II SA/Bd 1057/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza M. A. K. z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], 2. nakazuje zwrócić na rzecz skarżącej ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100 (słownie: sto) złotych, poz. 23/08/24 w rejestrze dochodów, tytułem wpisu sądowego od uwzględnionego zażalenia, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. S. kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Miasta [...], decyzją z [...] kwietnia 2021 r. [...], na wniosek T. K. z [...] lipca 2020 r., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego na działce nr [...] (obecnie nr [...]), położonej przy ul. [...] w obrębie ewidencyjnym Miasto [...], polegającego na budowie tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdem od strony drogi (działka nr [...] – obecnie nr [...]), budowie schodów zewnętrznych (od strony działki [...] – obecnie nr [...]). Po rozpoznaniu odwołania M. S. (skarżącej) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że planowany taras będzie stanowił uzupełnienie funkcji mieszkaniowej będącej w budowie na podstawie pozwolenia na budowę Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. W ocenie organu odwoławczego inwestycja spełnia wszystkie warunki opisane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 – dalej "u.p.z.p."): warunek zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (przy tej samej drodze publicznej tj. ul. [...] występuje zabudowa usługowa oraz mieszkaniowa wielorodzinna), warunek dot. parametrów zabudowy (nie ulegną zmianie), warunek dot. wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 44,1%, stopień zagospodarowania poszczególnych nieruchomości jest bardzo zróżnicowany: od 18,5 % do 99,7 %, uzasadnione jest dopuszczenie możliwości zagospodarowania działki w ustalonych decyzją granicach 40% do 60%). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że linia zabudowy jest ona ustalana od drogi publicznej (ul. [...]) i nie ulegnie ona zmianie w wyniku inwestycji, zaś działka nr [...] (obecnie [...]) jest wewnętrzną drogą dojazdową i w związku z tym nie wyznacza się w stosunku do niej linii zabudowy. W ocenie Kolegium spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p. i warunki wynikające z przepisów odrębnych; projekt decyzji został pozytywnie uzgodniony przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a wbrew twierdzeniom odwołującej w decyzji określono parametry tarasu (8,5 m x 9,78 m i wysokość do 4 m. Kolegium podniosło także, że budowa tarasu nie skutkuje koniecznością zapewnienia miejsc postojowych. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 22 lutego 2022 r. o sygn. II SA/Bd 1172/21, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 – dalej "rozporządzenie), albowiem wydana została w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzoną analizę architektoniczno-urbanistyczną. Wytknął, że nie jest uzasadnione odejście od wartości średniej wskaźnika powierzchni zabudowy, jak uczyniły to organy w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy analiza urbanistyczno-architektoniczna nie jest w stanie wskazać żadnej harmonijnej całości lub uporządkowanej relacji mającej odbicie we wskaźniku powierzchni zabudowy. Wyjaśnił, że prawodawca w celu wprowadzenia jakiejś uporządkowanej relacji w niezorganizowaną przestrzeń nakazuje przyjąć wartość średnią. W ocenie Sądu za przyczynę uzasadniającą odstępstwo od średniej wynoszącej 44,1% nie może być uznana wskazana przez Kolegium "różnorodność stopnia zagospodarowania działek w obszarze analizowanym" czy też "brak jednolitego wzorca w tym zakresie na badanym terenie", albowiem wprowadzenie przez prawodawcę wartości średniej ma na celu właśnie zaprowadzenie jakiegoś ładu przestrzennego w zabudowie "różnorodnej", "pozbawionej jednolitego wzorca" tj. w zabudowie w której nie można dopatrzeć się cech harmonijnej całości czy będącej odzwierciedleniem uporządkowanych relacji. Sąd zauważył ponadto, że w aktach sprawy powinien znaleźć się dowód potwierdzający przynależność tej osoby do właściwej izby albo spełnienia warunków określonych w art. 5 u.p.z.p. i nie jest w tym zakresie wystarczająca znajdująca się na końcu projektu decyzji oraz analizy adnotacja (opatrzona podpisem autora), że sporządził on analizę i projekt decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 50 ust. 4 w zw. z art. 5 pkt 5 u.p.z.p. W ocenie Sądu doszło w tym zakresie do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrza Miasta [...], decyzją z [...] marca 2023 r. [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, na skutek którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] lipca 2023 r., nr [...], uchyliło rozstrzygnięcie I instancji i przekazało sprawę Burmistrzowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że