II SA/Bd 123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Leszek Tyliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014r. sprawy ze skargi Spółki A sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] października 2013r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Lekarza Weterynarii w [...] na rzecz skarżącego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744), art. 26 ust. 1 pkt 1a tiret pierwsze i art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 z późn. zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), w związku z § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r., Nr 93, poz. 600), po zapoznaniu się z protokołem kontroli przeprowadzonej przez [...] Lekarza Weterynarii w [...] w dniu 19.09.2013 r. w [...] Sp. z o.o. w Ś., wymierzył zakładowi [...] Sp. z o.o. w Ś. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł i zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, nadał jej rygor natychmiastowego wykonania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia orzekający organ wskazał, że w dniu 19.09.2013 r. w zakładzie[...] Sp. z o.o. w Ś., [...] Lekarz Weterynarii w [...] przeprowadził kontrolę, której wyniki zostały udokumentowane w protokole. W czasie kontroli stwierdzono następujące uchybienia: 1. Brak ciepłej wody na terenie zakładu. 2. W części czystej szatni damskiej obuwie zewnętrzne. 3. Niesprawna śluza sanitarna na wejściu do zakładu - nie podaje środka do dezynfekcji rąk. 4. W magazynie mięsa handlowego nie oznakowane mięso (schaby, karkówki i elementy) w pojemnikach bez etykiet, przechowywane w koszach chlebowych. 5. Odpływ od wytwornicy lodu skierowany jest bezpośrednio na posadzkę. 6. Brak dostępu do umywalki w pomieszczeniu rozbiorowym, zastawiona skrzynkami i maszyną do nastrzyku. 7. Skropliny na suficie w pomieszczeniu rozbioru mięsa. 8. Niesprawny sterylizator w pomieszczeniu rozbioru mięsa. 9. Obecność drewnianych przedmiotów (miotły) w kantorku przy pomieszczeniu rozbioru mięsa. 10. W chłodni mięsa handlowego przeterminowane kości wędzone. 11. Pleśń w masownicy. 12. Pojemniki na odpady komunalne przeładowane, pojemniki i palety stoją porozrzucane w pobliżu składowania odpadów. 13. Wózki wędzarnicze pokryte pleśnią i resztkami po zakończonej produkcji. 14. Ślady korozji w wilku oraz resztki poprodukcyjne. 15. W pomieszczeniu przechowywania jelit, stare śmierdzące jelita w skrzynce, nie oznakowane. 16. W pomieszczeniu kutrowni studzienki kanalizacyjne z pleśnią. 17. W wejściu na halę produkcyjną, uszkodzone ściany. 18. Zniszczone węże w myjce do pojemników i w pomieszczeniu rozbioru. 19. Zniszczona myjka do pojemników ze śladami korozji, w środku nieużywany sprzęt do produkcji. 20. W chłodni mięsa handlowego zabrudzenia i ślady korozji na agregacie chłodniczym. 21. Ślady korozji na agregatach chłodniczych w pomieszczeniu rozbioru. 22. W miesiącu czerwcu zakład uzyskał niezgodny z rozporządzeniem 1086/2011 wynik badania elementów mięsnych drobiowych (Salmonella enteritidis) oraz nie zgłosił tego faktu do PLW w [...]. Stwierdzony stan faktyczny w ocenie organu I instancji narusza przepisy art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności i ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002 r. z późniejszymi zmianami), rozdz. II art. 3 art.4 ust. 3 lit. a) zał. II, rozdz. I, ust. 2 lit a, b, c, d ust. 4, ust. 5, ust. 9, ust. 1 rozdz. IV, ust.1, lit. a-d rozdz. V, ust. 3 rozdz. VI, ust. 2, 3 rozdz. IX,) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. z późniejszymi zmianami), zał. III, sekcja I, rozdział III, ust. 5 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 853/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. WE L 139 z dnia 30 kwietnia 2004 r. z późn. zm.) art. 104 i 108 K.p.a., art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tj. Dz. U z 2010 r. nr 112 poz. 744 z późn. zm.), art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005 str.1-26), oraz załącznika do rozporządzenia 1086/2011 z dnia 27 października 2011 r. zmieniającego załącznik nr II do rozporządzenia (WE) NR 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznik I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 w odniesieniu do salmonelli w świeżym