II SA/Bd 122/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu części nieruchomości postanawia odmówić przywrócenia terminu. W dniu 9 września 2014 r. W. K. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu części nieruchomości. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 17 września 2014 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 10 dni poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów na okoliczność wykazania stanu majątkowego oraz swoich możliwości płatniczych. W dniu 20 października 2014 r. skarżąca otrzymała powyższe wezwanie. Pismem z dnia 30 października 2014 r. (nadanym w dniu 5 listopada 2014 r. ) skarżąca wniosła o przedłużenie terminu uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy o kolejne 14 dni podnosząc, że z uwagi na swój podeszły wiek i stan zdrowia do wykonywania wszelkich czynności potrzebuje opiekuna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony. 10- dniowy termin uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i jest terminem sądowym i jako taki podlega przedłużeniu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wniosek o przedłużenie terminu wbrew treści art. 84 p.p.s.a. został złożony po upływie terminu na dokonanie czynności, co uniemożliwiało jego uwzględnienie. W związku z powyższym zaistniały przesłanki do rozpoznania złożonego przez skarżącą w dniu 5 listopada 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku wniosku o przyznanie prawa pomocy. We wniosku tym skarżąca wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku i schorowaną i w związku z tym potrzebuje pomocy osób trzecich przy wykonywaniu wielu czynności. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu strona może bronić się składając wniosek o przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10, LexPolonica nr 2387928). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 329). Z kolei ogólnie zły stan zdrowia, czy jedynie złe samopoczucie strony i odczuwane przez nią dolegliwości nie mogą być potraktowane jako przyczyna usprawiedliwiająca bezczynność strony (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 333-334; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07, Lex nr 344095). Skarżącą, jako składającą wniosek o przywrócenie terminu, obciążał obowiązek wykazania, iż uchybienie terminu nastąpiło w sposób przez nią niezawiniony, bowiem mimo zachowania należytej staranności nie mogła ona dokonać czynności w terminie. Konkludując: nie da się w tej sytuacji przyjąć, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Po drugie, jak wskazano wyżej, warunkiem przywrócenia terminu jest nie tylko złożenie wniosku o przywrócenie terminu, ale jednocześnie dokonanie czynności, dla której termin był wyznaczony. Skarżąca złożyła wniosek, ale nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie dopełniła więc czynności, dla której termin był wyznaczony. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił skarżącej przywrócenia terminu do dokonania czynności.