II SA/Bd 1247/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi M. G.Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji dotyczącej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U z a s a d n i e n i e: Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...]2010 r., działając na podstawie art. 253 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 8, art. 118 oraz art. 135 ust. 1 i 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. Nr 2001, poz. 1540), odmówił zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]2007 r., nr [...], w zakresie zmiany miejsca urządzenia gry na automatach o niskich wygranych w poz. 130 pkt II decyzji w części dotyczącej zmiany nazwiska i właściciela z: [...] Bar [...],na: Bar [...] Powyższe rozstrzygnięcie organ oparł o następujące ustalenia i rozważania: W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), gdzie na mocy art. 188, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 135 ust. 1 w/w ustawy, zezwolenia, o którym mowa w jej art. 129 ust. 1 mogą być zmieniane na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w jej art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W art. 51 ww. ustawy uregulowano zakres dokonywania zmian koncesji i zezwolenia. W myśl ust. 1 tego artykułu organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. Zgodnie z ust. 2 zmiana, o której mowa w ust. 1 może dotyczyć 1) w przypadku koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenie na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub na urządzanie zakładów wzajemnych: a) miejsca urządzania gier lub zakładów wzajemnych, z tym że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych, b) rodzaju i minimalnej oraz maksymalnej liczby gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, a także minimalnej oraz maksymalnej liczby gier na automatach oraz rodzaju zakładów wzajemnych, c) warunków, które powinna spełniać spółka, w szczególności dotycząca zabezpieczeń, o których mowa w art. 63, d) zatwierdzonych warunków technicznych prowadzenia rejestracji gości. W art. 135 ust. 2 ww. ustawy dokonano zastrzeżenia i ustanowiono, iż w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszania liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. W dniu [...]2009r.do Dyrektora Izby Celnej w [...] wpłynął wniosek skarżącej w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]2007 r., nr PP3A[...], w zakresie zmiany właściciela miejsca urządzenia gier w poz. 130 pkt II przedmiotowej decyzji. W trakcie prowadzonego postępowania dowodowego zobowiązano skarżącą do przedłożenia dodatkowych dokumentów: • potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii aktualnego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej [...], prowadzącej Bar [...] ul. [...], • potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentacji księgowej świadczącej o prowadzeniu działalności gospodarczej przez w/w osobę, • planu sytuacyjnego proponowanego lokalu, • oświadczenia, iż proponowany lokal jest tym samym lokalem, w którym dotychczas mieścił się [...] Bar [...] • przedstawienia dokumentacji zdjęciowej, na zewnątrz oraz wewnątrz obiektu, • przedłożenia dokumentu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wyrażającego zgodę na prowadzenie działalności usługowej w proponowanym lokalu, • oświadczenia wydanego przez właściwy organ administracji samorządowej lub uprawnionego geodetę, potwierdzającego, iż proponowany punkt gier na automatach o niskich wygranych oddalony jest co najmniej 100m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Na dokonanie tych czynności wyznaczono 14-dniowy termin. Istotą wezwania – w ocenie organów pierwszej instancji – było udowodnienie, że lokal jest miejscem, w którym faktycznie jest prowadzona działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa. Ponieważ strona nie uzupełniła dokumentacji w żądanym przez organ zakresie, tym samym nie przyczyniła się do wyjaśnienia stanu faktycznego. W złożonym przez skarżącą odwołaniu, zarzucono naruszenie: 1. art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1, art. 120, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 4-6 O.p. w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez obrazę zasady prawdy materialnej oraz regułę ciężaru dowodu w postępowaniu i przerzucanie w całości ciężaru dowodu na stronę postępowania w sytuacji, gdy strona przedłożyła organowi wszystkie niezbędne dokumenty do uwzględnienia wniosku, jak również niewykazanie w decyzji z jakiego powodu wniosek strony nie został uwzględniony, 2. art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1, art. 120 O.p. w związku z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 155 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, nieefektywnie i wolno, co doprowadziło w konsekwencji do zmiany stanu prawnego, który uniemożliwił rozpoznanie wniosku zgodnie z żądaniem strony, 3. art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i § 2, art. 140 § 1, art. 120 O.p. w związku z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 155 kpa, poprzez uznanie, że bezpośrednie działanie nowo obowiązującej ustawy o grach hazardowych może prowadzić do pogorszenia sytuacji prawnej strony, która pod rządami starej ustawy wystąpiła o realizację przysługujących jej wówczas uprawnień, przy czym do dnia zmiany prawa nie doczekała się ich realizacji wskutek przewlekłego prowadzenia przez organy postępowania, 4. art. 120 O.p. w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 16 ustawy o organizacjach pracodawców w związku z 129 ust. 1, art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, przez oparcie się na przepisach ustawy o grach hazardowych, która została błędnie uchwalona. Na poparcie stanowiska strona przywołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006r. o sygn. P 27/05, z którego wynika, że za stosowaniem norm retrospektywnych przez ustawodawcę i przez organ musi przemawiać ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki. Oznacza to – zdaniem skarżącej – że nawet dopuszczając możliwość stosowania nowej ustawy do spraw wszczętych na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, należy dokonać tego w sposób szczególnie ostrożny. Strona wywodziła, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem TK dotyczącym zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, istota tej zasady sprowadza się do nakazu takiego stanowienia i stosowania prawa, by obywatel mógł układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie naraża się na skutki prawne, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji (orzeczenia TK z 24 maja 1994r. o sygn. K/194 i z 2 czerwca 1999r. o sygn. K 34/98) Odwołująca się zarzuciła również przewlekłość postępowania, a w jej ocenie wzywanie o dokumentację nie miało wpływu na trwające postępowanie, gdyż wszelkie niezbędne dokumenty zostały przez nią złożone. Odwołująca się uznała, że organ działał świadomie, by wejście nowych przepisów uniemożliwiło pozytywne rozpoznanie wniosku. Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...]2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie swoje organ oparł o następujące ustalenia i rozważania: Ustanowienie nowej ustawy o grach hazardowych i wprowadzenie nowych regulacji w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie narusza przepisów Konstytucji. Ustawodawca wyważył interes publiczny z interesem jednostki i uznał, iż przeważa on nad interesem jednostki. Organ pierwszej instancji dokonał właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności ustaw należy przyjąć, że wprowadzone przez ustawodawcę przepisy ustawy o grach hazardowych są zgodne z konstytucyjnymi standardami demokratycznego państwa prawa. Dyrektywy szybkiego zakończenia postępowania (art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej) nie można traktować jako wartości samej w sobie, zwłaszcza jeżeli takie postępowanie uniemożliwiłoby realizację innych zasad lub oznaczałoby wydanie decyzji bez rzeczywistej analizy materiału dowodowego lub prowadziłoby do błędnego wyinterpretowania przepisów prawa. Przytoczono treść zasady wnikliwego, szybkiego i sprawnego prowadzenia postępowania, zasadę prostoty, zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasadę prawdy obiektywnej. W ocenie organu pierwszej instancji nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do obywateli do organów Państwa oraz zasady szybkości postępowania, ponieważ organ pierwszej instancji, kierując się koniecznością wnikliwego rozpatrzenia spraw prowadził postępowanie wyjaśniające, które uległo przedłużeniu w związku z koniecznością dochowania terminów procesowych. To do organu należy określenie zakresu postępowania dowodowego poprzez wskazanie faktów, które winny być ustalone. Fakty te wynikają z hipotezy normy prawnej, jaka ma mieć zastosowanie w sprawie. Organ pierwszej instancji zasadnie wezwał stronę do uzupełnienia materiału dowodowego. Istotą uznania było wykazanie, że proponowany lokal jest miejscem, w którym faktycznie prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, czyli że jest spełniony warunek wynikający z art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, tj. podmiot dysponuje odpowiednim lokalem. Decyzje podejmowane w trybie art. 253 a Ordynacji podatkowej należą do decyzji uznaniowych. Nawet w sytuacji, gdy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes publiczny lub ważny interes strony, organ podatkowy może, ale nie musi wzruszyć decyzję ostateczną. To na Spółce ciąży obowiązek wykazania interesu publicznego lub ważnego interesu strony, uzasadniających pozytywne rozpoznanie wniosku. Strona nie może czuć się zwolniona z obowiązku współdziałania. Przesłanką faktyczną udzielenia pozwolenia jest dysponowanie przez wnioskodawcę odpowiednim lokalem do prowadzenia gier. Organ w trybie art. 253 O.p. (odpowiednik art. 155 K.p.a.) weryfikuje wydaną już decyzję ostateczną z punktu widzenia interesu publicznego, ważnego interesu stron oraz sprawdza, czy zmiana decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Na wezwanie w sprawie wykazania, że strona dysponuje stosownym lokalem, strona nie odpowiedziała i nie uzupełniła dokumentacji. Nieuzupełnienie dokumentacji w żądanym przez organ zakresie spowodowało, że organ miał uzasadnione wątpliwości co do spełnienia warunków umożliwiających dokonanie wnioskowanej zmiany , tzn. czy lokal jest rzeczywiście lokalem o charakterze handlowym, usługowym lub gastronomicznym. Sama nazwa lokalu – Bar [...] – nie przesądza o charakterze wykonywanej działalności w proponowanym lokalu. W ocenie organu drugiej instancji strona swoją biernością niewątpliwie przyczyniła się do zwłoki i nie można w tym stanie faktycznym przerzucać winy wyłącznie na organ. Istnieje konieczność wystąpienia czterech przesłanek dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony i brak przeciwwskazań w przepisach szczególnych. W sprawie zaistniały przesłanki negatywne. Zgodnie z przepisem art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, punkty gry na automatach o niskich wygranych mogą być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych i usługowych oddalonych co najmniej 100m od szkół, placówek oświatowo – wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Ponadto w myśl art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsca urządzenia gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Niespełnienie tych warunków skutkuje decyzję negatywną. W trybie wskazanym w art. 253a O.p. nie mogą być uchylone lub zmienione tzw. decyzje związane, przy wydaniu których przepisy prawa nie pozwalają organowi na swobodne uznanie i ta okoliczność powinna być brana pod uwagę w pierwszej kolejności . Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów proceduralnych. Organ pierwszej instancji informował o nowych terminach załatwienia sprawy. Zdaniem organu drugiej instancji, dyrektywy szybkiego zakończenia postępowania nie można traktować jako wartości samej w sobie, zwłaszcza jeśli takie postępowanie uniemożliwia realizację innych zasad, wymogów ustawowych czy dyrektyw interpretacyjnych, lub oznaczałoby wydanie decyzji bez zgromadzenia uzupełnionego materiału dowodowego i jego analizy, bądź też prowadzałoby do błędnej interpretacji przepisów prawa mających zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem organu odwoławczego zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego jest niezasadny. Wskazano także, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona po stosownych konsultacjach. W skardze złożonej do Sądu, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 135 ust. 2 w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 20 i 22 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmianą miejsca urządzania gry w rozumieniu tego przepisu jest również zmiana właściciela lokalu, na prowadzenie w którym działalności zostało udzielone stronie zezwolenie, w sytuacji gdy lokal ma być prowadzony nadal pod tym samym adresem; 2. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 120, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 4-6, art. 253a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez obrazę w szczególności zasady prawdy materialnej oraz reguł dotyczących ciężaru dowodu w postępowaniu , poprzez przerzucenie w całości ciężaru dowodu oraz obowiązku działania na stronę postępowania w sytuacji, gdy strona przedstawiła organowi wszelkie dokumenty niezbędne do uwzględnienia złożonego przez nią wniosku , natomiast organ wezwał stronę do przedstawienia kolejnych dowodów w sprawi, które to dowody oraz które to wezwania nie miały ani uzasadnienia prawnego ani faktycznego i niczego nie wniosły do sprawy, przy czym również w ostatecznej decyzji organ nie uzasadnił z uwagi na brak jakich dowodów i jakich okoliczności wniosek strony nie mógł zostać w niniejszej sprawie uwzględniony; 3. art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 20 i 22 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na zawężającej interpretacji pojęć lokal gastronomiczny, handlowy, usługowy, w szczególności poprzez stwierdzenie, że o klasyfikacji lokalu decyduje wyłącznie faktycznie prowadzona w nim działalność, a nie np. jego przeznaczenie, natomiast nieprowadzenie faktycznej działalności w lokalu powoduje, że nie jest on lokalem gastronomicznym, handlowym, czy usługowym;; 4. art. 253a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na badaniu przez organ decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, tj. decyzji będącej przedmiotem wniosku strony o zmianę, pod kątem jej podstaw faktycznych, co w konsekwencji prowadziło do tego, że organ bezpodstawnie prowadził postępowanie dowodowe w sprawie; 5. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez wydanie decyzji na podstawie przepisu, który nie obowiązuje z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji; 6. art. 135 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z niego zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez zastosowanie tego przepisu, pomimo iż ustawa o grach hazardowych została uchwalona z naruszeniem proceduralnych zasad tworzenie prawa w demokratycznym państwie prawnym, czego skutkiem musi być uznanie jej za niezgodną z art. 2 Konstytucji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Dyrektorowi Izby Celnej w [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że podstawą negatywnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy jest błędna wykładnia art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ponieważ organ w sposób nieprawidłowy przyjął, że zmianą miejsca urządzania gry w rozumieniu tego przepisu jest również zmiana właściciela lokalu, na prowadzenie w którym działalności zostało udzielone stosowne zezwolenie. Użyte w art. 135 ust. 2 określenie "miejsce" oznacza fizycznie wydzieloną przestrzeń, jej fragment. Wskazana we wniosku strony zmiana właściciela lokalu nie powoduje sama w sobie, że następuje zmiana miejsca urządzenia gry. Fizycznie w przestrzeni nic się bowiem nie zmienia. Organ dysponował wszelkimi dokumentami niezbędnymi do uwzględnienia wniosku złożonego w sprawie a wezwania wystosowane przez organ były pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. Do obowiązków organu należało wykazanie, że w lokalu wskazanym we wniosku faktycznie prowadzona była działalność gastronomiczna, handlowa, czy usługowa. Strona nie była w stanie w sposób należyty wykazać tej działalności. W szczególności chodzi o żądanie przedstawienia przez stronę dokumentacji księgowej. Zbędne było żądanie przedstawienia przez stronę dokumentacji fotograficznej, bowiem czymkolwiek dowód taki miałby służyć, mógł on być samodzielnie przeprowadzony przez organ w drodze wizji lokalnej. Pozostałe żądane dokumenty były także nieprzydatne do rozstrzygnięcia sprawy. Działania organu oparte były na błędnej interpretacji art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, gdyż z przepisu tego nie wynika, że w lokalach na które uzyskano zezwolenie, musi być prowadzona faktycznie jakakolwiek działalność gospodarcza. Przepis ten stanowi wyraźnie, że lokale wskazane w zezwoleniu muszą być lokalami gastronomicznymi, handlowymi, czy usługowymi. Oznacza to, że de facto każdy lokal przeznaczony do działalności gospodarczej spełnia co do zasady wymagania, o których mowa w art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Istotne jest tutaj przeznaczenie lokalu, cel, w jakim będzie wykorzystywany. Ani wykładnia literalna, ani wykładnia celowościowa nie dostarcza podstaw do twierdzenia organu, w świetle którego być lokalem gastronomicznym, handlowym lub usługowym może być tylko i wyłącznie lokal, w którym faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza. W ocenie skarżącej organ wyszedł poza uprawnienie wynikające z art. 253 a