II SA/Bd 1167/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi T. J. i R. J. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody K. solidarnie na rzecz skarżących małżonków T. i R. J. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uwzględniając wniosek T. i R. J. Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [..] r. orzekł na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) o wymeldowaniu ich synowej – S. J. wraz z dziećmi D. i K. należącego do wnioskodawców spółdzielczego lokalu własnościowego nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że bezsporne jest, iż S. J. wraz z dziećmi opuściła lokal nr [...] przy ul. [...], co - według wnioskodawców – nastąpiło w dniu 10 maja 2009 r., jakkolwiek jeszcze do 6 czerwca 2009 r. przychodziła do tego mieszkania po rzeczy osobiste. Okoliczność tę potwierdzili sąsiedzi wnioskodawców oświadczając, że wyżej wymienionych nie widują, przy czym T. R. była świadkiem wywożenia przez S. J. z przedmiotowego lokalu mebli, jak również fakt wyprowadzenia się przyznała sama S. J. oraz jej ojciec. Jednocześnie wnioskodawcy wskazali, że S. J. wraz z dziećmi przebywa w mieszkaniu swoich rodziców, co potwierdziło pismo Komendy Powiatowej Policji w [...]. Sama zaś zainteresowana wyjaśniła, że mieszka obecnie u kolegi. Organ również podniósł, że oświadczenia stron oraz świadków i wynik przeprowadzonych oględzin lokalu, a zwłaszcza zachowanie samej zainteresowanej podczas oględzin (zaczęła dobrowolnie wynosić swoje przedmioty osobiste) wskazują, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania poparte było jej wolą skoncentrowania życia pod innym adresem. Gdyby jednak nawet przyjąć, że opuszczenie przez S.J. przedmiotowego lokalu było spowodowane negatywnym zachowaniem się T. i R. J. (strona podała, że została do tego przymuszona, gdyż jej meble z dużego pokoju przeniesiono do pokoju małego i kuchni, usunięto kurki instalacji wodnej i palniki z pieca gazowego, a następnie wymieniono zamki w drzwiach wejściowych), to skoro nie podjęła przewidzianych prawem środków w celu przywrócenia posiadania lokalu, należało opuszczenie to potraktować jako dobrowolne. Organ powołał się nadto na uzależnienie przez S. J. dobrowolnego wymeldowania się z mieszkania teściów od wyroku, jaki wydany zostanie w zawisłej w sądzie sprawie o jej eksmisję oraz otrzymania innego mieszkania. Reasumując organ stwierdził, że postępowanie wyjaśniające wykazało, iż zainteresowana wraz z dziećmi dobrowolnie i trwale opuściła lokal nr [...] przy ul. [...], a swoje centrum życiowe ześrodkowała poza miejscem stałego zameldowania, co uzasadniało wydanie decyzji o wymeldowaniu jej z urzędu. S. J. odwołała się od powyższej decyzji do Wojewody [...] zarzucając jej oparcie na przesłankach niezgodnych ze stanem faktycznym. Powołując się na zarzuty podnoszone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dotyczące wyniesienia jej mebli z pokoju oraz uniemożliwienia korzystania z instalacji wodnej i gazowej odwołująca się zaprzeczyła, by opuszczenie przez nią mieszkania miało charakter dobrowolny - uczyniła to pod przymusem fizycznym i psychicznym (dalsze zamieszkiwanie stało się niemożliwe i groziło eskalacją konfliktu z teściami). Natomiast trwałości opuszczenia mieszkania przeczy fakt pozostawienia w nim części rzeczy do czasu powrotu. Wyżej wymieniona powołała się jednocześnie na apelację wniesioną od wyroku z dnia 24 września 2009r. orzekającego jej eksmisję, w której wniosła między innymi na podstawie art. 344 kodeksu cywilnego o przywrócenie stanu poprzedniego, to jest naruszonego posiadania. Do odwołania załączyła odpis apelacji. Uwzględniając odwołanie Wojewoda [...] wydał w dniu [...]r. decyzję sygn. [...] orzekającą o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu mu sprawy do prawnego rozpatrzenia. Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie organ II instancji stwierdził, że materiał sprawy nie został zgromadzony w stopniu umożliwiającym mu merytoryczną ocenę zasadności wydanej decyzji. Mimo bowiem zamieszkiwania S. J. i jej małoletnich synów od czerwca 2009r. poza miejscem zameldowania na pobyt stały, podważa ona element dobrowolności i trwałości opuszczenia miejsca pobytu stałego (zastała zmuszona do tego działaniami teściów, w tym pozbawieniem jej praktycznie korzystania z kuchni). W tym stanie sprawy, wobec złożenia przez S. J. apelacji od wyroku eksmisyjnego, w której domaga się przywrócenia utraconego posiadania lokalu, brak jest wg organu podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, zaś w ponownym postępowaniu wyjaśniającym winien być uwzględniony materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu cywilnym i orzeczenia sądów w tym zakresie. W tym celu właściwe jest zawieszenie przez organ I instancji prowadzonego postępowania do czasu wyjaśnienia sporów cywilnoprawnych między stronami. T. i R. J. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wymeldowania. Wymienionej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie ich interesu prawnego w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Według skarżących, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że spełnione zostały przesłanki trwałości i dobrowolności opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego. O dobrowolności wyprowadzki świadczy m.in. wywiezienie przez wyżej wymienioną z jej własnej woli mebli. Natomiast bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest cywilna sprawa eksmisyjna w świetle ustalonego już stanu faktycznego w oparciu o rzetelnie zebrany materiał dowodowy. Wyrokiem z dnia 8.04.2010r. sygn. akt II SA/Bd 176/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] podnosząc w uzasadnieniu wyroku, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a, ponieważ w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy powinien zastosować art. 136 k.p.a. Ponadto Sąd wskazał, że żaden przepis szczególny nie uzależnia wydania decyzji w sprawie wymeldowania od zakończenia równolegle toczącego się postępowania posesoryjnego w sądzie powszechnym, dlatego wynik tego postępowania nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który to przepis jest podstawą do zawieszenia postępowania administracyjnego. Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania S. J. wraz z małoletnimi dziećmi: D. J. i K. J. z pobytu stałego przy ul. [...] i odmówił wymeldowania S. J. i jej synów z dotychczasowego pobytu stałego przy ul.[...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podniósł, że analiza całości materiału zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że S. J. nie opuściła dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, wskazując przy tym, iż Sąd Okręgowy w [...] II Wydział Cywilny Odwoławczy na skutek apelacji S. J. od wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r., sygn. Akt [...], zmienił zaskarżony wyrok w całości i wyrokiem z dnia [...]r., sygn. akt [...] oddalił powództwo R. J. i T. J. przeciwko S. J. oraz małoletnim: D. J. i K. J. o eksmisję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, m. in., że R. J. i T.J. bezprawnymi działaniami samowolnie naruszyli prawo S. J. posiadania lokalu mieszkalnego przy ul. [...], a tego zabrania wprost przepis art. 342 k.c. Zwrócono też uwagę, że S. J. wystąpiła przeciwko R. J. i T. J. do Sądu Rejonowego w [...] Wydział I Cywilny o przywrócenie utraconego posiadania lokalu przy ul [...] (sprawa zawisła pod sygn.[...]). W świetle powyższego organ stwierdził, że skoro S. J. usunięta została z lokalu wbrew jej woli przez R. J. i T. J. i podjęła kroki prawne w celu przywrócenia jej posiadania przy ul. [...] w Inowrocławiu (art. 344 § 1 k.c.), to brak jest podstaw do uznania, że opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego z zamiarem założenia w nowym miejscu ośrodka osobistych i rodzinnych interesów. W skardze do Sądu T. i R. J. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wymeldowania, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, a w szczególności: 1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładne stanu faktycznego i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji błędne, stanowcze przyjęcie, iż opuszczenie przez S. J. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] nie miało charakteru trwałego i dobrowolnego, 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których organ administracji II instancji odmówił mocy dowodowej dowodom przemawiającym za utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji, w szczególności zeznaniom świadka Ł. B., 3. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 i 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uznanie niedobrowolnego i nietrwałego opuszczenia przez S. J. przedmiotowego lokalu jako okoliczności udowodnionej, mimo istnienia dowodów przeciwnych, 4. art. 81 k.p.a. i art. 123 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodów z akt sprawy cywilnej toczącej się przed Sądem Okręgowym [...] oraz Sądem [...] bez wydania stosownego postanowienia w tym przedmiocie i bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu. Zdaniem skarżących organ administracji II instancji całkowicie pominął przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy zeznania przesłuchanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego świadków, w szczególności zeznania Ł. B. Podniesiono, że organ nie odniósł się do tych zeznań w ogóle mimo, iż wynika z nich, że S. J. wynosiła wraz z dwoma mężczyznami rzeczy do zaparkowanego przy klatce schodowej samochodu. Świadek ta wskazuje ponadto, że S. J. opuściła wraz z dziećmi lokal mieszkalny skarżących dobrowolnie. Wskazuje to w ocenie skarżących na fakt wyprowadzenia się na stałe S.J. z przedmiotowego lokalu, co uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, lecz organ administracji II instancji uznał fakt niedobrowolnego i nietrwałego opuszczenia lokalu przez S. J. jako udowodniony, mimo istnienia w tym zakresie dowodów przeciwnych. Skarżący zarzucili również, że Wojewoda [...] uchylając decyzję organu l instancji oparł się na twierdzeniach zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...]r. sygn. akt [...] oraz na fakcie wniesienia do Sądu [...] w [...] pozwu o ochronę naruszonego posiadania przez S. J. (sygn. Akt [...]), pomijając dowody zgromadzone w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, na których organ administracji powinien oprzeć się przede wszystkim, a dopiero w sposób uzupełniający skorzystać z akt innego postępowania. Organ administracji ponadto nie przeprowadził konkretnych dowodów z innych akt, lecz skupił się na dokonanej przez inny organ ocenie prawnej. Przesłanki warunkujące wydanie decyzji o wymeldowaniu są natomiast inne niż przesłanki wyroku sądu powszechnego oddalające pozew o eksmisję, ponieważ decyzja administracyjna o wymeldowaniu dotyczy jedynie stanu faktycznego, natomiast wyrok sądowy o eksmisji odnosi się do stanu prawnego w zakresie