część tekstowa sporządzonej analizy nie realizuje w pełni zaleceń wskazanych w wyroku WSA w zakresie parametru wskaźnika powierzchni zabudowy. W ocenie organu odwoławczego w części tekstowej analizy ponownie nie wykazano podstaw do odstąpienia od wartości średniej wskaźnika powierzchni zabudowy, nie sposób bowiem uznać, by argumentem za odstąpieniem od wartości średniej wskaźnika było odwołanie się do powierzchni zabudowy działki sąsiedniej (nr [...] – 58,3%), z pominięciem chociażby drugiej z działek (nr [...] – 51,1%). Ponownie zatem, według SKO, doszło do naruszenia § 5 ust. 2 rozporządzenia. Decyzją z [...] listopada 2023 r. [...], Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na "budowie tarasu na ścianach oraz budowie ściany z wjazdem od strony drogi (dz. nr [...]), budowie schodów zewnętrznych (od strony działki nr [...]) na działce nr [...], położonej przy ul. [...], obr. ewid. Miasto [...]. W decyzji określono m.in. wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na poziomie 58,4%. W załączonej do decyzji analizie architektoniczno-urbanistycznej wskazano, że w sprawie spełniony został warunek dobrego sąsiedztwa. Analiza przeprowadzona na wyznaczonym wokół terenu inwestycji obszarze (o zasięgu 52,8 m, jako trzykrotności szerokości frontu działki zlokalizowanego od strony ul. [...] – 17,6 m) wykazała, że budynek istniejący na działce inwestycyjnej, do której ma zostać dobudowany taras, stanowi budynek handlowo-mieszkalny, a zlokalizowane bezpośrednio na graniach sąsiednich działek, po obu jego stronach budynki (przy ul. [...] i [...] 6), dotykające budynek na działce inwestora, to dwukondygnacyjne budynki mieszkalne wielorodzinne. Linia zabudowy od strony drogi publicznej nie ulegnie zmianie. Tabelarycznie przedstawiono działki objęte obszarem analizowanym, z których wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy kształtuje się od 18,5% do 99,7% i średnio wynosi 44,1%. Po zrealizowaniu inwestycji pow. zabudowy wyniesie 290 m kw. (207 m kw. istniejącej zabudowy + 83 m kw. powierzchni planowanego tarasu), co daje wskaźnik wielkości pow. zabudowy na poziomie 58,4%. Wskazano, że działka nr [...] (z najniższym wskaźnikiem) położona jest po przeciwnej stronie ul. [...] i tworzy odrębny zespół urbanistyczny o charakterze rekreacyjno-parkowym, tworząc inną przestrzeń urbanistyczną o innej funkcji i walorach przestrzennych, odrębnych od kwartału urbanistycznego wyznaczonego ul. [...], [...], [...] i drogą osiedlową dojazdową na działkach nr [...] i [...]. Budynki w tym kwartale są dwu i trzykondygnacyjne, tylko budynek na działce nr [...] posadowiony w drugiej linii zabudowy od ul. [...] jest pięciokondygnacyjny – w skład kwartału wchodzą działki nr [...] i [...], przy czym ostatnia z działek leży poza obszarem analizowanym, jednak jej przynależność do kwartału jest bezsporna, i której pow. zab. daje wskaźnik 101,1%. W analizie wskazano, że planowany wskaźnik pow. zabudowy jest większy od średniego, jednak wykluczając odrębną w charakterze i funkcji działkę nr [...] wskaźnik ten kształtuje się na poziomie 64,6%. Podniesiono, że wyliczony wskaźnik dla działki inwestycyjnej o wartości 58,4% jest dopuszczalny, gdyż na sąsiedniej działce nr [...] występuje wskaźnik 58,3% i trudno uznać, by w tej sytuacji godził on w ład przestrzenny, skoro w bliskim sąsiedztwie znajdują się działki o pow. zabudowy od 35,5% do 101,1% (w odniesieniu do kwartału urbanistycznego) lub od 18,5% do 99,7% (w odniesieniu do całego obszaru analizowanego). Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją z [...] lutego 2024 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w tym zakresie WSA w Bydgoszczy w zapadłym wcześniej wyroku nie dostrzegł uchybień, toteż powołana okoliczność nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieprawidłowości decyzji. Po przywołaniu treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia, organ odwoławczy wskazał, że objęty wnioskiem taras, zgodnie z oświadczeniem inwestora, będzie stanowił uzupełnienie funkcji mieszkaniowej realizowanej w nadbudowanej części budynku na działce nr [...]