Ordynacji podatkowej, gdyż podjął czynności zmierzające do ponownego negatywnego rozpoznania sprawy, w szczególności organ prowadził postępowanie dowodowe oraz badał okoliczności stanu faktycznego. Przedmiotem postępowania była zmiana zezwolenia w części dotyczącej właściciela. Zmiana właściciela lokali nie powoduje, że lokal zmienia swoje położenie geofizyczne. Strona informowała, że jest to ten sam lokal, w którym dotychczas mieścił się poprzedni punkt. Strona powołała się także na nieprzestrzeganie art. 8 ust.1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych. Zgodnie z art. 1 pkt 9 dyrektywy "normy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu lub stosowania w Państwie Członkowskim lub przeważająca ich część, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem tych określonych w art. 10 zakazujących produkcji, przywozu, obrotu lub użytkowania produktu. W dalszej części skarżąca przytoczyła treść dyrektywy, w szczególności definicje niektórych pojęć użytych w dyrektywie. Skarżąca reprezentuje pogląd, że z treści pojęcia norm technicznych można wieść wniosek, że przepisy wprowadzające ograniczenia dotyczące używania określonych towarów lub świadczenia usług, mogą być uznane za normy techniczne. Wywodziła, że stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Przykładem jest sprawa C-267/03 Lindberg, sprawa C-65/05, Komisja p. Grecji. Jeżeli państwo członkowskie narusza obowiązek notyfikacji norm technicznych, każdy podmiot może przed sądem krajowym powołać się na tę okoliczność, zaś sąd krajowy powinie odmówić ich stosowania. Normy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji są prawnie nieskuteczne. Zwróciła uwagę na okoliczność, że ustawa o grach hazardowych zniosła możliwość uzyskania pozwoleń na używanie automatów do gier hazardowych oraz automatów do gier hazardowych o niskich wygranych, poza kasynami gry. Efektem tego zakazu będzie znaczne ograniczenie przepływu na terytorium Polski tego rodzaju towarów. Nasycenie polskiego rynku automatami do gier jest tak duże, że nie wszystkie one mogłyby w przyszłości znaleźć się w kasynach gry. Skarżąca wyprowadza stąd wniosek, że normy wprowadzające zakaz używania automatów do gier o niskich wygranych poza kasynami, stanowią normy techniczne z naruszeniem art. 1 pkt 9 dyrektywy 98/34/WE. Mogą one bowiem zostać zakwalifikowane jako "inne wymagania", których przestrzeganie jest obowiązkowe. Strona wywodziła, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej, wobec czego nie mogą one być stosowane do przedsiębiorców urządzających takie gry. Z tego faktu skarżąca wyprowadza dalsze wnioski sprowadzające się do braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Zdaniem skarżącej tryb uchwalenia całej ustawy o grach hazardowych budzi istotne wątpliwości co do jego konstytucyjności. Projekt ustawy o grach hazardowych powinien stać się przedmiotem konsultacji z organizacjami przedsiębiorców. Analiza biegu prac nad projektem ustawy prowadzi do wniosku, iż brak było czasu na przeprowadzenie rzetelnych konsultacji z organizacjami przedsiębiorców. Przedstawiono wypowiedzi i opnie posłów, W odpowiedzi na skargę Izba Celna w [...] wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], zważył co następuje: Skarga jest zasadna, choć Sąd nie podzielił wszystkich jej argumentów. Ocena zaskarżonej decyzji dokonana w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", potwierdza, iż organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Podanie o zmianę decyzji zostało złożone [...]2009 r., co skutkowało obowiązkiem rozpatrzenia go na podstawie przepisów ustawy z 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych z zastosowaniem jednakże przepisu art. 155 kpa. O możliwości zastosowania tego przepisu przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 3 listopada 2009 r., (II GPS 2/09, ONSAiWSA2010/1/4). Organ pozostawał jednak w bezczynności w rozpatrzeniu sprawy aż do dnia [...]2010 r. Spowodowało to objęcie złożonego podania reżimem przepisów nowej regulacji prawnej, obowiązującej od 1 stycznia 2010 r., która w przekonaniu skarżącej jest dla niej niekorzystna i wadliwa, a fakt bezczynności był w jej ocenie świadomym działaniem organu, obliczonym na pogorszenie jej sytuacji. Sąd nie podzielił konkluzji skarżącej by wskazana bezczynność mogła stanowić samodzielną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Strona złożyła podanie nie o zmianę miejsca urządzenia gier, które rzeczywiście w obecnym stanie prawnym nie jest dopuszczalne, lecz o zmianę decyzji w zakresie zmiany nazwy lokalu i jego dysponenta, którą to zmianę organ uznał za możliwą choć pod pewnymi warunkami. Pomijając na razie zagadnienie wymaganych od strony warunków dokonania żądanej zmiany decyzji ostatecznej, należy stwierdzić, że do dnia 1 stycznia 2010 r., warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych określała ustawa z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004 r., nr 4, poz. 27 ze zm.). Weszła ona w życie w dniu 11 grudnia 1992 r. i była dziewięciokrotnie nowelizowana. Zgodnie z uchylonym art. 3 tej ustawy urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych było dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w wymienionej ustawie. Ustawa zawierała także zastrzeżenie, iż działalność dotycząca prowadzenia i organizowania gier i zakładów wzajemnych może być prowadzona wyłącznie w punktach gier na automatach o niskich wygranych (art. 7 ust. 1a ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Z uchylonego art. 9 pkt 3 tej ustawy wynikało również, że punktem gier na automatach o niskich wygranych jest miejsce, w którym prowadzi się gry na automatach o niskich wygranych, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, a liczba zainstalowanych automatów nie przekracza 3 sztuk. W świetle art. 30 tej ustawy punkty gry na automatach o niskich wygranych mogły być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych, oddalonych