mięsie drobiowym. W związku z powyższym [...] Lekarz Weterynarii w [...] wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] nakazującą [...] Sp. z o.o. w Ś. zawieszenie działania do momentu usunięcia uchybień stwierdzonych podczas kontroli w ww. zakładzie w dniu 19.09.2013 r. oraz przedstawienia planu naprawczego gwarantującego, że na wszystkich etapach produkcji i przetwarzania przestrzegane są właściwe wymogi dotyczące higieny oraz identyfikacji surowca i produktu gotowego. Następnie organ zwrócił uwagę na przepis art. 26 ust. 1 pkt 1a tiret pierwsze oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 z późn. zm.) Wskazano, że wysokość kar pieniężnych została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2010 r., Nr 93, poz. 600) i w świetle § 1, pkt 7 tego rozporządzenia wysokość kary pieniężnej za nie spełnianie wymagań określonych w rozporządzeniu 852/2004 w załączniku nr II, w rozdziale I oraz V wynosi od 2000 zł do 33 000 zł. Wymierzając karę organ I instancji stwierdził, że uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, którego dopuścił się podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, a w szczególności fakt, iż naruszenie nie było wynikiem pojedynczego zaniedbania. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. w Ś. wniosła o: - wstrzymanie rygoru natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wobec faktu ustania okoliczności uzasadniającej jego nadanie, - uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt wykonania wszystkich zaleceń pokontrolnych, - umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na fakt wykonania wszystkich zaleceń pokontrolnych, - umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na błędy decyzji w zakresie pouczenia o środkach odwoławczych, - stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. z uwagi na wydanie decyzji nr 162 z dnia 23 września 2013 roku w tej samej sprawie. Skarżąca wyjaśniła, że zakład zajmuje się rozbiorem mięsa i spełnia wymogi Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)853/2004 co stwierdzono decyzją [...] Lekarza Weterynarii w [...] nr [...] i nadano numer identyfikacyjny; w zakładzie stosuje się procedury HACCP i zasady dobrej praktyki sanitarnej. Spółka oświadczyła, iż zaprzestała produkcji przetwórczej od kwietnia 2013 r. Ponadto strona odwołująca się podniosła, iż likwidacja produkcji wędlin spowodowała zamknięcie i oznakowanie tabliczkami z napisem "Wyłączono z produkcji" znacznej części pomieszczeń produkcyjnych zakładu wraz ze stojącymi tam maszynami do produkcji wędlin, nie używanymi i nie mającymi żadnej styczności z obecną produkcją, wyłącznie rozbiorową od dnia 1.04.2013 r. Uchybienia wskazane przez organ w zaskarżonej decyzji w postaci pleśni, zabrudzeń i rdzy na kutrze, wilku, masownicy, urządzeniach chłodniczych czy kratce ściekowej w pomieszczeniu kutrowni, bądź uszkodzenia ścian w pomieszczeniu produkcji wędlin, to samo dotyczy "wyłączonego z produkcji" pomieszczenia przechowywania jelit, aczkolwiek ich stan w ocenie strony był niewłaściwy, lecz nie miał żadnego wpływu na stan bezpieczeństwa żywności obecnie produkowanej w zakładzie w zupełnie niezależnych pomieszczeniach i na innych maszynach, które ani w protokole z 19.09. ani decyzji z 14.10. nie zostały wymienione. Potwierdzają to w ocenie organu definicje "zagrożenia" "bezpieczeństwa" i "żywności" zawarte w szeroko przywoływanych przez organ przepisach WE w zaskarżanej decyzji. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie [...] Lekarz Weterynarii wydał decyzję nr [...]r. zawieszającą działalność [...] Sp. z o.o. w Ś. do czasu usunięcia ww. uchybień i w tej samej sprawie organ ten wydał decyzję nr 184 z dnia 14.10.2013 r. czym naruszył art. 156 par. 1 pkt 3 KPA, skutkujący stwierdzeniem nieważności decyzji. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Argumentując swoje stanowisko, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 19 września 2013 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę zakładu skarżącego, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości, które zostały wpisane do sporządzonego protokołu kontroli nr[...]