II SA/Bd 1154/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Syng. akt II SA/Bd 1154/12 Uzasadnienie Ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (dalej PINB), w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał A. B., K. B., J. R., Ł. R., T. R. i B. W. rozbiórkę samowolnie pobudowanej altany murowanej o wymiarze 6.50m x 4m, położonej na posesji przy ul. [...] w T. (działka nr [...]). Upomnieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.), PINB wezwał W. L. i A. B., jako współwłaścicieli ww. nieruchomości, do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia [...], z zagrożeniem nałożenia grzywny w celu przymuszenia lub zastosowania innych ustawowych środków przymusu administracyjnego, w przypadku niewykonania w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...]. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku, PINB postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa") oraz art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 5 § 1 pkt 1, art. 6 § 1, art. 15 § 1, art. 17 § 1, art. 20 § 1 pkt 4, art. 26 § 4, art. 64a § 1 pkt 1, art. 121 § 4 i 5 i art. 122 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej powoływanej jako "upea") i Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 lutego 2012 r. w sprawie ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 2012 r. (Dz. Urz. GUS z 2012 r., Nr 24), nałożył na W. L. jednorazową grzywnę w wysokości [...] zł celem przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki, wzywając go do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. Jednocześnie ustalił opłatę za wydanie niniejszego postanowienie w wysokości 68 zł i zobowiązał skarżącego do wykonania obowiązku rozbiórki w terminie do dnia [...], informując, że w razie niewykonania obowiązku w podanym terminie będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał na okoliczność niewykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...], pomimo doręczenia stronie upomnienia z zagrożeniem z dnia [...]. Wyjaśnił, że kierując się dyrektywami wynikającymi z treści art. 7 § 2 upea, spośród katalogu środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku o charakterze niepieniężnym dotyczących przepisów prawa budowlanego, dokonał wyboru grzywny w celu przymuszenia. W dalszej części uzasadnienia organ, powołując się na przepis art. 121 § 5 upea, jako stanowiący podstawę prawną ustalenia wysokości wymierzonej grzywny, przedstawił szczegółowo sposób jej wyliczenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucił organowi naruszenie art. 39 kpa w zw. z art. 33 pkt 7 upea poprzez nie doręczenie upomnienia oraz postanowienia z dnia [...] upoważnionej przez niego do odbioru korespondencji córce M. N. Skarżący wyjaśnił, że w [...] upoważnił córkę do odbioru wszelkiej kierowanej na adres jego zamieszkania korespondencji oraz, że przedmiotowe upoważnienie złożył również w Urzędzie Pocztowym T. [...] przy ul. [...] w T., lecz Urząd Pocztowy pomimo wcześniejszego ustalenia nie przekierował wysłanej do niego korespondencji (ww. pism) na adres jego córki, lecz doręczył ją skarżącemu. W związku z tym zdaniem strony takie nieprawidłowe doręczenia należy uznać za faktycznie niedokonane. Jednocześnie skarżący podkreślił, że nie zamierza uchylać się od wykonania obowiązku rozbiórki w wyznaczonym do tego przez organ terminie, tj. do dnia [...]. Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, postanowieniem z dnia [...]nr [...] K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (WINB) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postawienia WINB wskazał, iż w związku z niewykonaniem ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] organ egzekucyjny postępując zgodnie z zasadami postępowania egzekucyjnego, tj. zasadą celowości i stosowania najłagodniejszego środka w postępowaniu egzekucyjnym (art. 7 § 2 upea) oraz zasadą stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych tylko w ustawie (art. 7 § 1 w zw. z art. 1 a pkt 12 lit. b upea), zobowiązany był zastosować w stosunku do skarżącego środek egzekucyjny przymuszający do wykonania obowiązku wykonania określonych robót budowlanych, wybierając grzywnę w celu przymuszenia jako środek najmniej uciążliwy, biorąc pod uwagę koszty jakie zobowiązany musiałby ponieść w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego, a w szczególności koszty przeprowadzenia przetargu na wykonawcę, a następnie koszty w postaci jego wynagrodzenia (notatka z