co najmniej o 100 metrów od obiektów o specjalnym znaczeniu tj. szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Według poprzednio obowiązującej regulacji zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielała izba skarbowa, na której obszarze działania są urządzane i prowadzone takie gry (art. 24 ust. 1a ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Z treści art. 35 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynikało także, iż elementem koniecznym takiego zezwolenia było wskazanie miejsc (punktów), w których gry na automatach o niskich wygranych będą urządzane. Zezwolenie dawało prawo do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w konkretnie wskazanych punktach (miejscach), w których działalność taka może być prowadzona. Jedno zezwolenie było udzielane na prowadzenie jednego ośrodka gier albo określonej w zezwoleniu liczby punktów przyjmowania zakładów wzajemnych lub punktów gier na automatach o niskich wygranych (art. 37 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). Na gruncie obowiązującej poprzednio ustawy powstały uzasadnione wątpliwości w jakim trybie dokonywana jest zmiana decyzji zawierającej zezwolenie na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie określenia miejsca prowadzenia tych gier, o którym mowa w art. 9 pkt 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wątpliwości i rozbieżności powstałe w orzecznictwie rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z dnia 3 listopada 2009 r., (II GPS 2/09, ONSAiWSA2010/1/4), wskazując, iż jest to dopuszczalne na podstawie art. 155 Kpa. W uchwale tej NSA kilkakrotnie stwierdził, że ewentualne wyłączenie możliwości zastosowania tego przepisu musiałoby wyraźnie wynikać z w/w ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych. Powyższy przepis stanowił podstawę zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...]2007 r., nr [...], udzielającej skarżącej zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, albowiem decyzją z [...].2008 r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zmienił w/w zezwolenie z [...]2007 r., w części dotyczącej zmiany miejsca urządzenia gier, określając je: "[...] Bar [...]", której to okoliczności nie odnotował organ w stanie faktycznym sprawy. Począwszy od 1 stycznia 2010 r., weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540), dalej powoływana jako: u.g.h.. Nowa ustawa całościowo reguluje problematykę dotyczącą prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu gier hazardowych. Według jej ust. 3 art. 129 przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. W rozdziale 4 nowej ustawy unormowano ograniczenia w urządzaniu gier hazardowych, a w rozdziale 5 kwestie dotyczące zasad przyznania zezwoleń i koncesji. Natomiast w rozdziale 12 uregulowano zagadnienia dotyczące przepisów przejściowych i dostosowujących. Przepis art. 8 u.g.h. stanowi, iż do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 117 u.g.h. udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Natomiast art. 118 u.g.h. stanowi, iż do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 129 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z ustępu 2 art. 129 ustawy wynika, iż postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Zgodnie z art. 135 ust. 1 u.g.h. zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Przepisy art. 56 i art. 57 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Jeśli zaś chodzi o właściwość organu do rozstrzygania sprawa powstałych na gruncie przytoczonych regulacji , to z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323), tj. 31 października 2009r. organem właściwym do rozpoznania i rozpatrzenia spraw dotyczących gier i zakładów wzajemnych stał się dyrektor izby celnej. Na podstawie art. 238 wymienionej ustawy Dyrektor Izby Celnej przejął do rozpatrzenia sprawy toczące się dotychczas przed Dyrektorem Izby Skarbowej . Przystępując do załatwienia podania skarżącej organ przyjął, że zmiana zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych jest możliwa przy spełnieniu określonych warunków, w trybie art. 253 lit. a Ordynacji podatkowej. W konsekwencji wezwał skarżącą w trybie art. 155 Ordynacji podatkowej do przedłożenia dodatkowych dokumentów: • potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii aktualnego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej [...], prowadzącej Bar [...], • potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentacji księgowej świadczącej o prowadzeniu działalności gospodarczej przez w/w osobę, • planu sytuacyjnego proponowanego lokalu, • oświadczenia, iż proponowany lokal jest tym samym lokalem, w którym dotychczas mieścił się [...] Bar [...] • przedstawienia dokumentacji zdjęciowej, na zewnątrz oraz wewnątrz obiektu, • przedłożenia dokumentu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wyrażającego zgodę na prowadzenie działalności usługowej w proponowanym lokalu, • oświadczenia wydanego przez właściwy organ administracji samorządowej lub uprawnionego geodetę, potwierdzającego, iż proponowany punkt gier na automatach o niskich wygranych oddalony jest co najmniej 100m od szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. W tym miejscu należy zauważyć, że dowody, których zażądał organ od strony, są o wiele liczniejsze od tych dowodów, które wystarczyły do zmiany zezwolenia z [...]2007 r., decyzją z [...].2008 r., Nr [...], Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w części dotyczącej zmiany miejsca urządzenia gier. Wówczas jednak chodziło o zmianę miejsca urządzenia gier z lokalu położonym w miejscowości [...] na lokal położony w [...], więc uzasadnionym było dysponowanie przez organ informacjami, czy nowy lokal spełnia ustawowe wymogi w zakresie: zachowania odległości, które przewidywał art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i istnienia dokumentów, o których stanowił przepis art. 32 