II SA/Bd 1242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi R. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysługi lat 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, 2. określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz R. R. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Komendant Miejski Policji w B., na podstawie art. 6f, art. 101, art. 102, art. 107 ust. 1 i art.111 ust 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn.zm.) oraz § 4 i § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 z późn.zm.), a także § 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wyliczanych do okresu służby od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej naliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. Nr 100, poz. 913), ustalił nadkomisarzowi R. R. na dzień przyjęcia do służby w Policji tj. 1 lutego 1991 r. łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...] lat, [...] miesięcy i [...] dzień, a także wysługę lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej: [...] lat, [...] miesięcy i [...] dzień wysługi uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia policjantów i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] sierpnia 2009 r. w wysokości [...]%. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w wyniku dokonanej analizy akt osobowych stwierdzono błąd w wysłudze lat pracy naliczonej nadkom. R. R. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 1991 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., skutkujący jej zawyżeniem o okres pracy w Spółce A. w B. w wymiarze ¾ etatu w okresie od dnia [...].07.1985 r. do dnia [...].12.1987 r. Organ dodał, że decyzją nr [...] z [...] lipca 2012 r. Komendant Główny Policji stwierdził nieważność wspomnianego rozkazu w części dotyczącej zaliczenia policjantowi wysługi lat na dzień [...] lutego 1991 r. w wymiarze praca w zakładach cywilnych i służba w WP: [...] lat, [...] miesięcy. Organ wskazał także okresy zaliczone do wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego oraz wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego R. R. wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż obowiązujące przepisy nie pozwalają na odliczenie uprzednio zaliczonych już do wysługi lat okresów, a jedynie możliwość doliczenia udokumentowanych okresów i w związku z tym nie istnieje możliwość anulowania części zaliczonych wcześniej do wysługi lat okresów. Podał również, że wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności rozkazu z 1991 r., w związku z podtrzymaniem tej decyzji wystąpi ze skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił w części poprzez: ustalenie na dzień przyjęcia wymienionego policjanta do służby w Policji tj. v lutego 1991 r. łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...]lat, [...] miesięcy, [...] dzień i określenie na dzień przyjęcia wymienionego policjanta do służby w policji tj. na dzień [...] lutego 1991 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości [...]% (pkt 1), w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymując w mocy (pkt 2). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wedle § 100 ust. 2 zarządzenia nr 60/87 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 1987 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej, obowiązującego w dniu przyjęcia do służby R. R., jak i zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, okres zatrudnienia podlega zaliczeniu do wysługi lat tylko wtedy, gdy praca wykonywana była w pełnym wymiarze czasu. Zatem w sytuacji gdy R. R. w okresie od [...] lipca 1985 r. do [...] grudnia 1987 r. świadczył pracę wymiarze ¾ etatu, brak było podstaw do zaliczenia tego okresu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. Podał, że Komendant Główny Policji wszczął z urzędu postępowanie, w którym decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 1991 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w części dotyczącej ustalenia wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a., decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Wobec tego Komendant Miejski Policji w B. wydał rozkaz personalny w sprawie ustalenia policjantowi wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji tj. [...] lutego 1991 r. Organ odwoławczy wskazał podstawę faktyczną i prawną do ustalenia spornej wysługi lat. Jednocześnie stwierdził, że organ I instancji nie uwzględnił w sentencji swojej decyzji treści § 4 i § 5 w całości rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) i nie określił procentowej wysokości nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby. Wskazał jedynie procentową jego wartość uwzględniając przepisy o przedawnieniu. W związku z tym, powołując się na dyspozycje art. 130 § 2 K.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w B. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części poprzez ustalenie na dzień przyjęcia wymienionego policjanta do służby w Policji tj. [...] lutego 1991 r. łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...] lat, [...] miesięcy, [...] dzień i określenie na dzień przyjęcia wymienionego policjanta do służby w Policji tj. na dzień [...] lutego 1991 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości [...]%. R. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucając naruszenie: - art. 6, art. 7 oraz art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez działanie wbrew przepisom prawa i naruszenie zasad praworządności tj. niezawieszenie postępowania w sprawie i wydanie rozkazów przez organ I i II instancji pomimo istnienia konieczności obligatoryjnego jego zawieszenia, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie w sprawie uzależnione było od wyniku innego postępowania – dotyczącego prawidłowości rozkazu personalnego z 1991 r.; - art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego do podnoszonej przez odwołującego kwestii braku możliwości stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1991 r. ze względów proceduralnych, albowiem jak wskazano w odwołaniu rozkaz personalny z 1991 r. nie był wydawany w formie decyzji administracyjnej. Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie w całości rozkazów personalnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. oraz Komendanta Miejskiego Policji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji w związku z zaistnieniem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie w uzasadnieniu wskazując, iż decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lipca 2012 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności oraz, że przedmiotem postępowań prowadzonych przez Komendanta Miejskiego Policji w B. i Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. było jedynie faktyczne dokonanie rachunkowych obliczeń w celu ustalenia wysługi lat i nie jest ono uzależnione od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości albo w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b); inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd stwierdza nieważność zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, w zakresie tak określonej kognicji, Sąd uznał skargę za uzasadnioną z przyczyn proceduralnych, jednak z innych powodów niż podniesione przez skarżącego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn.zm.) oraz rozporządzeń wykonawczych Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji tj.: rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 z późn.zm.), oraz rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wyliczanych do okresu służby od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej naliczania i wypłacania policjantom (Dz.U. Nr 100, poz. 913). W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności (art. 78 Konstytucji RP) realizowaną w postępowaniu administracyjnym poprzez zasadę ogólną wyrażoną w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn.zm., przywoływanej dalej jako: "K.p.a.), sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta po raz pierwszy w I instancji, a następnie w II instancji. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej co do jej istoty. Zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego reguluje art. 138 K.p.a. - organ ten wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze (§ 1). Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (§ 2). Zaskarżony rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., stanowi konsekwencję dokonanej przez organ odwoławczy, na skutek rozpoznania sprawy, oceny, że orzeczenie organu pierwszej instancji jest nieprawidłowe. Decyzja (rozkaz personalny) jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna); por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., SA/Wr 1384/92, ONSA 1994. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że osnowa decyzji, o której wyżej mowa, składa się z dwóch części: w pierwszej organ odwoławczy uchyla oznaczoną decyzję organu pierwszej instancji i określa zakres tego uchylenia (w całości lub w części), zaś w drugiej organ odwoławczy rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Decyzja organu odwoławczego wydana z powołaniem się na przepis art. 138 § 1 pkt 2 in principio, która nie zawiera w swej treści rozstrzygnięcia tych elementów, rażąco narusza prawo (zob. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 47). Nie jest zatem dopuszczalne przeniesienie któregoś z tych elementów do uzasadnienia decyzji. Należy stwierdzić, że sytuacja prawna strony jest w omawianym przypadku określona decyzją organu odwoławczego w części, w której uchylił on zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, oraz decyzją organu pierwszej instancji w części nieuchylonej przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest zatem obowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję. A także tego, jaka w tej części nadaje treść swemu rozstrzygnięciu. Nadto rozważenia wymaga, czy w danej sprawie, z uwagi na jej przedmiot i treść rozstrzygnięcia możliwe (dopuszczalne) będzie jednoznaczne wyodrębnienie stosownej części tego rozstrzygnięcia (np. w sprawie wywłaszczenia i w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, lub przy ustaleniu poszczególnych warunków zabudowy). Komendant Miejski Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. ustalił skarżącemu na dzień przyjęcia do służby w Policji tj. [...] lutego 1991 r. łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...] lat, [...] miesięcy, [...] dzień, a także wysługę lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej: [...] lat, [...] miesięcy i [...] dzień wysługi uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia policjantów i określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] sierpnia 2009 r. w wysokości [...]%. Organ odwoławczy natomiast, w pkt 1 swojego rozstrzygnięcia zawarł zapis, zgodnie z którym uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części poprzez: ustalenie na dzień przyjęcia wymienionego policjanta do służby w Policji tj. [...] lutego 1991 r. łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustaleniu wzrostu uposażenia zasadniczego: [...] lat, [...] miesięcy, [...] dzień i określenie na dzień przyjęcia wymienionego policjanta do służby w Policji tj. na dzień [...] lutego 1991 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat wysokości [...]%". W pkt 2 orzekł, że w pozostałym zakresie rozkaz personalny utrzymuje w mocy. Z powyższego wynika, iż konstrukcja przyjęta przez organ odwoławczy nie odpowiada zapisom art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w sentencji wskazał, iż zaskarżony rozkaz personalny uchyla w części, jednak nie wskazał już w której to części go uchyla, nie wskazał także jednoznacznie jaką treścią zastępuje uchyloną część rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Podkreślić należy, iż orzeczenie pierwszoinstancyjne wieloczłonowego niniejszej sprawie ma charakter jednolitego wieloczłonowego rozstrzygnięcia, co do którego organ odwoławczy zdaje się zamierzał jedynie "dodać" jakiś element (jego zdaniem pominięty). Jak już wcześniej wskazano brak któregokolwiek z elementów decyzji uchylającej w części rozstrzygnięcie organu I instancji nie spełnia wymagań stawianych przez art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż niedopuszczalna jest sytuacja, by osoba do której decyzja jest adresowana, musiała domniemywać jaka jest ostatecznie rzeczywista treść rozstrzygnięcia organów administracji i jej obowiązkach lub uprawnieniach. Nie można dopuścić do sytuacji, w której organ odwoławczy orzeka co do istoty sprawy tworząc nowy stan prawny, nie wskazując jednocześnie o zakresie uchylenia decyzji, która ten stan prawny już ustaliła. Zupełnie niezrozumiałe jest również w jakiej "części" organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie wskazane uchybienie przepisom procedury doprowadziło do sytuacji, iż odtworzenie rzeczywistej treści rozstrzygnięcia przez organy administracji o indywidualnej sprawie skarżącego wymagałoby skomplikowanych zabiegów, w tym porównywania treści rozstrzygnięci organów I i II instancji oraz w istocie wykładni, co do celu, który chciał osiągać organ odwoławczy naprawiając dostrzeżoną wadliwość rozkazu personalnego pierwszej instancji. W sytuacji gdy organ odwoławczy stwierdził wskazany brak w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, sposób i zakres własnego rozstrzygnięcia winien dostosować do przedmiotu sprawy, uwzględniając przy tym złożoną strukturę rozstrzygnięcia merytorycznego i sposób sformułowania orzeczenia przez organ pierwszej instancji. Z tych względów w okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy zamiar orzeczenia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. winien zrealizować poprzez uchylenie zaskarżonego odwołaniem rozkazu personalnego w całości i ponowne merytoryczne orzeczenie co do istoty sprawy. Stwierdzić wobec tego należało, że organ odwoławczy niewłaściwie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) niniejszej prawy. W konsekwencji bowiem zaskarżony rozkaz personalnego jest niejasny, nie można jednoznacznie określić rzeczywistej treści tego rozstrzygnięcia, a tym bardziej zakresu w jakim uchylono rozkaz personalny organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia wysługi lat, a w jakiej ewentualnie "części" utrzymano go w mocy. Tak wadliwe, pod względem proceduralnym, orzeczenie nie może pozostać w obrocie prawnym, a nadto uniemożliwia dokonanie jego sądowej kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, iż niezasadne okazały się zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Rozstrzygając kwestię zawieszenia postępowania wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., na który powołuje się skarżący, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wyjaśnia A. Wróbel (zaktualizowany komentarz do art. 97 kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2013) przez zagadnienie wstępne rozumieć należy takie kwestie, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wymaga się również, by zagadnienie takie nie było wcześniej przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii. Zdaniem skarżącego postępowanie winno być zawieszone, ze względu na równolegle toczące się postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1943/12) w sprawie ze skargi R. R. na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu nr [...] z [...] lipca 2012 r., o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z [...] lutego 1991 r., w części dotyczącej zaliczenia skarżącemu wysługi lat na dzień przyjęcia go do służby w Policji. Jego zdaniem w przypadku uwzględnienia skargi przez tenże sąd, rozkaz personalny z 1991 r. zostanie utrzymany w mocy, a zatem nie będzie możliwe wydanie na podstawie obowiązujących przepisów decyzji w sprawie ustalenia wysługi lat. W ocenie Sądu, toczącego się równolegle postępowania sądowoadministracyjnego nie można uznać za zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie i brak było podstaw zawieszenia postępowania przez orzekające organy Policji. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy są ostateczne. Nadto z akt sprawy wynika, jak słusznie podkreślił organ, że Komendant Główny Policji nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] lipca 2012r. stwierdzającej nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 1991 r. Oznacza to, iż decyzja ta stała się wykonalna, mimo, iż nie była jeszcze decyzją ostateczną. Od dnia wejścia tej decyzji do obrotu prawnego – doręczenia decyzji stronie, wywołała zatem wynikający z jej rozstrzygnięcia skutek prawny, w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego spornego (w części) rozkazu personalnego z 1991 r. W konsekwencji, w dacie orzekania przez Komendanta Miejskiego Policji w B. ([...] sierpnia 2012r) w przedmiocie ustalenia wysługi lat skarżącego, od której zależą wskazane uprawnienia, nie funkcjonował formalnie w obrocie prawnym żaden akt administracyjny (niezależnie nawet od zasadności zarzutów skarżącego co do jego charakteru), który określałby sporną wysługę lat. Z kolei w dacie orzekania przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, kwestionowana decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności w części rozkazu personalnego z 1991 r. była już decyzją ostateczną, zatem tym bardziej wykonalną (decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012r.). Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) może nastąpić w sytuacjach i trybie określonym w art. 61 § 2 P.p.s.a., bądź przez sąd, na wniosek skarżącego, w warunkach określonych w § 3 art. 61 ww. ustawy. Skarżący nie wskazał, aby wstrzymane zostało wykonanie zaskarżonej przez niego do sądu administracyjnego decyzji Komendanta Głównego Policji stwierdzającej nieważność spornego rozkazu personalnego z 1991 r. Wobec powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, nie były ani zobligowane, ani też nie miały podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż na obecnym etapie sprawy konieczne jest ustalenie policjantowi składnika mającego istotny wpływ na ustalenie dalszych składników świadczeń przysługujących mu w związku z pełnieniem służby w Policji – spornej wysługi lat. Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ odwoławczy do podnoszonej przez odwołującego kwestii braku możliwości stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z 1991 r. Organ w uzasadnieniu słusznie wskazał, iż zagadnienie to nie jest przedmiotem przedmiotowego postępowania administracyjnego. Kwestia ta została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną Komendanta Głównego Policji, na skutek której rozkaz personalny z 1991 r., w spornej części, utracił byt prawny ze skutkiem ex tunc. Przy ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy Komendant Wojewódzki Policji w B. uwzględnić winien powyższą ocenę prawną i wskazania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobligowany był do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego. O jego wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach postępowania na podstawie na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy.