II SA/Bd 1219/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa [...] na terenie zakładu przy ul. M. [...] w I.". W piśmie z dnia [...] września 2017 r. Sołtys Sołectwa J. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie w całości ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze skarżąca wskazała, że działa w oparciu o wolę mieszkańców wsi K. zawartą w uchwale Zebrania Wiejskiego mieszkańców sołectwa. Podkreśliła, że mieszkańcy wsi są zaniepokojeni mającą powstać inwestycją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2017 r. skarżąca J. K. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oświadczenia, czy skargę wnosi w imieniu własnym, czy też złożyła ją jako sołtys, bądź w imieniu sołectwa, pod rygorem uznania, że skargę (opieczętowaną pieczęcią sołtysa) wniosła jako sołtys. W odpowiedzi na powyższe skarżąca ustosunkowała się w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazując, że skargę złożyła jako J. K. – osoba fizyczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej przywoływana jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1 - 5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 50 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Niezbędną przesłanką do wniesienia skargi jest posiadanie interesu prawnego, czyli istnienie normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego, a brak tego interesu uzasadnia oddalenie skargi. Jednak w przypadku, gdy brak interesu prawnego jest oczywisty, istnieje podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej – art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15.02.2017 r., II OSK 264/17). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona decyzja nie odnosiła się do praw i obowiązków skarżącej J. K., co więcej, nie brała ona nawet udziału w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji w charakterze strony. Jej udział w postępowaniu ograniczał się do tego, że wypowiadała się ona w jego toku w z uwagi na pełnioną funkcję sołtysa. Podkreślenia wymaga, że nieruchomość skarżącej nie leży w strefie oddziaływania planowanej inwestycji i jest oddalona o ok. 600 m od niej. Tym samym, skarżąca nie była uprawniona do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.