. Organ wskazał, że autor analizy architektoniczno-urbanistycznej nie znalazł podstaw do rozszerzenia wymiarów obszaru analizowanego. Odnosząc się kolejno do warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. SKO potwierdziło spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa (uzupełnienie występującej na obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej). Wskazując, że pozostałe parametry zabudowy nie ulegną zmianie, organ odwoławczy odniósł się do spornego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, stwierdzając, że zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie odstępstwa z § 5 ust. 2 rozporządzenia. Przytoczył argumentację analizy dot. położenia działki inwestora w kwartale urbanistycznym, którego zagospodarowanie różni się od tego występującego na działce [...] Nie zgadzając się z poglądem organu I instancji co do możliwości objęcia obszarem analizowanym działki nr [...], SKO podniosło, że działki należące do kwartału urbanistycznego objęte obszarem analizy mają zróżnicowany wskaźnik powierzchni zabudowy, którego wartość średnia wynosi jednak - przy wykluczeniu działki nr [...] - 57,3%, a więc o wartości zbliżonej do wskaźnika ustalonego decyzją I instancji (58,4%), o faktycznie niedostrzegalnej różnicy. Organ zaznaczył ponadto, że sąsiednia działka o numerze [...] posiada niemalże ten sam wskaźnik zabudowy. Zwrócił uwagę na charakter planowanej inwestycji (taras uzupełniający funkcję mieszkalną) oraz jej umiejscowienie na tyłach działki, które to okoliczności również uzasadniają nieznaczne odstąpienie od wartości średniej wskaźnika pow. zabudowy. Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty odwołania dotyczące toczącego się postępowania w zakresie zmiany funkcji istniejącej zabudowy (postępowanie odrębne, nieistotne dla wyniku sprawy o warunki zabudowy), wpływu inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiednich (kwestia właściwa na etapie postępowania o pozwolenie na budowę). M. S., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań wyrażonych w wyroku o sygn. II SA/Bd 1172/21 co do określenia obszaru oddziaływania inwestycji, wskaźnika pow. zabudowy, dopuszczalności odstępstw od tego wskaźnika i innych, - art. 138 § 2 i § 2a k.p.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań wcześniejszej decyzji SKO i pominięcie zawartych tam uwag, - § 3 w zw. z § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na analizie architektoniczno-urbanistycznej wykonanej w sposób nieprawidłowy, błędnie aprobującej odstępstwo w zakresie wskaźnika pow. zabudowy, - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne stwierdzenie spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa, przed ustaleniem rzeczywistego celu zamierzenia (gastronomia), - art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewykazanie w sposób należyty spełnienia przez inwestycję warunków opisanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., - art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej interes osób trzecich, w tym skarżącej, - art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z ww. przepisami – intencjonalnym działaniu ukierunkowanym na wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego i procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że planowana inwestycja ma służyć działalności handlowo-gastronomicznej, na co wskazuje toczące się postępowanie o zmianę funkcji budynku w tym zakresie. Nieaktualne są zatem wyjaśnienia inwestora co do uzupełnienia funkcji mieszkaniowej przez przedmiotowy taras o funkcję rekreacyjną. Zdaniem strony skarżącej nie zostały spełnione wszystkie zalecenia z decyzji SKO z [...] lipca 2023 r. – nie odniesiono się do zasygnalizowanej konieczności wykluczenia lokalizacji schodów zewnętrznych na wysokości okien budynku sąsiedniego, nie uwzględniono lokalizacji okien w budynkach sąsiednich zarówno na parterze, jak i na piętrach. Nie zgodziła się z uzasadnieniem odstępstwa od wartości średniej wskaźnika pow. zabudowy – organ nieprawidłowo w jej ocenie pominął działkę nr [...] (zabudowaną [...] Domem Kultury) jak i kilka innych działek objętych obszarem analizowanym, uwzględniają te, na których wskaźnik zabudowy prezentuje wyższe wartości. Według skarżącej skorzystanie z odstępstwa opisanego w § 5 ust. 2 rozporządzenia, wyjątkowego w swej naturze, było przedwczesne i nie dość uzasadnione. Skarżąca podkreśliła wysoką intensywność planowanego obiektu i nieistotność faktu, że będzie on realizowany "na tyłach" działki. Nie zweryfikowano nadto kwestii dostępu do drogi publicznej, opierając się na niejasnym stwierdzeniu, że ma on się odbywać "na dotychczasowych zasadach", które nie zostały wyjaśnione. Nie odniesiono się do kwestionowanej w innych postępowaniach kwestii frontu działki, nie rozwinięto podniesionej kwestii zacienienia sąsiednich nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wniósł nadto o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pozostałe strony nie wniosły o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek jedynie częściowo z powodów w niej wskazanych. Decyzje organów administracji w rozpoznawanej sprawie wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (publ. jak wcześniej wskazano). Z uwagi na treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 922), art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1986) oraz art. 59 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r., o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1699), jak i na datę wszczęcia postępowania z wniosku inwestora (w roku 2020), w sprawie niniejszej zastosowanie znajdują przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed ww. nowelizacjami. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. pierwsze u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych pkt 1-5 tego przepisu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 2 – 4, nieistotnych jednak w niniejszej sprawie. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organy administracji orzekające w niniejszej sprawie kilkukrotnie w obydwu instancjach nie ustaliły w sposób wszechstronny stanu faktycznego, w szczególności w takim zakresie, który pozwalałby na jednoznaczna ocenę tego czy objęte wnioskiem zamierzenie budowlane, zostało już wykonane czy nie, czy dotyczy planowanej inwestycji czy też przykładowo toczą się lub zakończyły inne postępowania np. przed organami nadzoru budowlanego dotyczące legalności robót budowalnych. Nie wyjaśniono również jaki zgodnie z wydanymi w sprawie ostatecznymi decyzjami, czy też wyrokami sądów jest charakter i funkcja objętej wnioskiem inwestycji. Zasadnie zwracała na to uwagę strona skarżąca już w odwołaniu od decyzji I instancji, co zostało jednak zignorowane przez organ odwoławczy. Zaniechanie tego obowiązku w niniejszej sprawie stanowi istotne naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i czyni przedwczesnym rozważania merytoryczne i ustalanie konkretnych parametrów i warunków objętej wnioskiem inwestycji na zabudowanej już nieruchomości. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że z urzędu wiadomym jest co najmniej to, że na wniosek z [...] czerwca 2018 Burmistrz Miasta [...] decyzją z [...] stycznia 2019 r. ustalił dla M. M. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie tarasu oraz budowie ściany z wjazdem od strony drogi, budowie schodów zewnętrznych na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO we [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Decyzja ta stała się prawomocna bowiem wyrokiem z 23 października 2019 r. sygn. II SA/Bd 454/19 oddalił skargę M. S.. Nie wynika z akt sprawy ani uzasadnień decyzji organów aby zweryfikował, czy inwestycja została zrealizowana i czy nastąpiło to w sposób przewidziany przepisami prawa, czy też uprzedni wnioskodawca nie zrealizował inwestycji. Tylko bowiem w takim przypadku możliwe byłoby wnioskowanie przez kolejny podmiot o ustalenie warunków zabudowy dla analogicznej inwestycji na tym samym terenie. Jeżeli jednak poprzednio przedmiotowa inwestycja została zrealizowana (w jakim zakresie, na ile jest ona ponadto zbieżna lub nie z obecnym wnioskiem?) - to organ winien w pierwszej kolejności ustalić stan faktyczny i prawny w tym zakresie. W szczególności czy np. toczy się postępowanie nadzorcze przed organami nadzoru budowlanego i w ramach tego postępowania inwestor został zobowiązany do uzyskania i przedstawienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Z kolei jak wynika z uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 2 sierpnia 2023 r. sygn. II SA/Bd 810/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzje SKO we [...] z dnia [...] maja 2022 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części handlowej (parteru budynku) handlowo-mieszkaniowego na część handlowo-gastronomiczną wraz z przebudowa wnętrza budynku na działce [...], położonej przy ul. [...] w [...], wnioskodawca T. K. w dniu [...] lipca 2020 r. poza zainicjowaniem postępowania w niniejszej sprawie jednocześnie złożył wniosek dotyczący zmiany sposobu użytkowania tego samego budynku. Zasadnie skarżąca podnosi, że inwestycje te są ściśle powiązane zatem nie mogą pozostawać te postępowania od siebie niezależne, jak zdają się uważać organy orzekające w sprawie. Z uzasadnienia tego wynika nadto, że w toku postępowania ustalono, że już wcześniej doszło do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania budynku na funkcję gastronomiczną. Takie z kolei ustalenia mogą podważyć skutecznie twierdzenia zamiaru realizacji inwestycji objętej niniejszym postępowaniem tj. budowa tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdem od strony drogi (działka nr [...] – obecnie nr [...]), budowie schodów zewnętrznych (od strony działki [...] – obecnie nr [...]). Nie jest bowiem obojętne dla przedmiotu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie ustalenie szczegółowe funkcji przedmiotowej inwestycji. Inny bowiem może być sposób i zasięg oddziaływania obiektu budowlanego o funkcji mieszkaniowo-handlowej, a inne obiektu handlowo gastronomicznego. Tym bardziej gdy zmiana taka ma miejsce w strefie ściśle już zabudowanej. Podkreślenia wymaga, że ww. wyrokiem Sąd uchylił decyzje organów