II SA/Bd 1117/11

Dnia 14 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 1 lutego 2012 roku sprawy ze skargi I.B., P.B., A.S., S.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę. W wyniku rozpatrzenia wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w B. o ustalenie warunków zabudowy, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek o nr ewid. [...]położonych przy ul. [..] w B. W pkt 2.1.4. lit. d wskazanej decyzji organ określił ilość kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków mieszkalnych: od II do III kondygnacji z poddaszem użytkowym włącznie, przy czym zalecił stopniowanie wysokości nowoprojektowanych budynków mieszkalnych poczynając od dwóch kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym włącznie sytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy jednorodzinnej do zabudowy trzykondygnacyjnej z poddaszem użytkowym włącznie. W następstwie w/w decyzji Spółdzielnia Mieszkaniowej [...] w B. złożyła wniosek z dnia [...] (uzupełniony [...]) o udzielnie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego Ms-5 o trzech kondygnacjach nadziemnych, zlokalizowanego przy ul. [...] w B. na działce nr ewid. [...] (powstałej w wyniku scalenia działek znajdujących się na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy). Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta B. odmówił zatwierdzenia złożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w/w budynku mieszkalnego Ms-5 o trzech kondygnacjach nadziemnych, z uwagi na niezgodność złożonego projektu budowlanego z pkt. 2.1.4. lit. d decyzji o warunkach zabudowy. Po rozpatrzeniu kolejnego wniosku Spółdzielni o udzielnie pozwolenia na budowę, tj. wniosku z dnia [...], Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] nr [...], znak [..] zatwierdził złożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego Ms-9 z instalacjami wewnętrznymi oraz z zagospodarowaniem terenu zespołu budynków mieszkalnych Ms-5, Ms-6, Ms-7, Ms-8, Ms-9 zlokalizowanych na działkach nr ewid. [....] obręb [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, a w szczególności z jej punktem 2.1.4 lit. d - nakładającym konieczność projektowanie na terenie objętym decyzją budynków o zróżnicowanej liczbie kondygnacji (budynków II i III kondygnacyjnych), albowiem w projekcie zagospodarowania terenu zróżnicowane liczbę kondygnacji nadziemnych w poszczególnych budynkach tj. budynek Ms-5 oznaczony został jako budynek posiadający dwie kondygnacje nadziemne, a pozostałe budynki jako posiadające III kondygnacje nadziemne. Na wniosek Spółdzielni z dnia [...], Prezydent Miasta B. wydał w dniu [....] decyzję znak [...], którą na podstawie art. 28 i art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej powoływanej jako prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływane jako kpa) zmienił decyzję własną z dnia [...] poprzez wprowadzenie następujących zmian w projekcie zagospodarowania terenu: tj. zwiększenie liczby kondygnacji w budynku Ms-5 z dwóch do trzech, zmianę lokalizacji budynku Ms-5 i przesuniecie go o 0,47 m w kierunku południowym oraz zmianę bilansu terenu, mieszkań i miejsc postojowych. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, iż sporny zapis decyzji o warunkach zabudowy dotyczący liczby kondygnacji nadziemnych budynków interpretowany był dotychczas jako wymóg zlokalizowania na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy budynków o dwóch kondygnacjach i budynków o trzech kondygnacjach, natomiast zapis dotyczący stopniowania zabudowy był traktowany jako zalecenie. Wskazał, że aktualnie jednak po ponownym przeanalizowaniu zapisów decyzji o warunkach zabudowy, uznał on, iż zapis dotyczący liczby kondygnacji nadziemnych można zinterpretować jako zapis wskazujący dopuszczalną minimalną i maksymalną liczbę kondygnacji, bez konieczności jednoczesnego usytuowania na terenie zamierzenia budynków o dwóch i o trzech kondygnacjach. Dopuszczenie realizacji zabudowy wyłącznie o trzech kondygnacjach nadziemnych (bez różnicowania liczby kondygnacji) na terenie objętym decyzją o warunkach zabudowy, uzasadnione jest również zdaniem organu okolicznością, że z przedłożonych materiałów nie wynika, iż planowana zabudowa w jakikolwiek sposób spowoduje ograniczenia w zabudowie działek stron wnoszących zastrzeżenia do wnioskowanej przez inwestora zmiany, a strony nie wskazały, jaki przepis prawa materialnego miałby poprzez realizację tej zabudowy zostać naruszony. W związku z tym organ stwierdził, że wnioskowana zmiana nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla spornego zamierzenia inwestycyjnego. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli współwłaściciele sąsiednich nieruchomości: I. i P. B. oraz A. i S. S. - strony które wcześniej wniosły zastrzeżenia do wnioskowanej przez inwestora zmiany decyzji z dnia [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia o zwiększeniu ilości kondygnacji budynku mieszkalnego Ms-5 z dwóch do trzech. Wskazując, że Prezydent Miasta B. uwzględnił w decyzji ustalającej warunkach zabudowy konieczność nawiązania do istniejącej zabudowy poprzez ustalenie obniżonej ilości kondygnacji dla budynków najbardziej zbliżonych do budynków jednorodzinnych, podkreślili że niezrozumiałym jest dla nich dlaczego zatem organ I instancji dopuścił w zaskarżonej decyzji zwiększenie ilości kondygnacji w budynku Ms-5. Zdaniem odwołujących organ podejmując sporne rozstrzygnięcie jedynie odmiennie zinterpretował zapis decyzji o warunkach zabudowy dotyczący liczby kondygnacji dla projektowanych budynków sąsiadujących z budynkami jednorodzinnymi, nie przedstawiając w tym zakresie żadnych nowych dowodów. Zaznaczył, że wcześniej zapis ten rozumiany był przez organ w sposób uwzględniający ich interesy, tj. organ przyjmował stanowisko o mniejszej liczbie kondygnacji budynków od strony zabudowy jednorodzinnej. Odwołujący podkreślili także, że według opinii Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w B. z dnia [....] projektowanie budownictwa wielorodzinnego na terenach przylegających do istniejącej zabudowy jednorodzinnej wymaga nawiązywania do niej formą i gabarytami m.in. poprzez stopniowanie wysokości nowej zabudowy. Wskazali, że Prezydent Miasta B. uwzględnił w decyzji o warunkach zabudowy konieczność nawiązania do istniejącej zabudowy poprzez ustalenie obniżonej ilości kondygnacji dla budynków najbardziej zbliżonych do budynków jednorodzinnych, po czym poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, sam tych ustaleń nie zachował. W świetle powyższego odwołujący stwierdzili, że zmiana stanowiska przez organ I instancji w zakresie obowiązywania ustalonych wcześniej warunków zagospodarowania terenu i interpretacji zawartych w nich zapisów, a także zmiana zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu w odniesieniu do ilości kondygnacji budynku MS-5, nie ma uzasadnienia prawnego i narusza ich prawa oraz interesy. W ocenie odwołujących projekt budowlany powinien obejmować II kondygnacje nadziemne z poddaszem użytkowym włącznie. Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Wojewoda K. decyzją z dnia [...] znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 prawa budowlanego, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, iż przedłożony zamienny projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zawarty bowiem w decyzji o warunkach zabudowy zapis o cyt. "stopniowaniu wysokości nowoprojektowanych budynków mieszkalnych poczynając od dwóch kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym włącznie sytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy jednorodzinnej do zabudowy trzykondygnacyjnej z poddaszem użytkowym włącznie" jest jedynie zaleceniem, a nie zobowiązaniem inwestora do wskazanego stopniowania wysokości budynków. Wyraźne użycie w decyzji o warunkach zabudowy słowa "zaleca się" stopniowanie wysokości, powoduje że cytowanego zapisu nie można rozumieć w sposób jaki czynią to odwołujący, tj. że istnieje konieczność, obowiązek nawiązania do istniejącej zabudowy poprzez ustalenie obniżonej ilości kondygnacji dla budynków najbardziej zbliżonych do budynków jednorodzinnych. Jednocześnie organ zaznaczył, że przywoływana przez skarżących opinia urbanistyczna sporządzona została przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a więc na etapie prac związanych z przygotowaniem projektu tejże decyzji oraz, że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z opinią urbanistyczną, lecz z jedynie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Ustosunkowując się zaś do zapisu decyzji ustalającej