II SA/Bd 1122/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...]. Decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], Starosta Ż. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej powoływana jako "kpa") oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 ze zm.) orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].10.2006 r. o utracie przez A. K. (dalej powoływany jako Skarżący) statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].12.2005 r. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, [...].04.2007 r. wpłynął wniosek Skarżącego o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa postępowania i uchylenie decyzji ww. z [...].10.2006 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej. Do wniosku dołączona została decyzja z [...].04.2007 r., nr [...], uchylająca decyzję z [...].01.2006 r., nr [...], o przyznaniu Skarżącemu zasiłku stałego i zobowiązaniu świadczeniobiorcy do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wraz z odsetkami. Postanowieniem Starosty [...] nr [...] z [...].05.2007 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowiono postępowanie w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z [...].10.2006 r. (dotyczącej statusu Skarżącego jako osoby bezrobotnej od [...].12.2005 r.). Decyzją Starosty [...] nr [...] z [...].05.2007 r. orzeczono o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz o odmowie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...].12.2005 r. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją nr [...] z [...].10.2017 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. Następnie decyzją z [...].03.2019 r., nr [...], Starosta Ż. orzekł o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz o odmowie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...].12.2005 r. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda decyzją nr [...] z [...].06.2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 151 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ organ nie widzi podstaw do uchylenia decyzji z [...].10.2006 r. na podstawie art. 145 § 1 kpa. Organ wskazał, że nie ma w szczególności zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie zaistniała również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, ponieważ decyzja Starosty [...] z [...].10.2006 r. została wydana na podstawie informacji zawartej w decyzji nr [...] z [...].01.2006 r., która wpłynęła do Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. [...].10.2006 r. Skarżący zgodnie z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie zawiadomił w ustawowym terminie powiatowego urzędu pracy o pobieraniu zasiłku stałego pomimo ciążącego na nim takiego obowiązku. O powyższym obowiązku został prawidłowo poinformowany w dniu rejestracji, tj. [...].07.2004 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Organ wskazał, że z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że osobą bezrobotną nie może być osoba pobierająca na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłek stały. Nie jest zatem istotne to, czy osoba ma do niego prawo czy też nie, ale to, czy faktycznie pobiera świadczenie. Zdaniem organu nie zaistniała przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ w dniu wydania decyzji z [...].10.2006 r. nie istniała decyzja Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. nr [...] z [...].04.2007 r. i organ nie miał wiedzy o istnieniu takiej decyzji. Z posiadanych dokumentów wynika, że na dzień [...].12.2005 r. Skarżący pobierał zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej. Mimo że z decyzji Kierownika MOPS w Ł. z [...].04.2007 r. wynika, że przyznany zasiłek stały był nienależnie pobrany, to nie zmienia to w ocenie organu faktu, że Skarżący rzeczywiście ów zasiłek pobrał. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Skarżącego Wojewoda decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 8 kpa. Na podstawie akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że strona decyzją Starosty [...] z [...].07.2004 r., nr [...], została uznana za osobę bezrobotną od [...].07.2004 r. Organ zauważył, że warunkiem zastosowania sankcji pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest pouczenie bezrobotnego o nałożonym na niego obowiązku w sposób umożliwiający mu jego późniejsze wykonanie. Podczas rejestracji w urzędzie pracy Skarżący został prawidłowo pouczony o ustawowych prawach i obowiązkach bezrobotnego m.in. oświadczył, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia. Skarżący jako osoba bezrobotna zobowiązał się również do niezwłocznego informowania powiatowego urzędu pracy o wszelkich zmianach danych podanych w karcie rejestracyjnej. Organ wskazał, że strona pomimo złożonego oświadczenia w dniu rejestracji, tj. [...].07.2004 r., nie wykonała nałożonego obowiązku powiadomienia urzędu