II SA/Bd 1064/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...].2018 r. nr [...], znak: [...] nie stwierdził u K. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych t.j. przewlekłej choroby układu ruchu spowodowanej sposobem wykonywania pracy wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1440 ze zm., dalej powoływanej też jako "k.p."). Decyzję wydano w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...].2017 r., nr [...], orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi nr [...] z dnia [...].2017 r., uzupełnione opiniami z dnia [...].2018 r. i [...].2018 r. oraz przeprowadzoną ocenę narażenia zawodowego. K. C. wniósł do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Odwołujący zarzucił brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem odwołującego organ zaniechał sporządzenia pełnej i rzetelnej oceny narażenia zawodowego, w tym uwzględnienia całego okresu pracy zawodowej. Strona nie zgodziła się z brakiem uwzględnienia przez organ wpływu warunków pracy na powstanie choroby zawodowej. Odwołujący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 235ą k.p. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie choroby zawodowej. W jego ocenie badania lekarskie nie były kompletne i nie zostały przeprowadzone zgodnie ze standardami. Podniósł, że powinny zostać wykonane dodatkowe badania lekarskie. K. C. podniósł, że przez cały okres zatrudnienia wykonywane prace zawsze wiązały się z wymuszoną pozycją ciała, a także dźwiganiem ciężarów. Okres pracy, wynoszący ponad 35 lat na stanowisku frezera oraz sposób wykonywanych czynności doprowadziły do zmian kostno-stawowych, zmian neurologicznych, schorzenia kręgosłupa (dyskopatii), zatarcia stawów krzyżowo-biodrowych, zwyrodnienia kolan, łokci, ostróg piętowych, bólów stawów, przepukliny brzusznej. Podniósł, że praca na stanowisku frezera, miała charakter stojący, wymagała wymuszonej pozycji ciała, używania siły wszystkich mięśni. Praca odbywała się w systemie akordowym, powtarzając kilkaset razy dziennie te same czynności pod presją czasu. Ponadto podkreślił, że był zmuszony do przenoszenia ciężarów, także po schodach. Wskazał, że jednostki orzecznicze nie dysponowały poprawnie i rzetelnie sporządzoną kartą oceny narażenia zawodowego, a ich orzeczenia są lakoniczne i niezrozumiałe. Dla odwołującego ww. orzeczenia winny w sposób jasny i wszechstronny wyjaśnić, dlaczego nie można stwierdzić choroby zawodowej. W ocenie K. C. zasadniczym elementem postępowania jest rzetelna ocena sposobu wykonywania pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał decyzję z dnia [...] 2020 r. Nr [...], znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...]2018 r. nr [...]. W jej uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie w procesie orzeczniczym brały udział dwie jednostki orzecznicze: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy im. prof. Nofera w Łodzi. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...].2017 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Uzasadnił, iż badania przeprowadzone w jednostce orzeczniczej I stopnia wykazały u K. C.: wielopoziomową dyskopatię odcinka C, Th, L-S kręgosłupa z objawowymi zespołami korzeniowymi, zwyrodnienia obustronne stawów łokciowych, cukrzycę typu 2, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemię oraz hiperurykemię. Rozpoznane u badanego schorzenia nie figurują w wykazie chorób zawodowych, a tym samym brak jest podstaw do rozpoznania u K. C. przewlekłych schorzeń narządu ruchu o etiologii zawodowej. Wyjaśnił, że sugerowane przez ortopedę okołostawowe zapalenie barku i przewlekłe uszkodzenie łąkotki nie mają żadnego potwierdzenia w dostępnej, wcześniejszej dokumentacji medycznej, a czas między ich rozpoznaniem ([...] 2017 r.), a zakończeniem pracy zawodowej ([...] 2014 r.) przekracza dopuszczalny przez ustawodawcę okres jednego roku. Dalej kolejne badania przekazano do jednostki orzeczniczej II stopnia. Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2017 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej, obrazu klinicznego i radiologicznego rozpoznano zwyrodnienia wielostawowe z dyskopatią odcinka szyjnego, piersiowego i L5-S1 kręgosłupa i neuropatią obwodową kończyny górnej prawej. Jednostka orzecznicza wskazała, iż choroby układu ruchu rozpoznane u badanego nie są objęte wykazem chorób zawodowych. W efekcie powyższych ustaleń jednostka orzecznicza uznała, że analiza całości dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz konsultacja ortopedyczna nie dała podstaw do rozpoznania u K. C. przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy. Powyższą decyzję zakwestionował K. C. wnosząc na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego w orzeczeniach lekarskich podano, iż zmiany chorobowe mogły być spowodowane w związku z wykonywaną pracą; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 zw. z art. 75 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem zgodnie z zeznaniami świadków zostało wskazane, że praca K. C. podczas frezowania wykonywana była przy użyciu ruchów stawu łokciowego, barkowego, obciążając nadgarstki. Praca związana była z dźwiganiem, przenoszeniem, przemieszczaniem się z detalem po stopniach schodów, częstym