warunki zabudowy o ilość kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków mieszkalnych, określającego ilość tych kondygnacji od II do III z poddaszem użytkowym włącznie, organ odwoławczy wskazał, że zapis ten jest jasny i oznacza, iż inwestor może zrealizować inwestycję w ten sposób, że wszystkie budynki będą posiadać trzy kondygnacje, albo że wszystkie budynki będą posiadać dwie kondygnacje, albo też że część budynków będzie posiadać dwie, a część trzy kondygnacje. Wprawdzie, jak wskazał organ II instancji, Prezydent Miasta B. we wcześniejszych decyzjach z dnia [...] i z dnia [...] twierdził, że powyższy zapis nakłada obowiązek projektowania na terenie objętym decyzją budynków o zróżnicowanej liczbie kondygnacji, tj. budynków o II i III kondygnacjach nadziemnych, niemniej jednak było to zdaniem organu odwoławczego stanowisko błędne, które uległo zasadnie zmianie w zaskarżonej decyzji z dnia [...], w której to organ I instancji uznał, iż analizowany zapis należy traktować jako zapis wskazujący dopuszczalną minimalną i maksymalną liczbę kondygnacji, bez konieczności jednoczesnego usytuowania na terenie zamierzenia budynków o dwóch i o trzech kondygnacjach. Zmienność poglądów prawnych organu I instancji wyrażona w wydanych w sprawie w ciągu trzech ostatnich lat decyzjach, polegająca na całkowicie odmiennej interpretacji tego samego zapisu decyzji o warunkach zabudowy, przy niezmienionych okolicznościach sprawy, a uzasadniona jedynie ponownym przeanalizowaniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy, stanowi zdaniem organu odwoławczego naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, niemniej jednak, jak wskazał organ II instancji, z uwagi na słuszność ostatniej z przyjętych przez organ I instancji interpretacji omawianego zapisu, uznać należy kwestionowaną przez skarżących zmianę decyzji z dnia [...] poprzez zwiększenie liczby kondygnacji w budynku Ms-5 z dwóch do trzech, za zgodną z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że sporny projekt zagospodarowania terenu spełnia wskazane w przepisach prawa wymagania, a w szczególności wymaganie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego dotyczące zgodności projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, i w konsekwencji wskazał, że w sprawie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję I. i P. B. oraz A. i S. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu do decyzji organu I instancji. Skarżący dodatkowo zaakcentowali, że wysokość nowo projektowanej zabudowy wpłynie ujemnie na sąsiadujące nieruchomości o zabudowie jednorodzinnej, naruszy mir domowy, komfort użytkowania i wartość tych nieruchomości, a także że zmiana stanowiska organu I instancji w kwestii wysokości nowej zabudowy nie wynika z żadnych nowych okoliczności, lecz jest wyłącznie próbą manipulacji we wcześniej niebudzących wątpliwości interpretacyjnych zapisach decyzji ustalającej warunki zabudowy, w związku ze zmianą władzy w mieście B. Skarżący zaznaczyli, że poprzednie decyzje wydawane w przedmiotowej sprawie, w odróżnieniu od zaskarżonej decyzji, uwzględniały konsultacje społeczne odnośnie wysokości nowo powstającej zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd stwierdza, że zarówno decyzja organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, w związku z czym wniesiona w sprawie skarga jest bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Z powyższego wynika, iż decyzję o warunkach zabudowy terenu wydaje się w przypadku "zmiany zagospodarowania terenu". W pojęciu tym mieści się m.in. budowa nowego obiektu, czy przebudowa istniejącego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy potwierdza możliwość realizowania na konkretnej działce gruntu, planowanej inwestycji, stanowiąc poprzez swoje ustalenia instrument prawny ograniczający, obok przepisów szczególnych, dowolne inwestowanie na obszarze nieobjętym planem miejscowym. Decyzja ta ma charakter promesy, zgodnie z którą ustalone w decyzji warunki zabudowy przesądzą o treści kolejnej decyzji tj. decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalna na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować, w szczególności w zakresie realizacji zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy). W niniejszej sprawie Prezydent