II SA/Bd 1156/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu K. W. w B. z dnia [...] w przedmiocie stypendium rektora dla najlepszych studentów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu K. W. w B. z dnia [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Uniwersytetu K. W. w B. na rzecz skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] Wydziałowa Komisja Stypendialna działająca na Uniwersytecie [...] w B., na podstawie art. 173, art. 175 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm., dalej P.s.w.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) w związku z Regulaminem ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] nie przyznała stypendium rektora dla najlepszych studentów skarżącej Z. J. W uzasadnieniu Komisja Wydziałowa wskazała, że zgodnie z Regulaminem oraz ustaleniami zawartymi na posiedzeniu Wydziałowych Komisji Stypendialnych stypendia rektora otrzymują studenci, którzy znaleźli się w gronie 10% najlepszych studentów danego kierunku i roku. Skarżąca natomiast znalazła się na czwartej pozycji poniżej 10% progu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem Komisji Wydziałowej, ani z jego lakonicznym uzasadnieniem. W uzasadnieniu wniosku podała, że przez ostatnie trzy lata była najlepszą studentką na kierunku pod względem średniej ocen. Pismami kierowanymi zarówno do Rektora [...], jak i pismem do Działu Spraw Studenckich w B. przedstawiła dodatkowe zaświadczenia dotyczące zaangażowania w pracę pozauczelnianą. Skarżąca podała, że wskazywała wówczas, iż studiuje jednocześnie na dwóch kierunkach, tj. [...] na [...] w B. i [...] na Uniwersytecie im. [...] w P. Od września przebywała tylko w P., co sprawiło, że nie miała możliwości uzyskania i odebrania wcześniej stosownych zaświadczeń potwierdzających udział w wolontariacie. Skarżąca wskazała, że załączyła wówczas zaświadczenie z [...] w B. potwierdzające jej pracę na rzecz placówki muzealnej, co wskazywała wcześniej we wniosku, a także potwierdzenia o udziale w konferencji zorganizowanej przez [...] w B. Skarżąca podała również, że przedłożyła również zaświadczenie o udziale w wolontariacie w Przedszkolu nr [...] w B. Skarżąca zarzuciła, że z uzasadnienia decyzji wynika, iż Komisja nie zapoznała się z ww. wnioskami. Uzasadnienie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. nie zawiera wskazania listy osób i uzyskanych przez nich punktów, co umożliwiłoby zweryfikowanie prawidłowości rozstrzygnięcia. Powyższe uchybienia uniemożliwiają odniesienie się do stwierdzenia organu, że strona znajduje się na czwartej pozycji poniżej 10% progu, skoro nie podano żadnych konkretnych danych dotyczących liczby przyznanych punktów za poszczególne składniki wyznaczające pozycję na liście. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącej Odwoławcza Komisja Stypendialna decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nie przyznała skarżącej stypendium rektora dla najlepszych studentów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przyznane punkty zostały przydzielone prawidłowo i zgodnie z warunkami wymaganymi dla studentów ubiegających się o stypendium rektora dla najlepszych studentów, które określa załącznik nr 2 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów. Wskazano, że Komisja zapoznała się z przedłożonym wnioskiem, wraz z dołączonymi dokumentami, pomimo że wpłynął po posiedzeniu komisji. Ilość uzyskanych przez skarżącą punktów sklasyfikowała ją na pozycji czwartej pod ostatnią osobą na liście rankingowej osób mieszczących się w puli otrzymujących stypendium rektora dla najlepszych studentów. Dodatkowe dokumenty przedłożone przez stronę nie mogły być uwzględnione, gdyż zgodnie z obowiązującym regulaminem strona zobowiązana była złożyć wszystkie dokumenty wraz z wnioskiem o przyznanie stypendium rektora. Liczba punktów uzyskanych przez inne osoby z listy rankingowej jest w dyspozycji Komisji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Z. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, albo o uwzględnienie skargi w całości przez organ II instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i jest krzywdząca, gdyż pomija korzystne dla niej okoliczności i dowody. Strona zwróciła uwagę m.in. na naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu oraz nie umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza także art. 107 § 1 k.p.a. Niedopuszczalne jest nieuwzględnienie przez organ dodatkowych dokumentów z powodu spóźnionego ich przedłożenia, przez co naruszono art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżąca wskazała, że w grudniu 2011 r. przedłożyła dodatkowe dokumenty potwierdzające udział we wskazanych osiągnięciach, jednak organ nie uwzględnił ich wydając rozstrzygnięcie, ponadto wskazane dokumenty były załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołane przepisy nakazują organowi uwzględnianie wszystkich dowodów dotyczących istotnych okoliczności sprawy do chwili wydania decyzji. Takie samo uprawnienie przysługuje stronie na etapie postępowania odwoławczego. W konsekwencji skarżąca zarzuciła organom arbitralność i postępowanie sprzeczne z prawem. Złożenie dokumentów nie może być zakreślone ramami czasowymi w sposób niezgodny z przepisami k.p.a. Bezpodstawnie zatem organy odmówiły uwzględnienia dokumentów dotyczących osiągnięć naukowych, co przyczyniło się do obniżenia ilości punktów i pozbawiło skarżącą prawa do stypendium. Ponadto w decyzji nie podano ani sumy przyznanych punktów, ani sposobu ich obliczenia ze wskazaniem konkretnych pozycji, co uniemożliwia stronie jakąkolwiek polemikę. Lista rankingowa wszystkich osób wraz punktacją winna znajdować się w uzasadnieniu decyzji. Twierdzenie zaś organu, że lista ta znajduje się w jego posiadaniu, jest niewystarczające. Regulamin, w oparciu o który rozpoznawano wnioski, wszedł w życie z dniem 1 października 2011 r. i studenci mieli zbyt mało czasu na zapoznanie się z nowowprowadzonymi zasadami przyznawania świadczeń. Ponadto w decyzji nie zawarto poprawnego pouczenia o trybie i terminie złożenia skargi do sądu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie organ wskazał, że skarżąca uzyskała [...] punktów, co dało jej 4 pozycję poniżej progu 10% najlepszych studentów danego kierunku i roku. Skarżąca do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy załączyła dodatkowe zaświadczenia o swoich pozanaukowych osiągnięciach, zaświadczenia te zaś powinny być przedłożone łącznie z pierwotnym wnioskiem do Wydziałowej Komisji Stypendialnej. Niesprostanie temu wymogowi spowodowało, że skarżąca uzyskała niższą liczbę punktów. Uzyskane przez skarżącą punkty były niewystarczające do przyznania jej stypendium. Nawet jednak uznanie wolontariatu na rzecz innej instytucji, który nie został wskazany we wniosku, nie doprowadziłoby do uzyskania przez skarżącą pułapu punktów uprawniającego do otrzymania stypendium. W takiej sytuacji uzyskałaby [...] punktów, a stypendium otrzymała osoba z liczbą [...] punktów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wydane w sprawie decyzje naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji należało skargę uwzględnić i uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą. Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie i uzasadniły podjęte w sprawie rozstrzygnięcia. Zważyć należy, że zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., poza przypadkami określonymi w § 2, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisem takim jest art. 207 ust. 1 P.s.w. stanowiący, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzja organu szkoły wyższej podjęta w sprawie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów jest decyzją podjętą przez organ uczelni w indywidualnej sprawie dotyczącej praw i obowiązków studenta, jako podmiotu praw i obowiązków, które przysługują bądź obciążają użytkowników danej szkoły wyższej. W tej sytuacji zgodnie z art. 207 ust. 1 P.s.w. stosuje się do nich odpowiednio przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Należy wskazać, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi art. 173 ust. 1 pkt 3 P.s.w. wskazujący, że jedną z form pomocy materialnej dla studentów udzielanej ze środków przeznaczonych na ten cel w budżecie państwa jest stypendium rektora dla najlepszych studentów. Właściwość organu do wydawania decyzji w tym przedmiocie reguluje art. 175 ust. 2 cyt. ustawy, zgodnie z którym stypendia dla najlepszych studentów są przyznawane na wniosek studenta przez rektora. Stosownie do treści art. 175 ust. 3 ustawy (zdanie drugie), w przypadku kwestionowania decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych studentów wnioskodawcy przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy składany do tego samego organu. Na podstawie art. 181 ust. 1 P.s.w. stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymywać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Ponadto w art. 186 ust. 1 cyt. ustawy ustawodawca zawarł delegację dla rektora, który w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego ustala szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-3 i 8, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta. Na podstawie wskazanego upoważnienia rektor Uniwersytetu [...] w