analizy zastosowania środka egzekucyjnego z dnia [...]). Grzywna w celu przymuszenia nie powoduje zaś, jak wyjaśnił WINB, powstania dodatkowych kosztów, bowiem raz uiszczona, może ulec zwrotowi w razie wykonania obowiązku (art. 126 upea), a w sytuacji niezapłacenia grzywny, ale wykonania obowiązku - podlega umorzeniu (art. 125 § 1 upea). Organ odwoławczy podkreślił także, powołując się na przepisy art. 121 § 4 i 5 upea, że w przypadku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części ustawa nie pozostawia organowi egzekucyjnemu możliwości uznaniowego ustalenia wysokości nakładanej grzywny. Przedstawił także sposób wyliczenia wymierzonej grzywny. Odnosząc się do treści zażalenia wyjaśnił, iż egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, prześle mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Podkreślił, że celem instytucji upomnienia jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. W tym kontekście podsumował, że samo zagrożenie egzekucją, stanowiące istotę treści upomnienia, ma doprowadzić zobowiązanego do wykonania obowiązku, i że tylko zobowiązanemu w związku z tym doręcza się upomnienie. Z uwagi na powyższe WINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Na powyższe postanowienie W. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania z uwagi na naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie ich i pominięcie ustaleń planu miejscowego dla drogi główne – "trasy średnicowej", na odcinku od ul. [...] do ul. [...]oraz terenów przyległych, zatwierdzonego uchwałą nr 238/07 Rady Miasta T. z dnia 28 grudnia 2007 r. (Dz.Urz. Woj.Kuj.-Pom. z 2008 r., Nr 37, poz. 538), tj. § 14 pkt 11 planu, określającego że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (obejmującego działki nr [...] i [...] położone przy ul. [...] w T.) ustala się sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów: do czasu realizacji ustaleń niniejszej uchwały dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie obiektów budowlanych. Zdaniem skarżącego przytoczony zapis planu miejscowego wskazuje, iż stan który na pierwotnym etapie w opinii PINB uzasadniał wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w istocie aktualnie bezprawnym nie jest i winien pozostać w nienaruszonym stanie do czasu realizacji ustaleń ww. uchwały Rady Miasta T. Ponadto skarżący zarzucił także, że decyzja PINB z dnia [...] obejmowała swoim zakresem inny krąg osób niż ten określony w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podkreślając okoliczność braku uprawnienia organu egzekucyjnego prowadzącego postępowanie egzekucyjne do weryfikowania (oceny legalności) decyzji administracyjnej ustanawiającej obowiązek podlegający przymusowemu wykonaniu oraz do rozstrzygania wątpliwości dotyczących istnienia, zakresu i rodzaju egzekwowanego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, niemniej jednak z innych przyczyn niż te wskazane w skardze strony. Zgodnie z art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w razie uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. jako wierzyciel (a zarazem organ egzekucyjny) obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej z dnia [...], po stwierdzeniu, że doręczone skarżącemu upomnienie wzywające do wykonania obowiązku okazało się bezskuteczne, wystawił w dniu [...] tytuł wykonawczy obejmujący nałożony ww. decyzją ostateczną na A. B., K. B., J. R., Ł. R., T. R. i B. W. obowiązek rozbiórki samowolnie pobudowanej altany murowanej o wymiarze 6.50m x 4m, położonej na posesji przy ul. [...] w T. Z chwilą doręczenia skarżącemu odpisu tytułu wykonawczego oraz postanowienia o nałożeniu grzywny nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Środkami egzekucyjnymi w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywna w celu przymuszenia (środek zastosowany przez organ wobec skarżącego), wykonanie zastępcze (wykonanie zastępczo obowiązku przez inny podmiot za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo), odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b upea). Spośród wymienionych instrumentów egzekucyjnych środkami prowadzącymi do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku rozbiórki są niewątpliwie grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z zasadami postępowania egzekucyjnego wyrażonymi w art. 7 § 2 upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli dany środek egzekucyjny zdolny jest doprowadzić do wykonania obowiązku, ale ten sam cel można osiągnąć