pracy o przyznanym zasiłku stałym. Powyższa okoliczność wynika również ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji z [...].01.2006 r., znak: [...] Kierownika MOPS w Ł., który orzekł o przyznaniu stronie świadczenia w formie zasiłku stałego od [...].12.2005 r. bezterminowo. Kopia ww. decyzji przesłana została do organu zatrudnienia [...].10.2006 r. Od dnia jej wpływu do organu pierwszej instancji, tj. [...].10.2006 r., wyszły zatem na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nieznane organowi zatrudnienia. W ich konsekwencji wydana została decyzja z [...].10.2006 r. orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].12.2005 r. z powodu pobierania przez stronę zasiłku stałego na podstawie przepisów o pomocy społecznej. Z ustawowej definicji bezrobotnego wynika jednoznacznie, że osoba pobierająca zasiłek stały na postawie ustawy o pomocy społecznej nie może być osobą bezrobotną. Bezspornym jest, że Skarżący zasiłek stały pobierał i o zaistnieniu tej okoliczności, powodującej utratę statusu bezrobotnego, nie powiadomił Powiatowego Urzędu Pracy w Ż.. Jak wskazał organ odwoławczy, nie ma znaczenia, czy osoba pobierająca zasiłek stały w danym momencie ma do niego prawo (prawomocna decyzja), czy też nie, istotna jest okoliczność jego faktycznego pobierania. Wojewoda stwierdził, że decyzja Kierownika MOPS w Ł. z [...].04.2007 r., znak: [...], orzekająca o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia - zasiłku stałego, jest zgodna z prawem, ponieważ strona wprowadziła organ w błąd, oświadczając, że nie osiągnęła żadnych dochodów. Skargę na powyższą decyzję wniósł A. K. zarzucając jej naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez nierozstrzygnięcie sprawy w oparciu o tę podstawę wznowienia w stosunku do postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z [...].10.2006 r.; - art. 149 § 2 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy; - art. 151 § 1 kpa poprzez zastosowanie tego przepisu bez uprzedniego zastosowania art. 149 § 2 kpa oraz poprzez w ogóle jego zastosowanie; - art. 151 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy organ uprzednio nie przeprowadził postępowania co do przyczyn wznowienia, czyli nie stwierdził i też nie mógł stwierdzić braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 kpa; - art. 151 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały podstawy do uchylenia decyzji Starosty [...] z [...].10.2006 r.; - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; - art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z 26.09.2018 r., sygn. akt II SA/Bd 20/18, stanowiska zawartego w którym nie uwzględnił Wojewoda w zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że twierdzenie organu, że nie zawiadomił urzędu pracy o prawie do zasiłku stałego jest nieprawdziwe. Zawiadomienie nastąpiło w terminie 7 dni od [...].12.2005 r., a urząd pracy wydał decyzję dopiero [...].10.2006 r., co uczynił z naruszeniem art. 35 i art. 36 kpa. Sąd zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Kontrolowana przez Sąd decyzja w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzję wydaną w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 kpa, jest nadzwyczajną instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą procesową. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w 145 § 1 kpa. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, o czym stanowi art. 149 § 1 kpa, zgodnie natomiast z art. 149 § 2 kpa, postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W myśl art. 151 § 1 kpa, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W niniejszej sprawie postanowieniem z [...].05.2007 r., nr [...], Starosta Ż. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa wznowił postępowanie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej z [...].10.2006 r., nr [...], w której organ wznawiający orzekł o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].12.2005 r. z powodu nabycia prawa do zasiłku stałego. Decyzją z [...].05.2007 r., nr [...], Starosta Ż. odmówił uchylenia ww. decyzji z [...].10.2006 r. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Skarżącego Wojewoda decyzją z [...].10.2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta zaskarżona została przez Skarżącego do tut. Sądu, który wyrokiem z 26.09.2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 20/18 uchylił zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku, w uzasadnieniach kontrolowanej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, organy nie wypowiedziały się w ogóle co do przyczyn wznowienia, tj. co do tego, czy zaistniała wskazana przez Skarżącego we wniosku o wznowienie przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 kpa (decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione), czy też jest nią przesłanka wskazana przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z [...].05.2007 r. o wznowieniu postępowania. Sąd wskazał, że organy przyjmując, że winien mieć zastosowanie stosownie do art. 146 § 2 kpa, nieprawidłowo nie orzekły zgodnie z art. 151 § 2 kpa. Stosownie do pierwszego z cyt. przepisów, nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Natomiast w myśl art. 151 § 2 kpa, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Sąd wskazał, że art. 146 § 2 kpa eliminuje możliwość uchylenia we wznowionym postępowaniu dotychczasowej decyzji administracyjnej, jeżeli w jego rezultacie musiałoby nastąpić wydanie identycznego rozstrzygnięcia sprawy, jak miało to miejsce w uchylonej decyzji. W decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 2 (do której w istocie odsyła art. 146 § 2) organ musi wykazać, że wady postępowania poprzedzającego wydanie decyzji nie wpłynęły na prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego, a w konsekwencji na właściwe rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa"), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W związku z powyższym, zarówno organy ponownie rozpatrujące sprawę, jak i Sąd w niniejszym postępowaniu związani byli treścią wyroku zapadłego w powyższej sprawie. Jak wynika z decyzji zapadłej w pierwszej instancji w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, organ nie dostrzegł podstaw do uchylenia decyzji z [...].10.2006 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa w związku z niezaistnieniem żadnej z przesłanek zawartych w art. 145 § 1 kpa. Zgodnie z cyt. przepisem, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jak wskazał Starosta, nie miał zastosowania art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ Skarżący brał udział w postępowaniu. Nie zaistniała również, w ocenie organu, przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, zgodnie z treścią którego decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, ponieważ - jak wskazał organ - w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, ponieważ decyzja Starosty [...] z [...].10.2006 r. została wydana na podstawie informacji zawartej w decyzji Kierownika MOPS w Ł. z [...].01.2006 r. (która wpłynęła do sekretariatu Powiatowego Urzędu Pracy w Ż. dopiero [...].10.2006 r.). Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nie zaistniała również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję), ponieważ w dniu wydania decyzji Starosty [...] z [...].10.2006 r. nie istniała decyzja Kierownika MOPS w Ł. z [...].04.2007 r. Argumentację tę podzielił organ odwoławczy. W ocenie Sądu jest ona błędna i prowadzi do wydania rozstrzygnięcia niezgodnego z przepisami postępowania. Odnosząc się do zawartego we wniosku skarżącego z [...].04.2007 r. żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, Sąd wskazuje, że jest to w niniejszej sprawie podstawa uzasadniająca wznowienie postępowania. Skarżący za bezrobotnego uznany został w drodze decyzji z [...].07.2004 r., następnie decyzją z [...].01.2006 r. Skarżącemu przyznany został zasiłek stały począwszy od [...].12.2005 r. W związku z otrzymaniem informacji o wydaniu ww. decyzji z [...].01.2006 r., decyzją z [...].10.2006 r. orzeczono o utracie przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...].12.2005 r. Jednakże [...].04.2007 r. została wydana decyzja o uchyleniu ww. decyzji z [...].01.2006 r. (przyznającej Skarżącemu zasiłek stały) i decyzją tą orzeczono jednocześnie o zwrocie przez Skarżącego nienależnie pobranego świadczenia za okres [...].12.2005 r. - [...].01.2007 r. Odnosząc powyższe ustalenia do przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, wskazać trzeba, że organ w niniejszej sprawie winien był zbadać, czy decyzja kończąca postępowanie, wznowienia którego domagał się Skarżący, została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Wskazać należy, że pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy, bowiem aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi art. 145 § 1 pkt 8 kpa, należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (podobnie wyrok NSA z 22.03.2013 r., II OSK 2236/11, LEX nr 1299452). Jak wskazał NSA w wyroku z 10.10.2006 r., II GSK 156/06, LEX nr 276701, związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8 kpa, można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub jedno orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja jest zależna od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Językowy sens sformułowania "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem "na podstawie", co wprost wskazuje, że jakaś rzecz lub jakiś stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy lub innym stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 kpa należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. Wskazuje się przy tym, że dotyczy to nie każdego związku, lecz związku koniecznego. Ponadto musi dojść do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana ostateczna decyzja zależna. W sprawie niniejszej decyzja z [...].10.2006 r. jest decyzją, wydanie której poprzedziło wydanie decyzji z [...].01.2006 r., a która następnie została uchylona decyzją z [...].04.2007 r. Posługując się zatem nomenklaturą z powyższych rozważań, decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej jest zależna od decyzji o przyznaniu zasiłku stałego. Powyższa okoliczność jest bezsporna w świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i cyt. ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym – "oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-d, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, bądź, jeśli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego". Skarżącemu zasiłek stały przyznany został decyzją z [...].01.2006 r. i powyższa okoliczność implikowała wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego. Okoliczności wydania decyzji [...].04.2007 r. (uchylającej decyzję z [...].01.2006 r. o przyznaniu zasiłku stałego i orzekającej o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia) organy prowadzące niniejsze postępowanie wydają się nie dostrzegać, a ta właśnie okoliczność winna lec u podstaw rozstrzygnięcia. Zatem stwierdzić trzeba, że decyzja z [...].10.2006 r. została wydana w oparciu o decyzję z [...].01.2006 r. (przyznającą Skarżącemu prawo do zasiłku stałego), która została następnie uchylona przez decyzję z [...].04.2007 r., co stanowi typowy przypadek określony w art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Podkreślenia wymaga, że w decyzji z [...].04.2007 r. Skarżący został zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia za okres [...].12.2005 r. - [...].01.2007 r. W związku z powyższym nie można uznać Skarżącego za pobierającego zasiłek stały w tym okresie, skoro świadczenie to następnie był zobowiązany zwrócić, a do której to okoliczność faktycznego pobierania zasiłku podkreślały organy. Tymczasem wypłata zasiłku była dokonywana na podstawie decyzji, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd zwraca uwagę na odwoływanie się kilkukrotnie w treści kontrolowanych decyzji do okoliczności, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jest to wprost nawiązanie do treści art. 146 § 2 kpa i w świetle treści wyroku w sprawie II SA/Bd 20/18 powoływanie się na tę okoliczność jest zupełnie niezrozumiałe, a ponadto przepis ten nie stanowił podstaw prawnej wydania zaskarżonych decyzji. Więcej nawet, wskazany jako podstawa tychże decyzji art. 151 § 1 pkt 1 kpa wyklucza zastosowanie art. 146 § 2 kpa. Rozstrzygnięcie przewidziane w tym przepisie jest dopuszczalne wówczas, gdy najpierw zostanie stwierdzone istnienie jednej z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b kpa, natomiast okoliczności sprawy przemawiają za tym, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Reasumując, organy błędnie przyjęły, że istotna jest okoliczność faktycznego pobierania przez Skarżącego zasiłku, a nie posiadanie do niego formalnego uprawnienia wynikającego z decyzji administracyjnej (która została następnie uchylona), z którego to uprawnienia wynika właśnie fakt pobierania zasiłku. Ta okoliczność kolejny raz legła u podstaw twierdzenia, że w realiach niniejszej sprawy nie mogłaby zapaść decyzja o innej treści niż kwestionowana ostateczna decyzja. Po raz kolejny organy decyzję o odmowie uchylenia decyzji oparły o treść art. 151 § 1 pkt 1 kpa, powołując się na przesłankę, która uzasadnia wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 2 kpa, co wyraźnie zostało wytknięte organom w treści wyroku tut. Sądu z 26.09.2017 r., sygn. akt II SA/Bd 20/18. Powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa. Natomiast zarzuty związane z nieprawidłowym zastosowaniem przepisów ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy były przedwczesne z uwagi na to, że w pierwszej kolejności Sąd ocenił zarzuty naruszenia prawa procesowego. Zastosowanie przepisów prawa materialnego nastąpi dopiero na dalszym etapie postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organy wezmą pod uwagę powyższe rozważania Sądu. W szczególności winny rozważyć to, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa uzasadniające uchylenie decyzji z [...].10.2006 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Jednakże w pierwszej kolejności organ weźmie pod uwagę kwestie związane z upływem czasu od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji z [...].10.2006 r., których to kwestii dotyczy art. 146 § 1 kpa, zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W konsekwencji organ rozważy również ewentualne zastosowanie art. 151 § 2 kpa, stosownie do którego w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.