II SA/Bd 1189/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na uchwałę Rady Gminy Kijewo Królewskie z dnia 28 września 2017 r. nr XXI/170/2017 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 9 pkt 3 zaskarżonej uchwały oraz jej załącznika Nr 1 w zakresie terenów oznaczonych symbolami: 3R/Z, 6R oraz 6KDW, 2. oddala skargę w pozostałej części. U z a s a d n i e n i e: Rada Gminy Kijewo Królewskie 28 września 2017 r., podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Trzebcz Szlachecki. Wojewoda [...] Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), zwanej dalej: "u.s.g." oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zarzucając naruszenie przepisów, w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 1) art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r.. poz. 1073), zwanej dalej "u.p.z.p." i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587); 2) art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 93 ust. 2a u.g.n., 3) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., 4) § 137 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), zwanej dalej "ZTP" oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), w związku z art. art. 31 ust. 1 a i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 z późn. zm.), wniósł o stwierdzenie nieważności § 9 pkt 3, § 15 pkt 7 lit. b, § 21 ust. 6 zaskarżonej uchwały oraz jej załącznika nr 1 w zakresie terenów oznaczonych symbolami: 3R/Z, 6R oraz 6KDW. W uzasadnieniu skargi podniesiono, co następuje: 1. Organ nadzoru, po dokonaniu analizy przedmiotowej uchwały stwierdził brak spójności tekstu uchwały i załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały (załącznika graficznego). Rada Gminy Kijewo Królewskie na załączniku nr 1 do niniejszej uchwały wyznaczyła liniami rozgraniczającymi tereny oznaczone symbolami: 6R (teren rolniczy), 3R/Z (teren rolniczy z zakazem zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi), 6KDW (teren drogi wewnętrznej), dla których w przedmiotowej uchwale brak jakichkolwiek ustaleń w części tekstowej uchwały. Powyższe potwierdza zdaniem organu nadzoru brak spójności między częścią tekstową a graficzną przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu nadzoru, powyższe stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. 2. Rada Gminy Kijewo Królewskie w § 21 ust. 6 zaskarżonej uchwały dla terenów oznaczonych symbolami: 1RJV1, 2RM, 3RM, 4RM, 5RM, 6RM (tereny zabudowy zagrodowej) określiła minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki - 1000 m2. W ocenie organu nadzoru wskazany zapis uchwały sprowadza się do określenia zasad podziałów nieruchomości, a dokładniej mówiąc do ograniczenia możliwości dokonywania podziałów nieruchomości na obszarze objętym planem. Przepis art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. upoważnia radę gminy wyłącznie do określenia minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych. Zaskarżony przepis § 21 ust. 6 planu, pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 93 ust. 2a, u.g.n. z którego wynika, że ustawodawca wprowadził zasadę że w odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, dopuszczalny jest podział nieruchomości jedynie w przypadku gdy ich powierzchnia po podziale nie jest mniejsza niż 0,3000 ha. Z treści § 21 ust. 6 przedmiotowej uchwały wynika, że dotyczy on jedynie minimalnej powierzchni działki, bez wskazania sytuacji jego zastosowania. 3. Rada Gminy Kijewo Królewskie w § 15 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały, w ramach zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, dopuściła budowę i przebudowę zjazdów, zgodnie z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222), budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi (art. 29 ust. 2 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 29 ust. 4 ww. ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę tylko ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Zarządca drogi jako organ właściwy w sprawach określonych w art. 29 ust. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych, został upoważniony do przeprowadzenia indywidualnej oceny technicznych i infrastrukturalnych możliwości dostępu do drogi publicznej z terenu nieruchomości do niej przyległej z uwzględnieniem obowiązujących zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Analiza przepisów przywołanej ustawy o drogach publicznych wskazuje, że kompetencja ta została przyznana zarządcy drogi na zasadzie wyłączności, a decyzja administracyjna jest wyłączną formą prawną rozstrzygania o tych sprawach. Ponadto, uznaniowy charakter zezwolenia na lokalizację zjazdów z dróg publicznych powoduje, że żaden przepis prawa nie może zobowiązywać zarządcy drogi (mieć wiążącej mocy) do podjęcia określonej treści rozstrzygnięcia. Zdaniem organu nadzoru, źródła ograniczeń uznania administracyjnego zarządcy drogi w omawianych sprawach nie mogą stanowić przepisy prawa (w tym akty prawa miejscowego) z zakresu zagospodarowania i ładu przestrzennego. 4. Rada Gminy Kijewo Królewskie w § 9 pkt 3 przedmiotowej uchwały wprowadziła, w ramach zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych oraz dóbr kultury współczesnej, następujący zapis cyt. "w celu ochrony zabytków archeologicznych niezbędne jest przeprowadzenie badań archeologicznych, zgodnie z przepisami odrębnymi". Podkreślić należy, że treść § 9 pkt 3 przedmiotowej uchwały stanowią powtórzenie i modyfikację przepisów ustawowych - art. 31 ust. la i 2 powołanej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który jednoznacznie reguluje zasady postępowania w przypadku podejmowania czynności inwestycyjnych w obrębie zabytków archeologicznych i zakres działania wojewódzkiego konserwatora zabytków w tym zakresie. Powtórzenie regulacji ustawowych lub ich modyfikacja w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalne, gdyż trzeba się liczyć z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (zob. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia: 21 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 589/17, 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 473/16). W konsekwencji, zdaniem organu nadzoru doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, a jednocześnie oddalenie skargi co do § 15 pkt 7 lit b, oraz § 21 ust. 2 pkt 6 uchwały, uznając ją w pozostałym zakresie za zasadną, co dotyczy § 9 pkt 3 uchwały. W jej uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, co następuje: Zarzut przedstawiony w pkt 1 skargi, dotyczący braku spójności tekstu uchwały i załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały został potwierdzony przez Wójta Gminy Kijewo Królewskie w piśmie z dnia 16 lutego 2018 r., skierowanym do Wojewody [...]. Zarzut przedstawiony w pkt 2 skargi dotyczący zapisu określającego minimalną powierzchnię działki nie wydaje sie właściwy. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zależności od potrzeb określa się minimalną powierzchnię nowoutworzonej działki budowlanej. Dlatego też w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego określono minimalną powierzchnię działki dla terenów oznaczonych symbolem RM. Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Tereny oznaczone symbolem RM potraktowano jako nieruchomości z zabudową mieszkaniową, dlatego też stwierdzono, że konieczne jest wskazanie minimalnej powierzchni nowo wydzielonych działek. W myśl art. 92 ust. 1 u.g.n., nieruchomości oznaczone w planie symbolem RM należy traktować jako grunty położone w obszarach rolnych, dla których nie stosuje się przepisów u.g.n. W związku z powyższym wnosi się o potraktowanie tego zapisu w planie jako uchybienie. Zarzut 3 jest niezasadny, albowiem § 15 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały nie narusza przepisów art. 29 ust 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a jest jedynie doprecyzowaniem i odesłaniem do właściwych przepisów w tym zakresie. Zarzut 4, dotyczący powtórzenia w § 9 pkt 3 kwestionowanej uchwały przepisów ustawowych zawartych w ustawie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków jest uchybieniem, które powinno stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności pkt 3 § 9 uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego - objęta jest zatem zakresem pkt 5 § 2 art. 3 p.p.s.a. i podlega kontroli sądu. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Przy ocenie uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ zarówno w doktrynie (Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, wyd. II), jak i w orzecznictwie (wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 listopada 2012 r., II SA/Ke 588/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2008 r., II SA/Kr 377/08,) wskazuje się, że art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi lex specialis w stosunku do art. 91 ust. 1 u.s.g. Przepisy u.p.z.p. uszczegółowiają rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi bowiem, że tego rodzaju skutek powodują jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Tryb sporządzania planu miejscowego należy rozumieć jako sekwencję czynności, które podejmują kolejno organy gminy celem doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Natomiast pod pojęciem "zasad sporządzania" planu należy rozumieć jego merytoryczną zawartość (część tekstowa, graficzna, załączniki), standardy dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot (ustalenia) przepisy art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne w tym skalę map, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut skargi dotyczy naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, który aby mógł być skuteczny musi wykazywać istotny charakter tego naruszenia. Analiza treści zgromadzonych w sprawie dowodów, argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi Wojewody oraz obowiązujących przepisów prawa, prowadzi do wniosku, że Rada Gminy dopuściła się naruszenia zasad sporządzenia zaskarżonego planu miejscowego, odnośnie pkt 1 i 4 zarzutów skargi, które należy uznać za istotne i skutkujące stwierdzeniem nieważności planu w ww. części. Zarzut 1 skargi dotyczy braku spójności tekstu uchwały i załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. Wynika to z okoliczności, że tereny zaznaczone na mapie będącej załącznikiem nr 1 do zaskarżonej uchwały, oznaczone symbolami: 6R (teren rolniczy), 3R/Z (teren rolniczy z zakazem zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi), 6KDW (teren drogi wewnętrznej), nie zostały wyszczególnione i opisane w jakikolwiek sposób w części tekstowej uchwały. W tych warunkach w sposób oczywisty ww. załącznik w części dotyczącej powyższych terenów w sposób istotny narusza zasady sporządzania planu. Sąd w całej rozciągłości akceptuje treść zarzutu skargi, która odnosi się do omawianego problemu. Zarzut 