. W kontroli tej uczestniczył Prezes Zarządu przedmiotowego zakładu, kierownik zakładu i pracownicy kontroli jakości. W protokole pouczono stronę o możliwości wniesienia zastrzeżeń i złożenia wyjaśnień oraz poinformowano o wszczęciu postępowania administracyjnego, lecz skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia zastrzeżeń oraz podpisał protokół, tym samym w ocenie organu uznał stwierdzone w wyniku kontroli nieprawidłowości - zapisane w protokole kontroli. W ocenie organu odwoławczego wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu są bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ decyzją nr [...] z dnia [...] r. [...] Lekarz Weterynarii zawiesił działanie firmy skarżącego do czasu usunięcia uchybień, natomiast decyzją z dnia [...] r. nr [...] wymierzył skarżącej karę pieniężną, a zatem nie można stwierdzić, że obie decyzje dotyczyły tej samej sprawy, gdyż obie decyzje zostały podjęte na podstawie tego samego stanu faktycznego tj. stwierdzonych nieprawidłowości, lecz nie dotyczyły tej samej sprawy. Stwierdzono również, że zaskarżona decyzja posiada prawidłowe pouczenie o środkach odwoławczych, a jedynym błędem pouczenia jest stwierdzenie, że karę należy wpłacić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, a zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, termin zapłaty kary wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji, jednak błędne pouczenie w tym zakresie nie wywołuje żadnych negatywnych konsekwencji. Rygor natychmiastowego wykonania decyzji w ocenie organu wynika z treści przepisu art. 27 ust. 2 cytowanej ustawy i jest niezależny od tego, czy ustały podstawy i okoliczności jego nadania, czy też nie, a wykonanie wszystkich zaleceń pokontrolnych nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, ponieważ zaskarżoną decyzją nałożono karę pieniężną po stwierdzeniu nieprawidłowości w określonych warunkach i w określonym terminie, przy czym usunięcie nieprawidłowości ma wpływ na ewentualne uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] r. [...] Lekarza Weterynarii zawieszającej działanie firmy. W skardze do sądu [...] Sp. z o.o. w Ś. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz obciążenie organu kosztami postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 9, art. 11, art. 76, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa przez zaniechanie obowiązku dociekania prawdy obiektywnej, oparcie decyzji na ustaleniach pozostających w sprzeczności z materiałem dowodowym w postaci dokumentów oraz popełnienie błędów w pouczeniu zawartym w decyzji nr [...][...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...]r. Uzasadniając podniesione zarzutu skarżąca spółka podniosła, iż fakt błędnego pouczenia o środkach odwoławczych w decyzji nr [...]r. polegał na błędnym wskazaniu do kogo należy złożyć odwołanie, gdyż [...] Lekarz Weterynarii nie ma siedziby w[...]. Błędnie określono termin wpłacenia kary pieniężnej, gdyż zgodnie z ustawą z dnia 16.12.2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, termin zapłaty liczy się od dnia doręczenia decyzji, a nie uprawomocnienia. Błędne pouczenie powinno być w ocenie skarżącej "naprawione" z urzędu na podstawie przepisów art. 111 kpa poprzez wydanie postanowienia o uzupełnieniu decyzji o stosowne pouczenie. Ponadto wskazano, że organ wszczynając postępowanie z urzędu zawiadamia stronę, przesyłając jej stosowne zawiadomienie, a możliwość odstąpienia od przesłania stronie zawiadomienia reguluje art. 10 § 2 kpa, jednak decyzje [...] Lekarza Weterynarii i [...] Lekarza Weterynarii nie zawierały stosownych zapisów. Skarżąca spółka zwróciła też uwagę, iż w protokole z przeprowadzonej kontroli w dniu 19.09.2013 r. w pkt 6 wpisano oświadczenie Prezesa, iż zakład nie prowadzi produkcji wyrobów mięsnych od kwietnia 2013 r., lecz mimo wyłączenia części zakładu z działalności produkcyjnej, kontrolę przeprowadzono na terenie całego zakładu, a za uchybienia nałożono karę pieniężną. Kara pieniężna w ocenie skarżącej nie jest adekwatna do przewinienia, a ponadto uchybienia były na terenie wyłączonym z produkcji. Zarzucono również, że organ opisując niezgodności w zakładzie skarżącej odwołuje się do aktów prawnych, bez przypisania konkretnych uchybień konkretnym normom; a cytowanie przepisów na str. 2 decyzji bez wskazania