inaczej, w stopniu mniej uciążliwym dla zobowiązanego, to zastosowanie go należy ocenić jako niecelowe. Grzywnę w celu przymuszenia, stosownie do art. 119 § 1 i 2 upea, nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania, albo obowiązku wykonania czynności (co ma miejsce w niniejszej sprawie), a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego, a ponadto także gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wykonanie zastępcze stosuje się zaś, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. W nawiązaniu do powyższego wskazać należy, że z przytoczonych przepisów art. 119 § 1 i 2 upea oraz art. 127 upea nie wynika brak możliwości nałożenia grzywny przy egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, zważywszy dodatkowo na treść art. 121 § 4 oraz art. 122 § 2 pkt 2 in fine w zw. z art. 7 § 2 upea (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10, publ. LEX nr 1138139). Z uwagi na okoliczność, że upea nie określa wprost kolejności stosowania grzywny i wykonania zastępczego, wzajemną relację między tymi środkami oraz zakres obowiązywania w procedurze egzekwowania obowiązku rozbiórki zasad sformułowanych w art. 7 § 2 upea, należy oceniać na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy (wyrok NSA z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II OSK706/08, dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia: 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1262/10, publ. LEX nr 1068979; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10, publ. LEX nr 1138139; wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 767/08, publ. LEX nr LEX 604188). Wskazać należy, że organ egzekucyjny przed zastosowaniem danego środka egzekucyjnego odpowiadającego egzekwowanemu obowiązkowi zobligowany jest w świetle art. 29 § 1 upea zbadać z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie mając jednak uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badając z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej organ winien zatem sprawdzić między innymi czy nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego i czy obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje (nie należy tego mylić z wymagalnością i zasadnością obowiązku) – patrz Komentarz LEX 2010 do art. 29 upea Cezarego Kuleszy. Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba przeciwko której wydano tytuł wykonawczy jest inną osobą niż adresat decyzji, stanowiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Organ egzekucyjny winien zatem dokonać kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję, oraz istnienia obowiązku objętego egzekucją. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że prowadzone przez PINB postępowanie egzekucyjne dotyczyło obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej z dnia [...] nakazującej A. B., K. B., J. R. , Ł. R., T. R. i B. W. wykonać rozbiórkę samowolnie pobudowanej altany murowanej o wymiarze 6.50m x 4m, położonej na posesji przy ul. [...] w T. (działka nr [...]). W następstwie stwierdzenia niewykonania wskazanego obowiązku, pomimo doręczenia skarżącemu upomnienia z zagrożeniem z dnia [...], PINB w dniu [...] wystawił tytuł wykonawczy oraz wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Oba dokumenty wskazywały jako osobę zobowiązaną do wykonania rozbiórki samowolnie pobudowanej altany murowanej o wymiarze 6.50m x 4m, położonej przy ul. [...] w T. – W. L. W znajdującym się w aktach sprawy dokumencie, tj. postanowieniu Sądu Okręgowego w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt VIII Ca 144/10 wskazuje się natomiast, że W. L. i A. B. nabyli przez zasiedzenie z dniem [...] po połowie współwłasność nieruchomości położonej w T. przy ul. [...] składającej się z dwóch działek gruntu oznaczonych numerami: [...] o pow. 0,5042 ha i [...] o pow. 0,3622 ha dla których Sąd Rejonowy w T. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste o numerach Kw [...] i [...]. Zatem wskazanym postanowieniem zostało stwierdzone nabycie przez W. L. i A. B. w drodze zasiedzenia nieruchomości przy ul. [...] w T. składającej się z dwóch działek o nr [...] i [...]. Decyzja ostateczna z dnia [...] dotyczyła zaś samowolnie pobudowanej altany przy ul. [...] w T. na terenie działki nr [...]