administracji obydwu instancji z przyczyn niewystarczająco ustalonego stanu faktycznego, w tym w kwestiach częściowo odpowiadających wątpliwościom i zarzutom podniesionym w skardze. Niezależnie od powyższych spraw, na zaniechanie prawidłowego i wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego co do zabudowy istniejącej na spornej nieruchomości wskazywać może także analiza uzasadnienia wyroku tutejszego Sądu z 31 stycznia 2023 r. sygn.. II SA/Bd 481/22 (dostępny w CBOSA) jak i konsekwencji oceny prawnej stwierdzonych tam okoliczności. Wyrokiem tym, uwzględniając skargę M. S., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] marca 2022 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty [...] nr [...] w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Starosty nr [...] z [...] listopada 2011 r. i zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na nadbudowę budynku handlowego – w zakresie budowy tarasu na ścianach oraz budowie ścian wjazdu od strony drogi , budowy schodów zewnętrznych na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jak bowiem wynika z części historycznej uzasadnienia tego wyroku sprawa nim rozstrzygana toczyła się w trybie art. 36a Prawa budowlanego z wniosku T. K. z [...] lipca 2021 r. o udzielenie pozwolenia na budowę tarasu i przebudowę schodów zewnętrznych budynku posadowionego na działce nr [...] w A. K.. Do wniosku przedstawiono projekt budowlany (zamienny) jako aneks do pozwolenia na budowę nr [...] z [...] listopada 2011r. wraz z projektem zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Dołączono nadto: decyzję nr [...] z [...] listopada 2011r. wydaną na rzecz K. K., udzielającą pozwolenia na nadbudowę budynku handlowego o piętro mieszkalne ze schodami zewnętrznymi w miejscowości [...] przy ul. [...] działka nr [...], decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] stycznia 2013r. o przeniesieniu ww. pozwolenia na nadbudowę na rzecz T. K. oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] kwietnia 2021r. nr [...] wydaną w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na ścianach oraz budowie ścian z wjazdem od strony drogi, budowie schodów zewnętrznych na działce nr [...] w A. K.. Już chociażby pobieżna analiza treści uzasadnień ww. wyroków poddaje w wątpliwość to, że okoliczności wynikające z nich nie znalazły odzwierciedlenia w stanie faktycznym ustalanym w niniejszej sprawie, zwłaszcza co do tego czy i jaka inwestycja została już zrealizowana w ramach spornej inwestycji, jeszcze przed wydaniem aktualnie ocenianych decyzji w sprawie warunków zabudowy. Kwestionowana przez skarżącą decyzja SKO we [...] z [...] lutego 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] listopada 2023 r. o warunkach zabudowy wydana została dla inwestycji polegającej na budowie tarasu na ścianach oraz budowie ściany z wjazdem od strony drogi (ul. [...] – dz. nr [...]), budowie schodów zewnętrznych (od strony działki nr [...]) na działce nr [...], położonej przy ul. [...], w obrębie ewidencyjnym Miasto [...]. Na obszarze inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, toteż realizacja inwestycji uzależniona jest od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazano - wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzależnione jest od spełnienia warunków opisanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym zachowania opisanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w sytuacji, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Spełnienie ww. warunku weryfikowane jest na podstawie analizy architektoniczno-urbanistycznej , dokonywanej wedle zasad opisanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (publ. jak wcześniej wskazano). Rozporządzenie to znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2399). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (u.p.z.p. – przyp. Sądu). W myśl zaś § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego determinuje prawidłowość decyzji w przedmiocie warunków zabudowy (czy to ich ustaleniu, czy o odmowie ustalenia). Jedynie na podstawie zgodnego z § 3 rozporządzenia wyznaczenia tego obszaru można bowiem przeprowadzić analizę urbanistyczną w zakresie spełnienia wskazanej zasady dobrego sąsiedztwa. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że szerokość frontu działki, tj. - zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia - części działki budowlanej, która przylega do drogi i z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, wynosi 17,6 m. W ocenie Sądu już to ustalenie, wpływające na całokształt analizy (poprzez determinowanie zasięgu obszaru analizowanego), jest przedwczesne. Organy obu instancji przyjęły, że frontem działki jest część tej działki przylegająca do ul. [...]