II SA/Bd 1118/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki a w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcie rejestracji automatu o niskich wygranych postanawia odrzucić skargę. Adwokat A. S., powołując się na uprawnienie do reprezentowania A w W., złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcie rejestracji automatu o niskich wygranych. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 września 2015r. do adwokat A. S., na podany przez nią adres, zostało skierowane pisemne wezwanie do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sadem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W wezwaniu wyznaczono termin 7 dni na uzupełnienie braków formalnych skargi oraz pouczono o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Zarządzeniem z tej samej daty wezwano pełnomocnika do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego w wysokości 200 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 12 października 2015 r. W piśmie z dnia 27 października 2015 r. (nadanym w tym samym dniu) prezes zarządu spółki poinformował Sąd, iż niniejszym wypowiada pełnomocnictwo udzielone adwokat A. S. do reprezentowania Spółki w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy. Powyższe pismo Sąd otrzymał w dniu 28 października 2015 r. W zakreślonym terminie nie zostało przedstawione ani pełnomocnictwo, ani także odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z którego wynikałaby aktualna reprezentacja spółki A w W., co ma pierwszorzędne znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi (a mianowicie czy skarga została złożona przez osobę aktualnie uprawnioną do działania w imieniu spółki A w W.). Nie został także uiszczony wpis sądowy. W tych okolicznościach należy zważyć, że stosownie do art. 28 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) m.in. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei w myśl art. 29 p.p.s.a. osoby powołujące się na prawo do reprezentowania osoby prawnej i działania w jej imieniu w postępowaniu sądowym mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem, składanym przy pierwszej czynności w tym postępowaniu. Z powyższych unormowań prawnych wynika, w ocenie sądu jednoznacznie, że w niniejszym postępowaniu sądowym obowiązkiem osoby, która powołuje się na legitymację do reprezentowania skarżącej spółki, było przedstawienie żądanego dokumentu, z którego wynikałby aktualny sposób reprezentacji tej spółki i osoby uprawnione do jej sprawowania. W odniesieniu do spółek z o.o. takim dokumentem jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, ewentualnie jeszcze z Rejestru Handlowego, aktualny na dzień złożenia skargi. Nieprzedstawienie ww. dokumentu jest brakiem formalnym skargi. Strona skarżąca tego braku nie uzupełniła, pomimo prawidłowego wezwania do złożenia stosownego dokumentu, w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie siedmiodniowy termin przewidziany do usunięcia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 października 2015 r. Braki powyższe nie zostały usunięte, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Trzeba przy tym zaznaczyć, że odrzucenie skargi w takiej sytuacji jest rygorem obligatoryjnym, od którego ustawodawca nie przewidział wyjątków. Powyższego faktu nie zmienia w żaden sposób fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa przez prezesa zarządu spółki, albowiem wypowiedzenie to nastąpiło już po upływie terminu na usunięcie braku formalnego skargi. Niewykonanie przez pełnomocnika wezwania Sądu obciąża zatem skarżącego – mocodawcę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 465/10, opubl. w zbiorze orzeczeń Lex pod nr 643409). Na uwadze mieć należy również treść art. 42 § 1 p.p.s., z którego wynika, że wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.