B. wprowadził Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla studentów UKW (dalej jako Regulamin). W Regulaminie tym wskazano m.in., że "Liczba studentów, którzy mogą otrzymać stypendium rektora dla najlepszych studentów, nie może przekraczać 10% liczby studentów każdego roku kierunków prowadzonych w uczelni lub każdej specjalizacji, jeżeli kierunek takie posiada" (§ 4 ust. 3 Regulaminu). Zgodnie z § 9 ust. 2 Regulaminu "do decyzji podjętych przez Wydziałowe Komisje Stypendialne i Odwoławczą Komisję Stypendialną stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza bądź stosowanie ich wprost, bądź z modyfikacjami. Przy czym w niektórych sytuacjach przepisy regulujące daną materię samodzielnie kształtują określone kwestie proceduralne. Ustawa o szkolnictwie wyższym nie wprowadza autonomicznych zasad związanych z formułowaniem lub treścią decyzji podejmowanych w sprawach, o jakich mowa w art. 207 ust. 1 tej ustawy. Wskazanie przez ustawodawcę na "odpowiednie" stosowanie przepisów k.p.a. przesądza o szczególnym charakterze postępowania przed organami szkoły wyższej i dopuszczalności odstępstw od uregulowanych tam zasad. Niemniej jednak uznać należy, że te ewentualne odstępstwa dotyczą jedynie kwestii związanych z realizacją trybu i zasad postępowania wynikających z przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym, regulujących postępowanie w sprawach o przyznanie stypendium. Organy nie mogą w sposób dowolny stosować ogólnych przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza bowiem konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Z tych względów postępowanie w sprawie przyznania stypendium rektora dla najlepszych studentów winno zachować ogólne cechy postępowania administracyjnego i respektować podstawowe zasady tego postępowania określone m.in. w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 15 k.p.a. Wydane przez organ decyzyjny rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach administracyjnych winny też odpowiadać wymogom art. 107 § 1 k.p.a., a z uzasadnienia decyzji winno wynikać, z jakich przyczyn organ nie uwzględnił żądania w całości, bądź w części, a to w związku z wyżej wymienionymi ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, które organ rozstrzygający sprawę ma obowiązek przestrzegać prowadząc postępowanie administracyjne. I tak w myśl ustanowionej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, organ obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., stanowiącego o realizacji normy art. 7 k.p.a., zobowiązany jest tym samym do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie w myśl art. 80 k.p.a. dokonania oceny na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Działając na podstawie przepisów prawa, do czego zobowiązuje art. 6 k.p.a., organy prowadzące postępowanie administracyjne na każdym jego etapie obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby wyjaśnić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Na mocy art. 11 k.p.a. organ winien też wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady jest uzasadnienie decyzji, które w myśl art. 107 § 3 k.p.a. winno przekonywać stronę o prawidłowości rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, organ winien przedstawić w nim swoją ocenę oraz motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe uwagi do postępowania przeprowadzonego w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że organ naruszył przepisy prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem złożonym dnia [...] listopada 2011 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2011/2012. We wniosku i załączniku do wniosku podała, że jej średnia ocen za poprzedni rok studiów wynosi [...]. W osiągnięciach wskazała wolontariat – opieka nad stypendystami programu E. z [...], wolontariat w [...] oraz studia równoległe na kierunku [...] w P. Do wniosku skarżąca nie dołączyła natomiast zaświadczenia z [...] w B. o pracy na rzecz placówki muzealnej, które zostały przez nią dołączone wraz z potwierdzeniem udziału w wolontariacie w przedszkolu Nr [...] w B. przy wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy zarówno I jak i II instancji nie uzasadniły należycie decyzji, nie przedstawiły też stanu faktycznego w sposób umożliwiający dokonanie oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Zasadnie zatem wskazała skarżąca, że poprzez niewskazanie w uzasadnieniu m.in. sumy przyznanych jej i pozostałym osobom punktów, czy sposobu ich obliczenia, uniemożliwiono stronie jakąkolwiek polemikę w tym zakresie oraz weryfikację poprawności wyliczeń organu. Organ nie wyjaśnił stronie, jaką ilość punktów