2014r. Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że okres 120 dni upłynął [...] 2014r. Niezrozumiałe jest ogólnikowe kwestionowanie przez skarżących braku "precyzji" w tym zakresie, skoro postanowienie w toku postępowania legalizacyjnego zostało wydane [...] 2014r., a decyzja PINB o nakazie rozbiórki - [...] 2015r. Wszakże skarżący nie informowali organu, ani nie podnosili nawet, jakoby rozebrali wybudowany samowolnie obiekt budowlany, mimo iż w toku kontroli w [...] 2014r. wskazano na zamiar rozebrania go w [...] 2014r. -Organ nadzoru budowlanego trafnie wszczął i prowadził postępowanie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego umożliwiając tym samym stronie zalegalizowanie obiektu, w tym zobowiązując do przedłożenia stosownych dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 tej ustawy tj. przypadków, w których wykluczono konieczność uzyskania takiego pozwolenia oraz dla których przewidziano konieczność dokonania zgłoszenia. Również wykluczyć należy zakwalifikowanie spornego obiektu budowlanego jako budowli, a to ze względu na odmienność jego cech – zbliżonych raczej do budynku – od cech budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, w tym budowli zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymienionych w art. 29 ust. 1 prawa budowlanego. Stąd też zgodna z prawem jest ocena zawarta w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania przez sporny obiekt pozwolenia na budowę przed jego wzniesieniem. W konsekwencji organ nadzoru budowlanego trafnie wszczął i prowadził postępowanie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego umożliwiając tym samym stronie zalegalizowanie obiektu, w tym zobowiązując do przedłożenia stosownych dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy do orzeczenia o rozbiórce Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] 2014r. PINB w [...] w związku z budową przedmiotowego "namiotu halowego o funkcji magazynowej", nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia: zaświadczenia Prezydenta Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz ze wskazanymi dokumentami oraz oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Termin na przedłożenie powyższych dokumentów organ wyznaczył do dnia [...] 2015r. Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowieniem, jednakże postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. (WINB-WOP.7722.97.2014.MN) Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 123, art. 134 K.p.a. oraz art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego stwierdził niedopuszczalność tego zażalenia. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, powyższe zobowiązanie pozostało bezskuteczne, inwestorzy nie przedłożyli jakichkolwiek dokumentów w ww. terminie. W takiej sytuacji przepisy prawa budowlanego nie pozostawiają organom wyboru co do sposobu zakończenia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego w przypadku niespełnienia obowiązków dostarczenia dokumentacji procesu budowlanego – organ nakazuje rozbiórkę. Zastosowanie tego przepisu było więc, w ocenie sądu, w sprawie niniejszej w pełni uzasadnione. Zauważyć należy, że decydując o wybudowaniu obiektu lub podjęciu innych robót budowlanych to na inwestorze ciąży obowiązek dopełnienia wymaganych prawem formalności w postaci dokonania zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. Informacji w tym zakresie, w wypadku wątpliwości, można oczekiwać od organów administracji architektoniczno – budowlanej, które wydają pozwolenia i przyjmują zgłoszenia. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niezgromadzenie przez organy orzekające w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego. Postępowanie dowodowe zostało bowiem przeprowadzone rzetelnie i w sposób wyczerpujący dla wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy. W szczególności nieuzasadniony jest pogląd skarżących dotyczący konieczności powołania w niniejszej sprawie biegłego. Organy nadzoru budowlanego są organami wyspecjalizowanymi, których pracownicy posiadają wystarczająca wiedzę i kompetencje dla ustalenia podstawowych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, w tym charakteru obiektu budowlanego. Skarżący nie wykazali jakie ustalenia organu dokonane w wyniku kontroli kwestionują, i w jakim zakresie potrzebna jest wiedza specjalistyczna dla dokonania ustalenia okoliczności stanu faktycznego sprawy. Należy zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] 2015r. z uwagi na jej niezgodność z wymogami art. 107 § 3 K.p.a., w istocie uniemożliwia kontrolę prawidłowości dokonania przez ten organ ustalenia stanu faktycznego, a następnie subsumpcji pod właściwą normę prawa materialnego. W szczególności, nie wynika z uzasadnienia decyzji na jakiej podstawie PINB nazwał sporną inwestycję "namiotem halowym", ani przesłanki uznania, że ów obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego w sprawie miały zastosowanie przepisy art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. W powyższym zakresie jednak organ odwoławczy, rozpatrując sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania dokonał rzetelnej wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, na tej podstawie prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał prawidłowej subsumpcji do normy prawa materialnego. W tym zatem zakresie organ odwoławczy dokonał w zasadzie konwalidacji wadliwego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Trzeba zauważyć, że trafnie organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nie przewiduje ustalania w decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego określenia terminu wykonania tego obowiązku. Zgodzić należy się z organem, że obowiązek nałożony decyzją administracyjną staje się wykonalny co do zasady z chwilą, kiedy decyzja staje się ostateczna (art. 130 K.p.a.). Ustosunkowując się do zarzutu skargi o nieprecyzyjnym określeniu lokalizacji obiektu podlegającego rozbiórce, trzeba stwierdzić, że w sprawie istotnym było, czy zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nadawałaby się do skutecznej egzekucji – czyli co do jej wykonalności. Okolicznością niesporną jest, że na tej samej nieruchomości inwestorzy wybudowali jeszcze jeden podobny obiekt budowlany. Fakt ten jednak nie może stanowić jakiejkolwiek przeszkody, co do możliwości wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ, po pierwsze, obiekt ten ma zupełnie inne wymiary, co do wszystkich ścian ([...] × [...]m), a po wtóre, jest on, co prawda położony na działce o tym samym adresie, co sporny obiekt, tj. ul. [...] A w T., to jednak w innym jej miejscu, najbardziej odległym od ul. [...], z której to zresztą ulicy patrząc, obiekt ten jest niewidoczny (vide: mapa k. 3 akt administracyjnych). Dlatego też zupełnie wystarczającym dla zorientowania się przez skarżących (którzy zresztą doskonale wiedzą, o który obiekt chodzi), jak też innych stron, a w konsekwencji ewentualnie dla potrzeb egzekucji nałożonego obowiązku rozbiórki, jest opisanie spornego obiektu w decyzji organu I instancji. Zwrócić też trzeba ponadto uwagę na fakt, że z uzasadnienia decyzji, stanowiącej jej integralną część wynika, że chodzi o działkę skarżących o nr ewid.[...] w obrębie [...], usytuowaną na ul. [...], co dodatkowo dookreśla miejsce położenia obiektu rozbiórki. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.