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania nie jest jednak zmiana miejsca urządzenia gier, jak miało to miejsce przy wydaniu decyzji z [...].2008 r. Skarżąca bowiem precyzyjnie określiła, że chodzi jej o zmianę zezwolenia li tylko w przedmiocie zmiany nazwiska dysponenta lokalu oraz zmiany jego nazwy, przy zachowaniu tego samego adresu lokalu prowadzenia gier. Pomimo tego jednak w pierwszoinstancyjnej decyzji organu z dnia [...]2010 r., odmówiono zmiany zezwolenia z [...]2007 r., w zakresie zmiany miejsca urządzenia gry. W samej więc sentencji decyzji organ zakwalifikował podanie strony jako świadczące o zmianie miejsca urządzenia gry, w sytuacji, kiedy brak było ku temu przesłanek. Wskazane uchybienie organu, nad którym przeszła do porządku decyzja drugo instancyjna, jest o tyle istotne, że aktualnie obowiązujące przepisy wykluczają zmianę zezwolenia w przedmiocie prowadzenia gier, w sytuacji, kiedy zmiana miałaby dotyczyć miejsca urządzenia gier, co wprost wynika z art. 135 ust. 2 u.g.h. Kolejnym uchybieniem organu był brak podania skarżącej podstawy prawnej zobowiązania jej do przedłożenia w/w dowodów, pomimo jej pisma z [...]2010 r., w którym zapewniła ona, że dotychczasowy lokal urządzania gry nie zmieni położenia geograficznego, w tym w stosunku do szkół, placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego oraz zakwestionowała istnienie przepisów prawnych, na podstawie których nałożono na nią obowiązek przedstawienia w/w dowodów. Sytuacja taka stanowiła naruszenie przepisu art. art. 306 lit. d § 2. Ordynacji podatkowej, który stanowi, że organ podatkowy żądający od strony zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów lub stanu prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia. Stanowi też naruszenie jej art. 121, według którego, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1), a organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§ 2). Ważniejszym jednak jest, że organ nałożył na stronę takie obowiązki, które nie były istotne w postępowaniu o zmianę decyzji, byłyby zaś istotne w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier lub w postępowaniu o cofnięcie zezwolenia w w/w zakresie. W rozpatrywanej sprawie punkt gry na automatach o niskich wygranych działał już pod tym samym adresem. Oznacza to, że spełnione były wszystkie ustawowe wymogi związane z prowadzeniem tego punktu. Stanowisko przeciwne zakłada, że Dyrektor Izby Celnej w [...] nie wykonywał obowiązków w zakresie nadzoru i kontroli. Uzasadnione jest w tej sytuacji przyjęcie domniemania prawidłowości usytuowania punktu. Żądanie dodatkowych dokumentów musi wynikać z treści żądania wnioskodawcy co do zakresu zmiany decyzji. Inaczej mówiąc, postępowanie dowodowe można prowadzić tylko w zakresie tego elementu, który ulega zmianie. W sytuacji natomiast powzięcia przez organ informacji w przedmiocie niezgodnego z prawem, a ściślej z zasadami, na których udzielono zezwolenia, prowadzenia działalności objętej zezwoleniem, istnieje obowiązek organu wszczęcia w trybie art. 59 ustawy o grach hazardowych, postępowania o cofnięcie zezwolenia. Jest to jednak zupełnie inne postępowanie, prowadzone w zwykłym, nie zaś nadzwyczajnym trybie, oraz na odrębnej podstawie prawnej. Nie jest więc dopuszczalnym nakładanie na stronę w trybie postępowania o zmianę decyzji w zakresie jedynie zmiany nazwy lokalu i jego właściciela, niejako "na wszelki wypadek" różnorodnych obowiązków, które mają wyświetlić na nowo okoliczności, które stały się już podstawą uzyskania przez skarżącą ostatecznej decyzji o uzyskaniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier. Postępowanie takie jest tym bardziej niezasadne, jeżeli zważyć, że organ domagał się m.in. zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej [...]. Z przepisu art. 306 lit. d § 1 pkt 3 i 4 Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy nie może żądać zaświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie: rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i informacji otrzymanych od innego podmiotu publicznego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z przepisów w/w ustawy (art. 15, 16) wynika, że żądana informacja była możliwa do uzyskania przez organ. Trzeba pamiętać, że Krajowy Rejestr Sądowy objęty jest informatyzacją działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.), utworzono Krajowy Rejestr Sądowy. Rejestr składa się m.in. z rejestru przedsiębiorców. Minister Sprawiedliwości utworzył "Centralną Informację" z oddziałami przy sądach rejestrowych (art. 4 ust. 1 cyt. ustawy). Centralna Informacja jest udostępniana w ogólnodostępnych sieciach informatycznych, podstawowe informacje o podmiotach wpisanych do rejestru przedsiębiorców i do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych... (art. 4 ust. 4a). Rejestr jest jawny (art. 8 ust. 1 cyt. ustawy). Każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w Rejestrze za pośrednictwem centralnej Informacji. Każdy ma prawo otrzymać, również drogą elektroniczną, poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z rejestru. Na podstawie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) utworzono Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej zwaną "CEIDG". CEIDG udostępnia dane i informacje o przedsiębiorcach będących osobami fizycznymi. Domniemywa się, że dane i informacje udostępnione przez CEIDG są prawdziwe. Dane i informacje udostępnione przez CEIDG są jawne. Każdy ma prawo dostępu do danych i informacji udostępnianych przez CEIDG (art. 37 ust. 1 i 7, art. 38 ust. 1 cyt. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Za nieuzasadnione należy również uznać żądanie od skarżącej innych dowodów. Skarżąca słusznie podnosi, że nie ma instrumentów prawnych, aby od innego podmiotu gospodarczego mógł żądać dokumentacji księgowej. Nie jest także uzasadnione żądanie przedłożenia aktualnego planu sytuacyjnego proponowanego lokalu. Żądanie takie byłoby uzasadnione w sytuacji złożenia wniosku o zezwolenie i urządzanie gier losowych. Tymczasem punkt ten istnieje i korzysta z domniemania prawidłowości jego usytuowania i spełnienia innych warunków. To samo dotyczy żądania przedstawienia dokumentu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wyrażającego zgodę na prowadzenie działalności usługowej. W tym zakresie trafne są zarzuty skargi co do naruszenia art. 121 § 1, 124, art. 120 Ordynacji podatkowej. Wobec faktu, że we wskazanym miejscu prowadzone były już gry na automatach o niskich wygranych, nieuzasadnione było żądanie przedstawienia oświadczenia wydanego przez właściwy organ administracji samorządowej lub uprawnionego geodetę, potwierdzające, że proponowany punkt gier na automatach o niskich wygranych oddalone jest co najmniej 100 m od szkól, placówek oświatowo – wychowawczych, opiekuńczych oraz ośrodków kultu religijnego. Postępowanie dowodowe w sprawie musi być prowadzone adekwatnie do przedmiotu decyzji. Dowody muszą potwierdzać fakty istotne dla danej sprawy. Trzeba odnieść się również do faktu, że już w toku postępowania sądowego, organ dokonał innego niejako uzasadnienia wezwania strony do przedłożenia dowodów, określonych w wezwaniu z [...].2010 r., twierdząc, że kierował się potrzebą ustalenia, czy zaszły w sprawie przesłanki z art. 135 § 2 ustawy o grach hazardowych, który stanowi, że w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry. Organ bowiem chciał ustalić, czy skutkiem zmiany właściciela lokalu nie doszło do zmiany miejsca urządzenia gry, w tym, czy jest to lokal o charakterze usługowym, gastronomicznym lub handlowym. Jak już to wyjaśniono wyżej, innym zagadnieniem jest dochowywanie przez stronę warunków na jakich udzielono zezwolenia na prowadzenie gry (naruszenie ustawowych warunków prowadzenia gry hazardowej, stanowi obligatoryjną przesłankę do wszczęcia odrębnego postępowania o cofnięcie koncesji), innym zaś zagadnieniem jest rozpatrzenie podania o zmianę nazwy lokalu i nazwiska jego właściciela, co w istocie jest niczym innym, jak uaktualnieniem danych. Fakt zmiany tych danych nie może oznaczać zmiany miejsca prowadzenia gry hazardowej w rozumieniu art. 135 ust. 2 u.g.h., w sytuacji, kiedy nie towarzyszy temu zmiana położenia geograficznego (przestrzennego) lokalu, w którym prowadzone są gry, innymi słowy, kiedy lokal nie zmienia adresu. Należy wyjaśnić, że z orzecznictwa sądów administracyjnych ukształtowanego w okresie funkcjonowania prawa dotychczasowego, w szczególności powołanego we wskazanej wyżej uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r. wynika, iż "miejsce urządzania gier" pojmowane jest jako konkretna lokalizacja przestrzenna punktu, w jakim gra jest lub ma być prowadzona (chodzi o parametry geograficzne). Zmiana zaś tego miejsca rozumiana była zatem jako przeniesienie urządzania gry do innego, w sensie przestrzennym punktu (por. także wyroki NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II GSK 383/07 i II GSK 371/07). Dlatego też nie można doszukiwać się w samym fakcie zmiany właściciela lokalu i nazwy lokalu, - które to kwestie stanowią o przedmiocie postępowania, - zmiany miejsca urządzenia gier. Należy mieć na uwadze, iż celem wprowadzenia zakazu wynikającego z ust. 2 art. 135 u.g.h. jest ograniczenia rozpowszechniania gier hazardowych przez zapobieganie nadużywaniu instytucji nadzwyczajnej (obecnie art. 253 lit. a Ordynacji podatkowej) do zmiany miejsc punktu urządzenia gier na inne i w ten sposób obchodzenia rygorów prawa nowego. Takie ograniczenie należy uznać za dozwolone (por. wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 września 2001 r. II SA/Go 438/10 oraz 439/10). Nie budzi jednak wątpliwości Sądu, iż zakaz ten nie może obejmować sytuacji polegającej wyłącznie na zmianie podmiotu legitymującego się tytułem prawnym tytułem do budynku lub lokalu, od którego - w drodze określonej czynności prawnej - wywodzi się prawo strony do władania tymże budynkiem lub lokalem, jeśli gra pod względem przedmiotowym urządzana jest lub prowadzona nadal w tym samym miejscu, w którym została określona w decyzji ostatecznej. Takiego zakazu nowe prawo nie zawiera, wyraźnie chroniąc sferę praw nabytych. Zgodnie bowiem z art. 117 u.g.h., udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Podkreślić tu należy, iż interpretacja przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., przyjmowana przez organ w zakresie badania, czy i w jaki sposób zmiana właściciela lokalu i jego nazwy wpłynie na zmianę miejsca urządzenia gry, godzi w podstawowe zasady porządku prawnego. Miejsce gry jest już urządzone i to na podstawie ostatecznej decyzji. Zmiana natomiast podmiotu legitymującego się tytułem prawnym do budynku lub lokalu ma charakter niezależny od woli strony i związana jest prawem do rozporządzania lub sukcesji praw i przedmiotów majątkowych osób trzecich. Nie ma ona żadnego wpływu na warunki urządzania gry. Nie można bowiem wyprowadzić żadnego związku, ani prawnego, ani faktycznego, ani logicznego pomiędzy faktem zmiany właściciela lokalu a warunkami prowadzenia w nim gier. To nie właściciel lokalu organizuje gry, nie właściciel lokalu jest adresatem zezwolenia na urządzenie i prowadzenie gry i nie właściciel lokalu ponosi odpowiedzialność za dochowywanie warunków, na których faktycznie gry są prowadzone. Skoro z podania strony i załączonej do niego umowy najmu, wynika li tylko fakt zmiany dysponenta lokalu i jego nazwy, to organ nie może prowadzić postępowania w kierunku ustalania przesłanek do ponownego przyznania zezwolenia lub jego cofnięcia. W zainicjowanym przez stronę postępowaniu, organ nie może dokonywać ponownej weryfikacji już przyznanego, chronionego podmiotowego prawa strony do kontynuowania prowadzenia gry na warunkach określonych dotychczasową regulacją w tym samym miejscu. Organ nie przedstawił żadnych danych, w świetle których powstałyby wątpliwości