uzyskała oraz jakie były zasady naliczenia punktów ograniczając się do stwierdzenia, że znalazła się na 4 pozycji poniżej progu 10%. Wobec lakonicznego uzasadnienia rozstrzygnięć i nie wskazania motywów, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, naruszone zostały przepisy postępowania obligujące organ m.in. do wskazania faktów, które uznał za uzasadnione, czy dowodów na których się oparł, o czym stanowi art. 107 § 3 k.p.a. W rozstrzygnięciu organów zabrakło przede wszystkim motywów podjęcia takiej, a nie innej decyzji oraz odniesienia się do istotnych faktów i dowodów. Zwrócić uwagę należy, że uzasadnienie decyzji odmownej nie powinno pozostawiać wątpliwości co do tego, jakie względy rozstrzygały o takim załatwieniu sprawy, w przeciwnym razie decyzję uznać należy za dowolną. Tym samym nie można zweryfikować tego, za jakie osiągnięcia przyznano skarżącej konkretną ilość punktów. Głównym rezultatem, do osiągnięcia którego ma doprowadzić uzasadnienie decyzji, jest wytłumaczenie stronie motywów rozstrzygnięcia. W konsekwencji organ winien sporządzić uzasadnienie decyzji w sposób umożliwiający stronie i ewentualnie sądowi poznanie i zrozumienie działań podjętych przez organ. W doktrynie podkreśla się, że strona ma prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19.06.1997 r., sygn. akt V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). Co więcej, organ II instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ ten nie wytłumaczył stronie motywów rozstrzygnięcia. Skoro organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie, oznacza to, że ma obowiązek rozpoznać wszystkie zarzuty i żądania strony oraz odnieść się do nich w uzasadnieniu wydanej decyzji. Ponadto obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. Jak słusznie wskazała NSA w wyroku z dnia 29.06.2010 r., sygn. akt I OSK 124/10, "Zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.) sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym sprawy wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać stronę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia." Podjęta przez organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę próba uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozostaje w sprawie bez znaczenia. Przytoczona niej argumentacja mająca uzasadniać trafność podjętego rozstrzygnięcia w sprawie nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego w sprawie, które winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim ustaleń faktycznych, rozważań i ocen, które winny znaleźć w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22.10.2009 r., sygn. akt IV SA/Po 313/09). Odnosząc się do wyrażonego przez organ stanowiska, że dodatkowe dokumenty przedłożone przez skarżąca nie mogły być uwzględnione, gdyż strona zobowiązana była złożyć je wraz z wnioskiem o przyznanie stypendium, wskazać należy, że skoro organ uznał, iż do wniosku o przyznanie stypendium skarżąca nie przedłożyła wszystkich wymaganych dokumentów, a zatem że złożone przez nią podanie jest niekompletne, winien był, jako zobowiązany do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, wezwać skarżącą do jego uzupełnienia. Skoro skarżąca powoływała się w swoim wniosku na konkretne osiągnięcia i nie dołączyła równocześnie potwierdzających je dokumentów, organ winien zobowiązać skarżącą do ich przedłożenia. Poprzez zaniechanie ww. czynności organ naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Natomiast rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien był, korzystając z uprawnień wynikających z art. 136 k.p.a., usunąć powyższe naruszenie prawa, którego dopuścił się organ I instancji. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne są niepełne, organ zaniechał zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sprawie, co powoduje, że zarówno zaskarżoną decyzję, jak i decyzję wydaną w I instancji uznać należy za wydane z naruszeniem prawa. Powyższe uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowały koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono, jak w punkcie 3 orzeczenia, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do zastosowania się do wskazań poczynionych przez Sąd. W szczególności organ winien w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazać, jaką liczbę punktów uzyskała skarżąca, w jaki sposób ją wyliczono z wyszczególnieniem punktów przyznanych za konkretne osiągnięcia. Z uzasadnienia winno również wynikać to, jaką liczbę punktów uzyskały osoby ocenione przez organ wyżej od skarżącej oraz w jaki sposób dokonano wyliczenia 10% progu, o jakim jest mowa w § 4 ust. 3 Regulaminu.