władania konkretnym lokalem, dlatego wyrażona w uzasadnieniu wyroku sądu powszechnego ocena prawna dotyczy jedynie kwestii cywilnoprawnych. Dokonanych w postępowaniu cywilnym ustaleń i ocen nie można w ocenie skarżących w sposób bezpośredni przenosić na grunt postępowania administracyjnego, a ponadto, dokonana przez sąd cywilny ocena prawna została przedstawiona pokrótce, na marginesie i nie dotyczyła kwestii będącej przedmiotem rozstrzygania przez ten sąd cywilny, dlatego też ocena taka nie powinna stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przywołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji Wojewody [...] przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Opuszczenie miejsca pobytu stałego winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Z uwagi na przesłanki określone w cytowanym przepisie obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany przez siebie materiał dowodowy - okoliczności faktycznych tj. tego czy strona trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. W niniejszej sprawie, okoliczności niezbędne do orzeczenia w przedmiocie wymeldowaniu S. J. ze spornego lokalu nie zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie zaskarżonej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy dużą wagę prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Pominięcie czy zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu może skutkować wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Zawarta w treści przepisów art. 7 i 77 §1 K.p.a. podstawowa cecha postępowania administracyjnego, nakładająca na organy administracji obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się nadto, iż jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995/7/83). Przenosząc te uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie wykorzystał wszystkich możliwych środków dowodowych w celu wyczerpującego ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia. Z przedstawionych sądowi akt wynika, że postępowanie administracyjne przed organem II instancji przeprowadzono pobieżnie, a w trakcie postępowania dowodowego nie usunięto wyłaniających się sprzeczności. W szczególności negatywnie trzeba ocenić fakt, iż ustalenia faktu przymusowego opuszczenia przedmiotowego lokalu przez S. J. dokonano w zasadzie jedynie w oparciu o treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia 10.02.2010r., sygn. akt II Ca 7/10 w sprawie o eksmisję. Organ odwoławczy nie podjął żadnych samodzielnych działań celem poczynienia dodatkowych ustaleń, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie zaistniały ku temu przesłanki, gdyż w postępowaniu przed organem I instancji przeprowadzono szereg dowodów na okoliczność przeciwną. Przy wzajemnie wykluczających się twierdzeniach stron co do stanu faktycznego, rzeczą organu odwoławczego było dokonanie szczegółowej analizy wszystkich okoliczności i dokonanie weryfikacji zebranych zeznań stron i świadków, a następnie wskazanie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, dlaczego jednym dowodom przyznano walor wiarygodności, podczas gdy odmówiono go innym, do czego organy są obowiązane wymogami art. 107 § 3 kpa w związku z art. 80 kpa, stanowiącym, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym miejscu zasadnym jest rozważenie, czy istotnie organy administracji mogłyby w sprawie o wymeldowanie podjąć rozstrzygnięcie wyłącznie w oparciu o ustalenia dokonane w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o eksmisję. Odpowiadając na to pytanie należy odwołać się do celu, jaki spełnia obowiązek meldunkowy. W świetle art. 9 ust. 2b omawianej ustawy zameldowanie na pobyt stały w oznaczonej miejscowości pod wskazanym adresem ma odpowiadać faktycznemu przebywaniu osoby w oznaczonym miejscu. W ten sposób zameldowanie spełnia funkcję ewidencyjną, gdyż potwierdza przebywanie osoby pod oznaczonym adresem. Z faktu, że zameldowanie ma tylko walor ewidencyjny wynika, że organy meldunkowe są zobowiązane utrzymywać ewidencję w stanie, który odpowiada rzeczywistości. Konsekwencją takiego rozumienia ewidencji ludności i zameldowania jako potwierdzenia danych ewidencyjnych jest również to, że przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie było przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym w sprawie o eksmisję. W konsekwencji, ustalenie charakteru i przyczyn opuszczenia lokalu musi zostać dokonane przez organ meldunkowy samodzielnie. W prowadzonym postępowaniu w sprawie o wymeldowanie organy nie są bowiem związane stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku sądu cywilnego dotyczącego eksmisji. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że przy podejmowaniu decyzji przez organ II instancji materiał dowodowy nie został w przedmiotowej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przy uwzględnieniu dyspozycji art. 7 i 77 K.p.a. oraz przesłanek warunkujących zastosowanie art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wymagać to będzie rozszerzenia postępowania wyjaśniającego na wszystkie wcześniej wymienione kwestie. Cały materiał dowodowy powinien być następnie poddany wszechstronnej, choć swobodnej ocenie, zgodnie z zasadami określonymi w art.80 k.p.a., czemu należy dać wyraz w uzasadnieniu nowej decyzji, przestrzegając przy tym w pełni zwłaszcza dyrektyw wyrażonych w art.107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 wymienionej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 i art. 205 §2 ppsa.