Miasta B., na skutek wniosku inwestora - Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w B., decyzją dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek o nr ewid. [...] położonych przy ul. M. w B. Przedmiotem tej inwestycji jest etapowa realizacja 5 budynków wielorodzinnych Ms - 5, 6, 7, 8 i 9. Na skutek rozpatrzenia wniosku inwestora z dnia [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego Ms-9 oraz o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu obejmującego całość zamierzenia inwestycyjnego, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] zatwierdził złożony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wskazanego budynku wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz z zagospodarowaniem terenu zespołu budynków mieszkalnych Ms-5, Ms-6, Ms-7, Ms-8, Ms-9. Powyższy tryb odpowiadał treści art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który stanowi iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego; że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem; oraz że w tym ostatnim wypadku inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego budowę więcej niż jednego obiektu, możliwe jest etapowanie procesu budowlanego, a więc wydanie pozwoleń na budowę na poszczególne obiekty budowlane, jeżeli mogą one funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. W takiej sytuacji organ udzielając pozwolenia na budowę wybranego obiektu lub zespołu obiektów zatwierdza w nim projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia budowlanego. Tak zatwierdzony projekt stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę pozostałych obiektów składających się na całości inwestycji, bez konieczności ponownego opracowywania i zatwierdzania projektu zagospodarowywania terenu. W takim przypadku inwestor składając wniosek o pozwolenie na budowę kolejnych etapów inwestycji obowiązany jest posiadać zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. W przedmiotowej sprawie inwestor po wydaniu w/w decyzji z dnia [...], którą udzielając pozwolenie na budowę budynku MS – 9 zatwierdzono jednocześnie projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, zwrócił się do organu o jej zmianę poprzez wprowadzenie w zatwierdzonym tą decyzją projekcie zagospodarowania terenu następujących zmian, tj. zmianę ilości kondygnacji nadziemnych budynku Ms-5 (z II na III), zmianę lokalizacji budynku Ms-5 i przesuniecie go o 0,47 m w kierunku południowym oraz zmianę bilansu terenu, mieszkań i miejsc postojowych. Organ uznając, że wnioskowana zmiana nie narusza określonych decyzją z dnia [...] warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla całości zamierzenia inwestycyjnego, orzekł w oparciu o art. 36a prawa budowlanego o zmianie decyzji z dnia [...]. Oceniając legalność tego rozstrzygnięcia, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tych odstępstw będzie potrzebne tylko gdy odstępstwa te będą powodować zmianę zagospodarowania terenu o jakiej mowa w art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc gdy inwestor zamierza w trakcie budowy zmienić inwestycję w sposób wymagający ustalenia nowych warunków zabudowy. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Wnioskowana zmiana projektu zagospodarowania terenu respektuje bowiem warunki decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie wykracza poza parametry określone tą decyzją. Wprawdzie konstatacja ta zdeterminowana jest ogólnikowością spornego między stronami warunku określającego ilość kondygnacji i zalecającego stopniowanie wysokości budynków mieszkalnych wielorodzinnych planowanych w ramach przedmiotowej inwestycji, niemniej jednak decyzja ustalająca warunki zabudowy nie została zakwestionowana przez strony i jako taka ma walor ostateczności, w związku z czym w oparciu o jej zapisy, w tym i te sformułowane ogólnikowo i nie precyzyjnie, należy zarówno zbadać czy zamierzone zmiany w projekcie zagospodarowania terenu, jako wykraczające poza jej zakres, wymagają ustalenia nowych warunków zabudowy, jak i w konsekwencji oceniać zgodność zamiennego projektu zagospodarowania terenu z jej warunkami (art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego). W kontekście powyższego należy wskazać, iż projekt zagospodarowania terenu stanowiący składnik decyzji