II SA/Bd 1100/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędziowie WSA: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. decyzją z [...] 2006 r. znak: [...] na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), oraz art. 104 K.p.a. nałożył na K. i K. P. zamieszkałych w C., przy ul. L. obowiązek wykonania szeregu określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych – polegających na zabudowie miejsca parkingowego Nr [...] ścianką działową i wrotami garażowymi podziemnego parkingu jednoprzestrzennego, znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym [...] do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania do dnia 30 czerwca 2006 r. W dniu 30 czerwca 2006 r. zostało wniesione do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. odwołanie – cyt.: "członków Wspólnoty "[...]" od decyzji z dnia [...] 2006 r. nakładającej na nas obowiązek wykonania czynności – umożliwiających legalizację zaistniałej samowoli." W nagłówku ww. odwołania umieszczonych jest sześć nazwisk (współwłaścicieli rzeczonego budynku wielorodzinnego), jedno z nich to m.in. K. P. Owe odwołanie zostało opatrzone jednym nieczytelnym podpisem, osoby bliżej nieokreślonej. Podpis poprzedzony był wzmianką "W imieniu członków wspólnoty wymienionej jak wyżej". Do odwołania nie dołączono upoważnienia do działania osoby trzeciej w imieniu osób je wnoszących. Zdaniem organu drugiej instancji przedstawione odwołanie posiadało wady formalne, tzn. było niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 33 § 2, art. 63 § 2. W związku z powyższym, organ II instancji wezwał strony wymienione w odwołaniu, w tym K. P., do uzupełnienia braków formalnych, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., tj. do złożenia własnoręcznych podpisów pod odwołaniem i uiszczenia odpowiedniej opłaty skarbowej, w ustawowym terminie – 7 dni od daty otrzymania wezwania, pouczając, że w wypadku niewykonania ww. czynności odwołanie będzie pozostawione bez rozpatrzenia. Ponieważ nie doszło do uzupełnienia braków organ drugiej instancji – Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 123 w związku z 134 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (teks jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), po rozpatrzeniu tegoż odwołania K. P., wydał w dniu [...] 2006 r. postanowienie (znak: [...]), stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Krystyna P. na powyższe postanowienie złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając, że organ nie rozpatrzył sprawy pod względem merytorycznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje: Skargę należało uwzględnić aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Na wstępie należy jednak stwierdzić, odwołując się do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Argumenty przytoczone w skardze K. P. pozbawione są znaczenia prawnego przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia tj. przy badaniu jego zgodności z prawem. Jednakże stosownie do ww. art. 134 § 1 sąd nie mógł poprzestać na takim stanowisku. Przede wszystkim w toku sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym okazało się, że podpis pod pismem zatytułowanym "Odwołanie członków Wspólnoty "[...]" złożył niewymieniony w tym piśmie a wymieniony w decyzji organu pierwszej instancji – K. P. Ww. wyjaśnił, że jest członkiem zarządu ww. wymienionej Wspólnoty i osobą uprawnioną do jej reprezentacji. Wskazał także, że Wspólnota liczy 52 osoby i odwołanie złożył w imieniu członków Wspólnoty. Tych wszystkich okoliczności organ przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia nie ustalił, mimo że fakt istnienia Wspólnoty wskazywał organ I instancji doręczając do zarządu Wspólnoty swoją decyzję a przy podpisie zaznaczono, że odwołanie złożono "w imieniu członków Wspólnoty wymienionych wyżej". Przepisy dotyczące funkcjonowania wspólnot mieszkaniowych, kompetencji ich zarządów oraz zasad reprezentowania wspólnoty na zewnątrz zawarte są w ustawie z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (teks jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). W sprawach tych po myśli art. 19 tej ustawy mogą jednak mieć zastosowanie i przepisy kodeksu cywilnego, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych nie jest większa niż siedem. Tak więc należało zbadać dopuszczalność odwołania po dokonaniu dodatkowych ustaleń dotyczących charakteru wspólnoty tj. wielkości Wspólnoty "[...]" i uprawnień osoby podpisanej na odwołaniu do reprezentowania na zewnątrz ww. Wspólnoty w kontekście ww. przepisów oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących stron oraz ustanowienia pełnomocnika (art. 28-34). Doszło więc do istotnego naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. uchylono zaskarżone postanowienie i dlatego orzeczono jak pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 oparto na treści art. 152 ww. ustawy.