. Tymczasem jak wynika z załączników mapowych zawartych w dokumentacji sprawy, od strony południowej, działka przylega do drogi wewnętrznej (działki nr [...]) łączącej nieruchomość z drogą publiczną – ul. [...] (droga wewnętrzna na powszechnie dostępnych mapach również opisywana jest jako ul. [...]). Nie wiadomo zatem, na jakiej podstawie organy obu instancji uznały, że to akurat od strony ul. [...] odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zauważyć należy, że zamierzona inwestycja dotyczy budowy tarasu jako obiektu rekreacyjnego uzupełniającego funkcję mieszkaniową (wedle deklaracji inwestora, o czym szerzej w kolejnej części rozważań). To oznacza, że na działce inwestycyjnej istnieje już budynek mieszkalny, którego wzniesienie na podstawie pozwolenia na budowę, z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, determinowane było uprzednim uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie w analizie urbanistycznej przyjęto, w kontekście warunku dostępu do drogi publicznej, że "dostęp do drogi publicznej pozostaje na dotychczasowych zasadach" (pkt 2 lit. b analizy). Wcześniej zaznaczono, że "wejście na działkę odbywa się od ul. [...], zatem front działki i elewację frontową budynku ustalono od ul. [...]", i jednocześnie "wjazd na działkę odbywa się od strony elewacji ogrodowej poprzez drogę dojazdową" (pkt 3 "Stanu faktycznego terenu inwestycji" w analizie). Nie wiadomo zatem z racji czego uznano, że to wejście od strony ul. [...], a nie wjazd od strony ul. [...] (poprzez drogę wewnętrzną) nie stanowi "głównego" dostępu do działki. Nie powołano chociażby poprzedniej decyzji o warunkach zabudowy (wydanej w związku z zamierzeniem polegającym na budowie budynku na działce nr [...]) na potwierdzenie tego, jak kształtują się prawnie ustalone "dotychczasowe zasady" dostępu do nieruchomości (por. w tym zakresie wyrok WSA w Bydgoszczy z 2 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Bd 810/22, w którym również poruszono ww. problem – dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentację co do tego, że główny wjazd/wejście na działkę nie musi odbywać się od strony przylegającej do drogi publicznej wzmacnia to, że obowiązujący od 3 stycznia 2022 r. przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p., stanowi w zdaniu drugim, iż przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Zaakceptowany pogląd orzecznictwa wykształcony na gruncie § 2 pkt 5 rozporządzenia znalazł swoje odzwierciedlenie w nowelizacji u.p.z.p. wprowadzającej do ustawy wyżej przywołany art. 61 ust. 5a. Powyższe uchybienie może mieć wpływ na prawidłowość całej analizy urbanistycznej, albowiem nieprawidłowo określona szerokość frontu działki oddziałuje na promień zasięgu obszaru analizowanego, od którego z kolei zależy to, jakie działki winny być objęte analizą architektoniczno-urbanistyczną w zakresie parametrów zabudowy istniejącej. Co prawda różnica w szerokości frontu działki przyjętej, a szerokości prawidłowo ustalonej, nie musi automatycznie oznaczać wadliwości całej analizy (w zasięgu obszaru w obu przypadkach mogą pozostawać te same działki), jednak ocena w tym zakresie winna zostać najpierw wyartykułowana przez organ odwoławczy. W niniejszej sprawie kwestię tę całkowicie zaś SKO pominęło. Uchybieniem, które w sposób istotny oddziałuje na prawidłowość całej analizy urbanistycznej, jest nieuzasadnione pominięcie w obszarze analizowanym kilku zabudowanych działek. Wypaczyło to rachunek średniego wskaźnika powierzchni zabudowy względem powierzchni działki. Organy nie wyjaśniły, dlaczego pominęły zabudowane działki nr [...] i [...]. § 5 rozporządzenia nie przewiduje wyjątków od zasady, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego – a więc średniej ustalanej na podstawie wszystkich zabudowanych działek. Z przepisów rozporządzenia nie wynika bowiem, by dopuszczalne było pomijanie jakichkolwiek zabudowanych działek znajdujących się na obszarze analizowanym wyznaczonym w zasięgu wedle przepisanego minimum. O ile co do zasady dopuszczalne jest rozszerzenie, w wyjątkowych przypadkach, obszaru analizowanego (i musi to wynikać jednoznacznie z zastanej sytuacji urbanistycznej na obszarze wokół terenu inwestycji), to odstępstwo to nie działa w drugą stronę, tj. nie upoważnia do dowolnego kształtowania katalogu działek zabudowanych przyjętych do analizy. Pominięcie wymienionych nieruchomości miało wpływ na ustalenie parametru urbanistycznego w postaci średniego wskaźnika powierzchni zabudowy na działkach objętych obszarem analizowanym. To zasadniczo niweczy ustalenia organu w zakresie tego parametru. W tym miejscu stwierdzić też należy, że wbrew zarzutom skargi pominięcie działki nr [...] (znajdującej się po drugiej stronie ulicy [...], zabudowanej budynkiem [...]CK i tworzącej odrębny zespół urbanistyczny - park) zostało w sposób dostateczny uzasadnione w treści analizy. Działkę tę ujęto w katalogu działek objętych obszarem analizowanym, zidentyfikowano parametry występującej na jej terenie zabudowy, i prawidłowo – w świetle § 5 ust. 2 rozporządzenia – uzasadniono w tym zakresie, że do analizy średniego wskaźnika powierzchni zabudowy działka nr [...] nie powinna być zaliczana. Sąd przychyla się do argumentacji, że istniejący po drugiej stronie ulicy kompleks parkowo-rekreacyjny z budynkiem użyteczności publicznej stanowi jednostkę urbanistyczną o zgoła odmiennym charakterze od funkcji dominującej po drugiej stronie ul. [...], na której znajduje się m.in. działka inwestora. Odrębność ta, z punktu widzenia ładu przestrzennego, może być podstawą do pominięcia akurat tej działki w ustalaniu parametrów planowanej zabudowy. W okolicznościach niniejszej sprawy powyższe nie budzi wątpliwości Sądu. W tym miejscu podzielić też należy pogląd SKO, że rozszerzenie analizy o nieruchomość opisaną jako dz. nr [...] (której wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 101,1%), zlokalizowaną poza obszarem analizowanym, nie było zabiegiem prawidłowym. W ocenie Sądu był to przejaw niedozwolonego "poszukiwania" zabudowy odpowiadającej parametrom zabudowie planowanej, w celu ukształtowania takich średnich parametrów na obszarze analizowanym, które umożliwią wydanie decyzji korzystnej dla inwestora, a co jest jednoznacznie negatywnie oceniane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: wyroki NSA z 18 maja 2023 r., sygn. II OSK 395/22; z 2 grudnia 2021 r., sygn. II OSK 2550/21; z 9 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1299/17, dostępne jw.). W poprzednim wyroku tut. Sądu o sygn. II SA/Bd 1172/21, który wiąże w niniejszej sprawie Sąd i organy na podstawie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej "p.p.s.a.") Sąd zwrócił uwagę na konieczność wykazania, w przypadku zastosowania odstępstwa opisanego w § 5 ust. 2 rozporządzenia ("dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia") że odstępstwo to uzasadnione jest celem planistycznym w postaci dostosowania nowej zabudowy do występującego na danym obszarze uporządkowanego układu urbanistycznego, zachowania harmonijnej całości. Uzasadnieniem dla zastosowania § 5 ust. 2 rozporządzenia nie może być zaś li tylko stwierdzenie, że na obszarze analizowanym nie da się odszukać cech jednolitego wzorca urbanistycznego, jak przyjęły organy na gruncie sprawy rozpoznanej wyrokiem II SA/Bd 1172/21. W niniejszej sprawie organy obu instancji uzasadniły odstępstwo od wartości średniej, ustalonej bez działki nr [...], w istocie powołując tę samą argumentację: na obszarze analizowanym nie da się doszukać harmonii urbanistycznej w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy (wartości te kształtują się od 18,5% do 99,7%, przy czym organ I instancji górny zakres rozszerzył do 101,1% z uwagi na objęcie analizą działki nr [...]), ale skoro istnieje na obszarze analizowanym działka o wskaźniku podobnym do tego wynikającego z parametrów inwestycji, to uzasadnione jest tym samym odstępstwo. Zachowuje aktualność ocena prawna Sądu wyrażona w tej sprawie w wyroku II SA/Bd 1172/21 co do tego, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma pogłębiać różnorodności w zakresie zastanego układu urbanistycznego, ale służyć ma – w miarę możliwości – jego ujednoliceniu właśnie w kontekście wartości średnich parametrów zabudowy. Innymi słowy, istnienie na obszarze analizowanym zabudowy odbiegającej od średnich wartości parametrów zidentyfikowanych na tym obszarze nie uzasadnia ustalenia wartości parametrów odbiegających od średniej również dla zabudowy planowanej. Celnie też skarżąca wytyka niekonsekwencję organu II instancji odnośnie komentowanej kwestii, który w uzasadnieniu decyzji z [...] lipca 2023 r., nr [...], przedstawiał argumentację zbieżną z powyższą, zaś w zaskarżonej decyzji przyjął stanowisko zgoła odmienne. Zarzuty skargi dotyczące tego, czy w istocie organ prawidłowo określił średni przedmiotowy parametr okazały się tym samym uzasadnione. Przypomnieć jednocześnie należy, że aby ocenić prawidłowość poszczególnych parametrów, w tym wskaźnika powierzchni zabudowy, muszą one zostać najpierw ustalone w oparciu o przeprowadzoną zgodnie z przepisami analizę urbanistyczną zabudowy występującej na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Na tym etapie postępowania pominięcie wskazanych wyżej działek w analizie, jak i pozostające wątpliwości co do zasięgu obszaru analizowanego, nie pozwalają jeszcze na jednoznaczną ocenę sprawy w tym zakresie. Sąd podzielił też zarzut skarżącej co do niewyjaśnienia rzeczywistej funkcji zamierzonego tarasu. Organ nie odniósł się do stanowiska zawartego w odwołaniu od decyzji I