udzielającej pozwolenie na budowę budynku Ms – 9, zakładał liczbę kondygnacji nadziemnych w budynku Ms – 5 w wymiarze II kondygnacji, zaś w budynkach Ms – 6, 7, 8 i 9 w wymiarze III kondygnacji. Zamienny projekt zagospodarowania terenu natomiast przewiduje dla wszystkich budynków objętych całym zamierzeniem inwestycyjnym liczbę kondygnacji w wymiarze III. Wskazane odstępstwo od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu mieści się, w ocenie Sądu, w określonym w decyzji o warunkach zabudowy w pkt 2.1.4. lit. d warunku zachowania ilość kondygnacji nadziemnych projektowanych budynków mieszkalnych: od II do III kondygnacji z poddaszem użytkowym włącznie. Wskaźnik bowiem określony słowami od...do, oznacza wyłącznie obowiązek nie wykroczenia poza tak określone granice. W związku z czym możliwe jest zarówno przyjęcie w ramach projektu najniższych parametrów wyznaczonych takim wskaźnikiem, jak i najwyższych parametrów, a także jednocześnie najniższych i najwyższych parametrów. W praktyce oznacza to, że inwestor miał prawo określić w projekcie zagospodarowania terenu, że budynki objęte zamierzeniem inwestycyjnym, mają mieć wyłącznie II kondygnacyjne, albo wyłącznie III kondygnacje, bądź też zarówno II jaki i III kondygnacje. Rozważenia wymaga także ocena tak skonstruowanego wskaźnika ilości kondygnacji projektowanych budynków w kontekście zawartego w dalszej części pkt 2.1.4. lit. d zalecenia stopniowania wysokości nowoprojektowanych budynków poczynając od dwóch kondygnacji nadziemnych z poddaszem użytkowym włącznie sytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy jednorodzinnej do zabudowy trzykondygnacyjnej z poddaszem użytkowym włącznie. Zdaniem Sądu także i to zalecenie nie zmienia oceny określonego słowami od...do wskaźnika ilości kondygnacji projektowanych budynków, albowiem po pierwsze jest to wyłącznie zalecenie, a nie nakaz stopniowania wysokości nowoprojektowanych budynków, a po drugie zaś, możliwa jest interpretacja tego zalecenia, iż w przypadku jednoczesnego zastosowania budynków II i III kondygnacyjnych zaleca się sytuowanie kondygnacji niższej od strony istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Ponadto podkreślić należy, iż maksymalna wysokość budynków wyznaczona została w ramach parametru określonego w pkt 2.1.4. lit. f wysokością kalenicy, tj. do 14 m, a zatem zarówno budynki o dwóch, jak i trzech kondygnacjach mogą mieć tą samą wysokość. Biorąc pod uwagę poczynione uwagi, a także okoliczność, iż celem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie możliwych działań inwestora wobec nieruchomości, że decyzja ta przede wszystkim wyjaśnia czy inwestycja stanowić będzie kontynuację istniejącej zabudowy w bliskim sąsiedztwie i, że rozumienie tej kontynuacji należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 401/10, publ. LEX nr 694492), należy wskazać, iż projekt zamienny zagospodarowania terenu przewidujący III kondygnacje dla wszystkich budynków objętych przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym nie wykracza i nie zmienia zawartego w decyzji ustalającej warunki zabudowy, warunku dotyczącego ilości kondygnacji projektowanych budynków mieszkalnych. W zamiennym projekcie zagospodarowania terenu zmianie nie uległy również inne - niesporne między stronami - parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu tj. nieprzekraczalna linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (max 30 % terenu), udział powierzchni biologicznie czynnej (min. 30 % terenu), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (od 6,0 do 8,5 m), szerokość elewacji frontowej (min. 30 m), wysokość kalenicy (do 14 m) i określona geometria dachu. W tym stanie rzeczy więc, uznając zamienny projekt zagospodarowania terenu za zgodny i nie wykraczający poza ramy zakreślone decyzją ustalającej warunki zabudów, Sąd wyraża stanowisko, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie miał podstawy do odmowy zmiany decyzji własnej z dnia [...] poprzez wprowadzenie wnioskowanych przez inwestora zmian w zatwierdzonym tą decyzją, zgodnie z art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, projekcie zagospodarowania terenu, co słusznie stwierdził organ II instancji w zaskarżonej do Sądu decyzji. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.