4 skargi, kwestionuje § 9 pkt 3 zaskarżonej uchwały, stanowiący, że: "w celu ochrony zabytków archeologicznych niezbędne jest przeprowadzenie badań archeologicznych, zgodnie z przepisami odrębnymi". Zgodzić się należy z Wojewodą, że kwestionowany przepis stanowi modyfikację przepisu art. 31 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który stanowi, że: "Zakres i rodzaj niezbędnych badań archeologicznych, o których mowa w ust. 1a, ustala wojewódzki konserwator zabytków w drodze decyzji, wyłącznie w takim zakresie, w jakim roboty budowlane albo roboty ziemne lub zmiana charakteru dotychczasowej działalności na terenie, na którym znajdują się zabytki archeologiczne, zniszczą lub uszkodzą zabytek archeologiczny". Z zestawienia obu przepisów wynika, że ich przedmiotem jest zagadnienie niezbędności przeprowadzenia badań archeologicznych. Skoro ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w ww. przepisie art. 31 ust. 2 reguluje tą kwestię, wskazując, że decyzję w zakresie potrzeby przeprowadzenia tych badań wydaje wyłącznie wojewódzki konserwator zabytków, który decyduje też o zakresie i rodzaju tych badań, to zawarcie kwestionowanej normy w planie miejscowym, która przesądza niezależnie od decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków o niezbędności omawianych badań, stanowi w istocie nieuprawnioną modyfikację przepisu ustawowego, co należy uznać za istotne naruszenia zasad sporządzania planu. Z powyżej przytoczonych przyczyn, w ocenie Sądu zaszły przesłanki do uwzględnienia zarzutów skargi, opisanych w jej uzasadnieniu w punktach 1 oraz 4. W pozostałym zakresie, skarga w ocenie Sądu nie jest zasadna, co dotyczy jej zarzutów 2 oraz 3. Zarzut 2 skargi, odnosi się do § 21 ust. 6 zaskarżonej uchwały, który stanowi, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1RM, 2RM, 3RM, 4RM, 5RM, 6RM, minimalna powierzchnia nowo wydzielonej działki wynosi - 1000 m˛. Rada Gminy oparła swoje uprawnienie do wskazania minimalnych powierzchni działek w oparciu o przepis art. 15 ust. pkt 10 u.p.z.p., który upoważnia radę gminy do określenia minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych. W skardze wywodzi się, że zaskarżony przepis § 21 ust. 6 planu, pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 93 ust. 2a, u.g.n., z którego wynika, że ustawodawca wprowadził zasadę, iż w odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, dopuszczalny jest podział nieruchomości jedynie w przypadku gdy ich powierzchnia po podziale nie jest mniejsza niż 0,3000 ha. Należy jednak zauważyć, że art. 92 ust. 1 u.g.n., zakłada, iż przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne. Termin "użytki rolne i leśne" ma charakter formalny. Wskazanie nieruchomości w ewidencji gruntów jako użytku rolnego lub leśnego, zgodnie z art. 92 ust. 2, jest równoznaczne z wykorzystywaniem jej na cele rolne lub leśne. W sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego grunty są zatem kwalifikowane jako użytki rolne lub leśne, gdy figurują jako takie w ewidencji gruntów. Rodzaje użytków rolnych i leśnych określa § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Jednakże wskazany przepis art. 92 ust. 1 u.g.n., odnosi się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a skoro tak, to należy zauważyć, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozróżnia obok terenów rolniczych o symbolu "R", również tereny zabudowy zagrodowej o symbolu "RM". Jakkolwiek brak jest legalnej definicji pojęcia "budowy zagrodowej", to jednak jest to obszar o mieszanych funkcjach, w której dominująca jest funkcja budowlana. Nieprzypadkowo bowiem prawo budowlane posługuje się tym pojęciem i to na gruncie jego przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podjęto próbę sformułowania definicji pojęcia "zabudowy zagrodowej" (w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych). W świetle powyższego, w pewnym stopniu, usprawiedliwiona jest interpretacja omawianego pojęcia, oznaczonego w planie symbolem RM, jako nieruchomości z zabudową mieszkaniową, które utożsamiono z określonymi w art. 15 ust. pkt 10 u.p.z.p., działkami budowlanymi. Dlatego też Sąd nie uznał by treść zakwestionowanego § 21 ust. 6 zaskarżonej uchwały, stała w tak rażącej sprzeczności z zasadami sporządzania planu miejscowego, by wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności powyższej normy prawnej. Zarzut 3 skargi odnosi się do § 15 pkt 7 lit. b zaskarżonej uchwały, który to przepis, w zakresie modernizacji, budowy i rozbudowy systemów komunikacji dopuszcza budowę i przebudowę zjazdów, zgodnie z przepisami odrębnymi. W ocenie Wojewody, regulacja ta narusza uregulowania ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a w szczególności jej art. 29 ust. 1 oraz 2, z której to regulacji wynika, że budowa i przebudowa zjazdu, zależy od zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie Sądu, zakwestionowany przepis nie naruszył w sposób istotny zasad sporządzania planu miejscowego. Jakkolwiek niefortunnie użyto w nim sformułowania "dopuszcza", to jednak w istocie ma on jedynie charakter informacyjny, albowiem odsyła do przepisów odrębnych, przez co nie przesądza o dopuszczeniu do budowy lub rozbudowy zjazdów. W świetle powyższego, na podstawie art.147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., orzeczono, jak w pkt 1 wyroku, a rozstrzygnięcie zawarte w jego pkt. 2 oparto o przepis art. 151 p.p.s.a.