konkretnych błędów, mija się z celem jaki ustawodawstwo nakłada - przeciwdziałaniem nieprawidłowościom i ich naprawie. Zdaniem skarżącej wszystkie te okoliczności faktyczne winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, z powołaniem dowodów, z których wynikają. Tymczasem lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji takich podstaw nie daje, nie jest bowiem w ocenie skarżącej "ustaleniem faktycznym" powołanie się na wymienienie uchybień . W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny czyni to w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności Sąd bada ewentualne istnienie wad powodujących nieważność decyzji. Następnie kontroluje przestrzeganie przez organ administracji przepisów o postępowaniu administracyjnym (w zakresie określonym postanowieniami art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") Dopiero w ostatniej kolejności kontrolowane jest przestrzeganie przez organy administracyjne norm prawa materialnego (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 460 – 461). Dokonując kontroli w powyższy sposób, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa powodującego nieważność zaskarżonych decyzji. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji narusza natomiast przepisy postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z którym kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Z cytowanego przepisu wynika, że przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest stwierdzenie określonego faktu tj. faktu braku wypełnienia obowiązków, bądź faktu naruszania wymagań. Cytowany przepis nie wskazuje, że przesłanką wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest "ustalenie w drodze decyzji, że doszło do braku wypełnienia obowiązków, bądź do naruszenia wymagań". Aby zatem wymierzyć karę organ musi ustalić ww. fakty, a nie ustalić, że doszło do wydania określonej ostatecznej decyzji administracyjnej. W kontrolowanej sprawie organ powołał się na wyniki postępowania zakończonego decyzją [...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia[...], nakazującą [...] Sp. z o.o. w Ś. zawieszenie działania do momentu usunięcia uchybień stwierdzonych podczas kontroli w ww. zakładzie w dniu 19.09.2013 r. oraz przedstawienia planu naprawczego gwarantującego, że na wszystkich etapach produkcji i przetwarzania przestrzegane są właściwe wymogi dotyczące higieny oraz identyfikacji surowca i produktu gotowego. Rodzaj naruszeń wynikał ze sporządzonego protokołu kontroli. Naruszenie reguł określonych prawem żywnościowym tj. wykrycie niezgodności może prowadzić zarówno do stosowania środków przewidzianych w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt (Dz. Urz. WE L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r., z późn. zm.), jak też do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej przez art. 26 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, która została ustanowiona, tak jak to przewiduje art. 55 ust. 1 ww. rozporządzenia nr 882. Jak wynika z lektury orzecznictwa sądów administracyjnych, możliwe jest zarówno, że zostanie wydana decyzja, w której organ korzysta jednocześnie z obu ww. środków, bądź decyzja, w której wyłącznie wymierza karę pieniężną, bądź też może dojść do sytuacji, kiedy organ najpierw odrębną decyzją wydaje nakazy o których mowa w art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004, a dopiero później wydaje decyzję określającą administracyjną karę pieniężną. W każdym jednakże z tych przypadków przed wydaniem decyzji organ jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2162/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 639/12 i z dnia 5 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 531/13, WSA w Lublinie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt 794/12, WSA w Krakowie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 616/10). Możliwość takiego rozstrzygania, tj. wydawania dwóch niezależnych decyzji w oparciu o ten sam stan faktyczny nie jest naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnych, tj. naruszeniem art. 16 k.p.a., ani nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie decyzji z dnia [...] r. nie powoduje bowiem usunięcia z obrotu prawnego decyzji z dnia [...]r. Decyzja z dnia [...]r. nie jest też ponowną decyzją wydaną w tej samej sprawie. Odrębne są bowiem przedmioty rozstrzygnięcia – w pierwszej decyzji organ rozstrzyga o środkach zaradczych w celu usunięcia niezgodności (art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004), w drugiej zaś stosuje sankcję w związku ze stwierdzoną niezgodnością – naruszeniem prawa żywnościowego (art. 55 ww. rozporządzenia). Tym niemniej słuszny jest wniosek skarżącej, że skoro organ zdecydował się na rozstrzyganie odrębną decyzją w przedmiocie wymierzenia sankcji, strona ma wszelkie prawa przewidziane przepisami postępowania, w celu kwestionowania ustalonego przez organ stanu faktycznego, będącego podstawą nałożenia sankcji – niezależnie od tego, iż organ już raz, na potrzeby innego postępowania dokonywał takiego samego ustalania stanu faktycznego. Zaniechanie przez organ wyjaśnienia wszystkich okoliczności rozpatrywanej sprawy stanowi naruszenie ogólnych przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) jak i przepisu art. 77 § 1 kpa. oraz statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów art. 80 kpa. Zaznaczyć trzeba, że z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 kpa., wynika obowiązek organu podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Przepisem gwarantującym realizację tej zasady jest przepis art. 77 § 1 kpa., nakładający na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również przepis art. 80 kpa. nakazujący organowi dokonywanie oceny w przedmiocie udowodnienia danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W konsekwencji organ zobligowany był do wskazania granic kar (ich dolnej i górnej wysokości) jakie obowiązują za poszczególne naruszenia istniejących wymogów, jak też – w ramach realizacji przysługującego mu w zakresie wymiaru kary uznania administracyjnego - wskazania kryteriów jakimi kierował się przy wymierzaniu kary. Organ powinien zatem wyjaśnić stronie, na którą jest nakładana kara, dlaczego nałożona została w takiej właśnie wysokości. Kary powinny być przy tym zindywidualizowanie okolicznościami mającymi znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Takie bowiem kryteria jak rodzaj naruszenia, społeczna szkodliwość czynu i stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego, zostały już - stosownie do art. 26 ust. 1 ustawy - uwzględnione przez prawodawcę w rozporządzeniu o wysokości kar przy regulacji ich dolnych i górnych granic. I tak m.in. z powodu naruszeń wymagań o jakich mowa w rozporządzeniu 852/2004 – zał. II rozdział I, II oraz V, IX, XI możliwe jest wymierzenie przez organ kary w wysokości od 2 000 zł do 33 000 zł (vide: § 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 26 maja 2010 r. w sprawie wysokości kar (...). Organ zaniechał jednak rzetelnego uzasadnienia zastosowanej sankcji. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. W ponownym postępowaniu organ winien orzec stosownie do powyższego stanowiska Sądu, tj. wyjaśnić powody ustalenia kary na określonym poziomie oraz odnieść się do twierdzeń i zarzutów skarżącej odnośnie stanu faktycznego, w tym twierdzenia, że część naruszeń dotyczy części zakładu, która była nieczynna. Wskazanie na "stopień społecznej szkodliwości" niczego nie wyjaśnia, a ponadto jest to przesłanka zawarta w delegacji ustawowej, określonej w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16.12.2005 r., kierowanej do właściwego ministra w celu określenia wysokości kary. Wybór kary na określonym poziomie, wymaga zindywidualizowania charakteru tego naruszenia i jego skutków. Stwierdzenie, że naruszenie nie było wynikiem pojedynczego naruszenia również jest zbyt ogólnikowe, by mogło podlegać rzeczywistej ocenie Sądu. Nie wiadomo, czy odnosi się ono do wielu naruszeń rozporządzenia 852/2004 stwierdzonych w załączonym protokole, czy wymienione naruszenia są kolejnymi, które stwierdzono w zakładzie skarżącej. Nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia procedury, gdyż nie miały one wpływu na wynik postępowania i możliwość korzystania przez skarżącą z uprawnień procesowych. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 p.p.s.a. O kosztach (pkt 3 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu od skargi.