schylaniem się, pochylaniem, przykucaniem, z unoszeniem rąk powyżej głowy, zginaniem i prostowaniem rąk, w skręcie na ugiętych kolanach nawet przez ok. 7-8h dziennie lub w nadgodzinach. Czynności zawodowego K. C. wiązały się z obciążeniem stawów kolanowych, kręgosłupa oraz wymagały użycia siły wszystkich mięśni; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), poprzez zaniechanie zażądania od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego, w sytuacji istnienia wątpliwości co do zawodowej etiologii choroby pracownika; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wniosku dowodowego o przesłanie dokumentów medycznych skarżącego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu celem zbadania skarżącego i wydania opinii, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; - art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny orzeczeń lekarskich; - § 6 ust. 3 pkt 3 w zw. z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie sporządzenia pełnej i rzetelnej oceny narażenia zawodowego, w szczególności uwzględnienia całego okresu pracy zawodowej, która mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej, jak również warunków, w jakich ta praca była wykonywana; - § 6 ust. 2 pkt 5 ww. rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie, iż sposób wykonywania pracy miał wpływ na powstanie choroby zawodowej; - § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez brak podjęcia innej czynności niezbędnej do uzupełnienia materiału dowodowego, w postaci skierowania sprawy do innej jednostki orzeczniczej II stopnia zgodnie z wnioskiem skarżącego; - art. 235(1) ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie choroby zawodowej. W ocenie skarżącego organy orzekające w sprawie dopuściły się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, polegającego na uznaniu braku udokumentowanych objawów wystąpienia u pracownika przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej oraz przewlekłego zapalenia okołostawowego barku w okresie narażenia zawodowego, a co zostało udokumentowane przez stronę w postaci dokumentacji medycznej. Wobec tak skonstruowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2018 r. znak: nr [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając ww zarzuty skarżący podał, że pierwsze dolegliwości pojawiły się po 16 latach pracy zawodowej, jeszcze podczas jej wykonywania w zakładzie pracy Spółce . W późniejszym okresie tj. w 2004 r. pojawiły się bóle stawów kolanowych. W jego ocenie czynniki narażenia zawodowego występowały od początku zatrudnienia w ww. zakładzie pracy. K. C. podniósł, że z biegiem lat doszło do pogorszenia jego stanu zdrowia i nieodwracalnych zmian kostno-stawowych. W ocenie skarżącego jednostki orzecznicze zarówno I, jak i II stopnia nie dysponowały poprawnie i rzetelnie sporządzoną kartą oceny narażania zawodowego, a ich orzeczenia są lakoniczne i niezrozumiałe. Dodatkowo skarżący wskazał, że wielokrotnie przedstawiał wyniki badań lekarskich oraz historię choroby, które wskazują na zmiany powstałe w wyniku wykonywanej pracy przed przejściem na rentę chorobową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r.w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz.1367 ze zm.) oraz Kodeksu pracy. W myśl art. 235ą k.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Użyte w treści omawianych przepisów odniesienie do "wykazu chorób zawodowych" należy rozpatrywać z uwzględnieniem rozporządzenia RM, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1ą k.p. Rozporządzenie to określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1). Wykaz chorób zawodowych, o którym mowa w § 1, określony został w załączniku do rozporządzenia (§ 2). Pod pozycją 19 tegoż załącznika wskazuje się jako chorobę zawodową przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy. Wskazana choroba zawodowa stanowiła w niniejszej sprawie przedmiot zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Z treści § 5 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia RM wynika, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania, jest wyłącznie lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na postawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudniania i oceny narażenia zawodowego (§6 ust. 1). Decyzję o stwierdzeniu lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje zaś właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w ww. orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1). Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową uwarunkowane zostało następującymi wymogami: aby dana choroba była wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, aby została ona spowodowana działaniem czynników narażenia zawodowego oraz aby została ona rozpoznana przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowanie w kierunku podejrzenia wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 19 załącznika do rozporządzenia RM. W sprawie niewątpliwym jest, że uprawnione jednostki orzecznicze stwierdziły u skarżącego zwyrodnienia wielostawowe z dyskopatią odcinka szyjnego, piersiowego i L5-S1 kręgosłupa i neuropatią obwodową kończyny górnej prawej. Pozycja nr 19 załącznika do ww. rozporządzenia zawierającego wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wskazuje następujące przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy: 1) przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki, 2) przewlekłe zapalenie kaletki maziowej, 1) przewlekłe uszkodzenie łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej, 3) przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, 4) przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej, 5) zmęczeniowe złamanie kości. Bezsporne w sprawie pozostaje, że rozpoznane u skarżącego choroby układu ruchu nie są objęte wykazem chorób zawodowych. W niniejszej sprawie spornym natomiast było istnienie u skarżącego schorzenia figurującego w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 19 oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a warunkami pracy skarżącego. Jak to wyżej podkreślono, koniecznym warunkiem do stwierdzenia, że dane schorzenie stanowi chorobę zawodową jest wymóg rozpoznania jej wystąpienia u pracownika przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. W myśl bowiem § 8 ust. 1 rozporządzenia RM, decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oparta jest na orzeczeniu lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, która wiąże organ prowadzący postępowanie, gdyż tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej (§ 5 ust. 1 rozporządzenia RM), a orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu przez organ choroby zawodowej, w tym sensie, że bez pozytywnej opinii lekarskiej lub sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby, nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. W sytuacji zaś, gdy orzeczenie lekarskie nie wyjaśnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (jest niewystarczające do wydania decyzji), organ może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału sprawy - § 8 ust. 2 rozporządzenia RM. Organ administracyjny nie ma więc uprawnienia do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych oraz do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Zakwestionowanie natomiast orzeczeń lekarskich może dotyczyć względów formalnych np. że orzeczenie zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub bez właściwego (wyczerpującego, logicznego) uzasadniania, przez nieuprawnionego lekarza, a także może mieć ono miejsce w przypadku, gdy w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach orzeczniczych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w tym ostatnim przypadku, ani organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki w celu ujednolicenia stanowisk. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w uprawnionej jednostce orzeczniczej. W sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż orzekające w sprawie jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u skarżącego żadnej z przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy chorób zawodowych wymienionych pod pozycją 19 załącznika do rozporządzenia RM. W ocenie Sądu organy dołożyły wszelkiej staranności celem dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia sprawy. Na żadnym z etapów postępowania nie kwestionowano faktu wykonywania przez wiele lat ciężkiej pracy, w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Niemniej jednak nie wykazano istnienia schorzenia wymienionego w poz. 19 rozporządzenia o chorobach zawodowych. Skarżący był badany przez właściwe jednostki służby zdrowia I i II szczebla diagnostyczno – orzeczniczego, które zgodnie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w poz. 19 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły - sporządzone na użytek tego postępowania - orzeczenia lekarskie za jednoznaczne, spójne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Ponadto -jak to już wcześniej było podnoszone-zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć, albowiem organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy, która niezbędna jest do rozpoznania chorób zawodowych, a wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze, wydające w tym zakresie stosowne, przewidziane prawem orzeczenia lekarskie. Wydane w sprawie orzeczenia - mające charakter opinii biegłych - wymykają się ocenie merytorycznej, a podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2011 roku sygn. akt III SA/Kr 1436/10 ( http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez zaniechanie wyjaśnienia wątpliwości co do zawodowej etiologii choroby pracownika. Skoro bowiem lekarze orzecznicy nie stwierdzili istnienia choroby znajdującej się w wykazie chorób zawodowych, to oczywistym jest, że bezprzedmiotowa jest analiza przesłanki trzeciego w wymienionych warunków, tj. ustalenie wpływu środowiska pracy na chorobę, której istnienia nie stwierdzono. Jednocześnie brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, że nie uwzględniono jego wniosku o zlecenie wykonania orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Jak to wyjaśnił organ w uzasadnieniu decyzji Instytut w Sosnowcu zawiesił wykonywanie opinii z zakresu chorób zawodowych, zatem przeprowadzenie wnioskowanego dowodu było niemożliwe z przyczyn obiektywnych. W tym stanie rzeczy, uznając zarzuty skargi za bezpodstawne, Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.