II SA/Bd 1069/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy postanowił: oddalić wniosek. W dniu 29 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) złożony przez P. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Konieczność przyznania prawa pomocy skarżący uzasadnił skomplikowaniem sprawy oraz trudną sytuacją finansową. Wskazał, że we wspólnym gospodarstwie domowym zamieszkuje z konkubiną oraz małoletnią córką. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód w wysokości [...] zł miesięcznie. Natomiast jego konkubina otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w wysokości [...] zł. Posiada nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha zabezpieczoną hipoteką. Podał, że miesięcznie ma do zapłaty ratę kredytu hipotecznego w wysokości [...] zł zaś na utrzymanie rodziny przeznacza [...] zł. Ponadto wnioskodawca podał, że posiada zadłużenie w wysokości ponad [...] zł. W bieżącym utrzymaniu pomaga rodzina. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zważył, co następuje: Należy zaznaczyć, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa ( art. 244 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. , zwanej dalej p.p.s.a.). Przepis art. 245 p.p.s.a. przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) polega na zwolnieniu tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tyko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Następuje w sytuacji, jeżeli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie przede wszystkim podkreślić należy, że postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013 r. rozpoznając formularz PPF z dnia 5 listopada 2013 r. – uzupełniony 30 listopada 2013 r. oddalono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Kolejnym wnioskiem z dnia 21 stycznia 2014 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wskazane w obecnie rozpoznawanym wniosku dane są niemal identyczne z tymi zawartymi w poprzednio złożonym formularzu PPF z tą różnicą, że skarżący podał, że konkubina obecnie otrzymuje zasiłek dla bezrobotnych w tej samej wysokości, w jakiej uzyskiwała dochód z wcześniej prowadzonej działalności gospodarczej. Jednocześnie orzekający pragnie zauważyć, że skarżący stosuje ,,podobną taktykę" jak we wcześniej prowadzonym postępowaniu tzn. stara się przedstawić tylko takie dowody i argumenty, które wskazywałyby na jego trudną sytuację materialną a nie dąży do przedstawienia swej sytuacji w sposób rzetelny i wiarygodny. W tym miejscu należy stwierdzić podobnie jak we wcześniej wydanym postanowieniu, że w orzecznictwie prezentowane jest jednoznaczne stanowisko, że brak współpracy ze strony podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem, że nie wykazał on zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., koniecznych dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (np. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 91/09, LEX nr 550327). Skarżący znając treść uzasadnienia orzekającego z dnia 4 grudnia 2013 r. mógł składając kolejny wniosek ustosunkować się do niego w odpowiedni sposób dokładając należytej staranności a nie powielać te same argumenty. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.