II SA/Bd 1118/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Systemu Gazociągów Tranzytowych E. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2004 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i wstrzymuje jej wykonanie, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 455 zł (czterysta pięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Podjętą w dniu [...] 2004 r. decyzją nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty L. z dnia [...] 2002 r. ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność T. S., położonej w K. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że Starosta L. ww. decyzją zezwolił E. na przeprowadzenie, na nieruchomości T. S. kabla światłowodowego mającego służyć do sterowania przepływem gazu w gazociągu tranzytowym [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez T. S. Wojewoda w dniu [...] uchylił powyższą decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzję Wojewody zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego E, w rezultacie czego Sąd ten wyrokiem z dnia 24 marca 2003 r. powyższe rozstrzygnięcie Wojewody uchylił. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...] 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty. W wyniku skargi T. S. decyzja ta mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2004 r. (sygn. akt SA/Bd 2289/03) została uchylona. Rozpatrując ponownie sprawę w związku z tymże wyrokiem Sądu Wojewoda stwierdził, że E. pismem z dnia 1 grudnia 1999 r. zawiadomił Starostę L. o zakończeniu robót budowlano - montażowych i instalacyjnych umożliwiających bezpieczną eksploatację gazociągu informując jednocześnie, że system łączności i SCADA zostanie uruchomiony w terminie późniejszym, a w okresie do jego uruchomienia łączność dyspozytorska zapewniona będzie w sposób opisany w załączniku do pisma. Ponieważ Starosta nie zgłosił sprzeciwu Inwestor mógł przystąpić do użytkowania gazociągu. Według Wojewody w ten sposób zakończono inwestycję, a skoro tak - nie jest dopuszczalne wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W konsekwencji należało umorzyć postępowanie. Na poparcie tego stanowiska Wojewoda wskazał na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2004 r. (sygn. akt II SA/Gd 753/02) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2004 r. (sygn. akt SA/Bd 2289/03). Na powyższą decyzję Wojewody E. w dniu 16 listopada 2004 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, w której zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa wniósł o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że w momencie orzekania przez Wojewodę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2004 r. był nieprawomocny, gdyż skarżąca do momentu złożenia skargi nie otrzymała odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, a dopiero od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem rozpoczyna bieg trzydziestodniowy termin do zaskarżenia wyroku skargą kasacyjną. Do momentu uprawomocnienia wyroku z 7 lipca 2004 r. w obrocie prawnym nadal pozostaje ostateczna decyzja Wojewody z dnia 4 czerwca 2003 r., wobec czego wydanie kolejnej decyzji administracyjnej w tej samej sprawie było niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i wskazał na klauzulę prawomocności stwierdzającą, że wyrok z dnia 7 lipca 2004 r. uprawomocnił się z dniem 4 października 2004 r. W piśmie procesowym pełnomocnik skarżącej wskazał na postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 7 grudnia 2004 r. uchylające postanowienie z dnia 5 października 2004 r. w przedmiocie stwierdzenia z dniem 4 października 2004 r. prawomocności wyroku z dnia 7 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W przypadku orzeczenia wydanego w formie wyroku przez wojewódzki sąd administracyjny oznacza to, stanie się on prawomocny m.in. po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia środka odwoławczego tj. skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 169 ww. ustawy prawomocność orzeczenia sądu administracyjnego stwierdza postanowieniem wojewódzki sąd administracyjny, a dopóki akta sprawy znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym - ten Sąd. Postanowienie w tym przedmiocie ma jednak tylko charakter deklaratoryjny, stwierdzający jedynie zaistnienie okoliczności powodujących prawomocność. W rozpatrywanej przez tutejszy Sąd sprawie o sygn. akt II SA/Bd 2289/03 doszło do stwierdzenia prawomocności wyroku z dnia 7 lipca 2004 r ze wskazaniem dnia 4 października 2004 r. jako daty tego faktu, co znalazło odzwierciedlenie w treści klauzuli prawomocności jaką był opatrzony odpis wyroku doręczony Wojewodzie. Jednakże w dniu 7 grudnia 2004 r. Sąd uchylił swoje postanowienie w przedmiocie stwierdzenia prawomocności, a jednocześnie zarządzono doręczenie wyroku z dnia 7 lipca pełnomocnikowi strony postępowania. Wobec tego należy stwierdzić, że wspomniany wyrok w momencie orzekania przez Wojewodę tj. w dniu [...] 2004 r. nie był jeszcze prawomocny, a w rezultacie, tak jak słusznie podnosi skarżąca, Wojewoda w tym dniu wydał decyzję w sprawie, która już była rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną tj. nadal pozostającą w obrocie prawnym decyzją Wojewody z dnia [...]2003 r. Ze względu na wyżej wskazaną deklaratoryjność postanowienia Sądu w przedmiocie stwierdzenia prawomocności na taką ocenę sytuacji prawnej nie ma wpływu fakt, iż Wojewoda bez własnej winy pozostawał w błędzie co do ostatecznego tj. prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego jego wcześniejszej decyzji. Wobec zatem zaistnienia przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Wobec uwzględnienia całości skargi, stosownie do art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. O kosztach orzeczono na podstawie 200 ww. ustawy, uwzględniając wysokość poniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz koszty zastępstwa procesowego stosownie do § 13 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.