instancji, wskazującego, że toczy się postępowanie w przedmiocie zmiany funkcji części istniejącego na działce inwestora budynku – na część handlowo-gastronomiczną. Informacjami w tym zakresie organ dysponuje z urzędu i winien w ich kontekście ocenić wiarygodność powoływanego oświadczenia inwestora z 24 września 2020 r. co do tego, że realizowany taras ma służyć rekreacji i wypoczynkowi mieszkańców części mieszkalnej. Wskazać należy, że w myśl art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą elementy wymienione w lit. a-c tego przepisu, zaś zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. dołączona do wniosku charakterystyka inwestycji powinna zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Z uwagi na podniesioną przez skarżącą okoliczność, jak i wieloletnie już postępowanie w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy (5 lat), nie jest jednoznaczne, czy w istocie taras ma pełnić funkcję rekreacyjną, a nie służyć np. działalności gastronomicznej prowadzonej na parterze budynku, o co ubiega się inwestor w ramach postępowania administracyjnego o zmianę sposobu użytkowania parteru. Takie uszczegółowienie przeznaczenia obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. determinuje ocenę oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie, co z kolei ma wpływ na ustalenie katalogu stron postępowania. W zależności od rodzaju działalności (oddziaływanie hałasu, wzrost natężenia ruchu) inny będzie bowiem zasięg obszaru oddziaływania inwestycji. Uszczegółowiony rodzaj działalności w zamierzonym obiekcie w sposób oczywisty warunkował też będzie ustalenia co do kontynuacji funkcji zabudowy zastanej na obszarze analizowanym. Nie należy wreszcie zapominać, że prawidłowe określenie sposobu użytkowania zamierzonego obiektu w decyzji o warunkach zabudowy rzutuje również na ustalenie szczególnych warunków jakie muszą być spełnione w odniesieniu dla danej inwestycji takich jak warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, warunki pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska. W ocenie Sądu, organ winien przeprowadzić pogłębione postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Ponadto, w art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca wprost wskazuje, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa rodzaj inwestycji. W odniesieniu do zarzutów dotyczących lokalizacji schodów na taras oraz kwestii wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie (zacienienie) stwierdzić wystarczy, że zachowują aktualność uwagi Sądu wyrażone w wyroku o sygn. II SA/Bd 1172/21. Te kwestie będą przedmiotem oceny w postępowaniu o pozwolenie na budowę i dopiero wówczas będą konfrontowane z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym co do szczegółowego położenia budynku w stosunku do granic działki sąsiedniej, konstrukcji i usytuowania elementów służących komunikacji, jak i zapewnienia wystarczającego naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich. Powołany w skardze art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych W przepisie tym ustawodawca wyraźnie zaznaczył, że ochrona opisana w obu punktach tego przepisu odbywa się "w granicach określonych ustawą". Przejawem ochrony interesów prawnych osób trzecich są warunki postawione inwestorowi w decyzji w zakresie sposobu realizacji inwestycji. Granice te nie obejmują kwestii rozstrzyganych w dalszych etapach procesu inwestycyjnego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Te zaś zagadnienia skarżąca porusza w skardze. Sąd z urzędu dostrzegł, że akt sprawy nie uzupełniono o potwierdzenie uprawnień do sporządzania projektu decyzji o warunkach zabudowy, co wytknięto w wyroku II SA/Bd 1172/21. W projekcie powołuje się, że sporządziła go osoba, o której mowa w art. 5 pkt 5 u.p.z.p., a więc w aktach powinien zalegać odpis jej dyplomu ukończenia studiów wyższych w zakresie innym niż określony w pkt 4 (tj. studiów wyższych w zakresie architektury, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej – przyp. Sądu) oraz ukończyły studia podyplomowe w zakresie planowania przestrzennego, urbanistyki lub gospodarki przestrzennej. Mając na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964). Sąd orzekł ponadto o zwrocie wpisu uiszczonego od uwzględnionego w ramach autokontroli zażalenia na postanowienie odrzucające skargę. Uznanie zażalenia za "oczywiście uzasadnione" oznacza brak podstawy do uiszczenia opłaty od zażalenia (vide np. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. FZ 374/04, dostępne jw.). Wobec tego opłatę uiszczoną tytułem zażalenia należało zwrócić stronie z urzędu na podstawie art. 225 p.p.s.a. jako nienależną. Wskazania co do ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku inwestora wynikają wprost z niniejszego uzasadnienia.