. Z powyższego wynika, że nie ma podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, iż to W. L. jest następcą prawnym A. B., K. B., J. R., Ł. R., T. R. i B. W. w zakresie prawa własności posesji przy ul. [...] w T. na terenie działki nr [...], a tym samym że to on w rzeczywistości jest zobowiązany do wykonania obowiązku określonego decyzją z dnia [...], albowiem z akt sprawy wynika, że nabył on w drodze zasiedzenia współwłasności nieruchomości przy ul. [...] w T. obejmującą działki nr [...] i [...], a nie działkę nr [...]. Konieczność wyjaśnienia czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej i czy obowiązek określony decyzją z dnia [...] dotyczy adresata postanowienia o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia, jest tym bardziej uzasadniona, że na terenie nieruchomości przy ul. [...] w T. znajduje się kilka obiektów budowlanych (cztery murowane budynki gospodarcze, osiem garaży blaszanych oraz jeden budynek drewniany). Wymaga zatem zbadania i potwierdzenia w sposób niebudzący wątpliwości, że w przypadku obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] podmiotem zobowiązanym do jego wykonania jest skarżący i, że altana murowana, o której mówi się w tej decyzji, położona jest na terenie działki w stosunku do której stwierdzone zostało zasiedzenie na rzecz skarżącego. Z akt sprawy te okoliczności nie wynikają, w związku z czym zachodzi uzasadniona wątpliwości czy w sprawie nie zaistniał błąd co do osoby zobowiązanej. Możliwy błąd co do osoby zobowiązanej nie pozwala w konsekwencji na zweryfikowanie zasadności dokonanego wyboru środka egzekucyjnego, który to wybór, jak wskazano wyżej, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki uzależniony jest od oceny stanu faktycznego konkretnej sprawy, i w efekcie uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu organ egzekucyjny, określając wysokość grzywny na podstawie art. 121 § 5 upea, który to przepis dotyczy jedynie przymusowej rozbiórki "budynku lub jego części", powinien był także dokonać ustaleń czy obiekt, którego rozbiórka została nakazana jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), czy też innym obiektem budowlanym, do którego to obiektu nie stosuje się przepisu art. 121 § 5 upea, lecz przepisy art. 121 § 1-3 upea. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r. o sygn. akt II OSK 578/08 (publ. LEX nr 565724), w którym Sąd orzekający stwierdził, że wprawdzie co do zasady, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania decyzji będącej podstawą egzekucji, w tym do podejmowania odmiennych i samodzielnych ustaleń faktycznych co do charakteru obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki, ale jeśli z decyzji nakazującej rozbiórkę, której wykonania dotyczy postępowanie egzekucyjne nie wynika w sposób jasny kwalifikacja charakteru obiektu budowlanego, a taka okoliczność występuje w rozpoznawanej sprawie, to przyjąć należy, iż organ egzekucyjny winien ustalić, czy przedmiotowy obiekt spełnia ustawowe kryteria przewidziane dla budynku, czy też nakaz rozbiórki dotyczy innego obiektu budowlanego. Obowiązek taki jest tym bardziej konieczny i dopuszczalny, gdy istnieje tożsamość organów które orzekły o nakazie rozbiórki i organów prowadzących postępowanie egzekucyjne, a taka okoliczność zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie takich ustaleń zabrakło, pomimo iż z decyzji z dnia [...] nakazującej rozbiórkę spornej altany nie wynika jednoznacznie kwalifikacja charakteru tego obiektu. Nie wskazuje się w niej, że altana ta jest trwale zwiana z gruntem (cecha charakterystyczna obiektu budowlanego stanowiącego budynek), a zawarta w niej informacja, iż jest ona murowana, nie przesądza zdaniem Sądu o takim jej charakterze, tj. trwałym związaniu jej z gruntem. W konsekwencji więc także z uwagi na brak dokonania ustalenia czy objęty nakazem rozbiórki obiekt będący altaną stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ww. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a które to ustalenie warunkuje możliwość wymierzenia grzywny w oparciu o art. 121 § 5 upea, należało zaskarżone postanowienie uchylić. Wskazane powyżej nieprawidłowości kontrolowanego aktu, uzasadniające jego uchylenie, Sądu dostrzegł z urzędu. Natomiast zarzut skargi naruszeniu w sprawie art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest całkowicie bezpodstawny. Wykonaniu obowiązku objętego nakazem rozbiórki, będącego konsekwencją samowolnego wykonania obiektu budowlanego, nie stoi na przeszkodzie, żaden przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym bardziej ten wskazany przez skarżącego. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.