co do braku dochowania któregoś z licznych warunków prowadzenia gry hazardowej przez stronę, a w przypadku chęci poddania kontroli tych warunków, organ winien ustalenia te czynić w odpowiednio przewidzianym do tego postępowaniu z przestrzeganiem jednak art. 306 lit. d § 1 pkt 3 i 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu niedochowania obowiązku notyfikacji w nawiązaniu do dyrektywy nr 98/34/WE, to trzeba stwierdzić, że dyrektywa ta została implementowana do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 roku w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2002 roku, Nr 239, poz. 2039 ze zm.) oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 roku ( Dz. U. z 2004 roku, Nr 65, poz. 597), które wydane zostało w oparciu o art. 12 ust.2 ustawy z 12 września 2002 roku o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz.1386 ), a jej przepisy do prawa krajowego wprowadzone zostały prawidłowo. Notyfikacji, w myśl § 4 ust.1 rozporządzenia, co do zasady podlegają akty prawne zawierające przepisy techniczne tj. specyfikacje techniczne, inne wymagania, przepisy dotyczące usług, regulacje wprowadzające zakaz produkcji, przywozu lub wprowadzenia produktu do obrotu, świadczenia usług lub prowadzenia działalności polegającej na świadczeniu usług (§ 2 pkt 5). Ponadto na mocy § 5 rozporządzenia notyfikacji aktów prawnych podlegają akty prawne wyłączające stosowanie zasady swobodnego przepływu towarów z wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 1-6 ust. 2 § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia przez "specyfikacje techniczne" należy rozumieć specyfikację określającą cechy produktu, w szczególności w zakresie jakości, parametrów technicznych, bezpieczeństwa lub wymiarów, w tym w odniesieniu do nazewnictwa, symboli, badań, opakowania, znakowania lub oznaczania, a także procedury oceny zgodności tego produktu, jak również wymagania dotyczące metod i procesów produkcji produktów rolnych, produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi lub zwierzęta, produktów leczniczych i innych produktów, jeżeli wywierają one wpływ na cechy produktu. Natomiast pojęcie "usługi" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 1 rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją jest to usługa w ramach społeczeństwa informacyjnego świadczona za wynagrodzeniem, bez obecności stron (na odległość), poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu do elektronicznego przesyłania i przechowywania danych, włącznie z kompresją cyfrową, która jest w całości przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, drogą radiową, przy użyciu środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych (drogą elektroniczną). W świetle uregulowań rozporządzenia usługa oferowana w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest świadczona na odległość oraz nie jest świadczona drogą elektroniczną, tym samym nie jest usługą w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia. Odnosząc się zaś do dyrektywy z dnia 22 czerwca 1998 roku nr 98/34/WE, ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych wszystkie Państwa Członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez inne Państwa Członkowskie. Dla zapewnienia tego celu Komisja Europejska ma zapewniony bezwzględny dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych. Zatem Państwa Członkowskie są zobowiązane powiadamiać Komisję o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych. W uzasadnieniu preambuły dyrektywy zawarto także zastrzeżenie, iż dla zapewnienia bezpieczeństwa prawnego Państwa Członkowskie powinny podać do wiadomości publicznej, że krajowe przepisy zostały przyjęte zgodnie z formalnościami określonymi w dyrektywie. W preambule dyrektywy 98/34/WE wskazano, iż wspierając sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy zapewnić możliwie jak największą przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw dotyczących wprowadzania norm i przepisów technicznych (pkt. 3 preambuły). Jak wskazano w (pkt. 4) preambuły bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję. Wszystkie Państwa Członkowskie muszą być powiadamiane o przepisach technicznych planowanych przez jakiekolwiek Państwo Członkowskie (pkt. 6 preambuły). Natomiast pojęcie przepisu technicznego zawarte jest w art. 1 pkt. 11 dyrektywy. Przyjmuje ona, iż przepisy techniczne obejmują de facto: - "przepisy techniczne", specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług; - przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności ze zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne; - dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych; - specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. W dyrektywie nr 98/34/WE wskazano, iż jej celem jest wspieranie rynku wewnętrznego poprzez stworzenie jak największej przejrzystości w zakresie wprowadzania norm i przepisów technicznych. Analiza art. 8 dyrektywy pozwala także przyjąć, iż Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja o przyjęciu normy. Państwa Członkowskie przekazują także Komisji podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowania technicznego, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. Co do zasady państwo dokonujące notyfikacji zobowiązane jest do obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej na okres 3 miesięcy. Jest to konieczne, aby Komisja Europejska i inne państwa członkowskie mogły wyrazić opinię czy projektowane przepisy stanowią barierę w swobodzie zakładania przedsiębiorstw, świadczenia usług i przepływu towarów. Zgodnie z art. 12 dyrektywy przepis techniczny przyjmowany przez Państwo Członkowskie musi zawierać odniesienie do dyrektywy nr 98/34/WE. Kwestie związane z normalizacją tekstów prawnych zawierających normy techniczne wielokrotnie poruszano w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Z ich analizy wynika, iż art. 8 i 9 dyrektywy 83/189 ( uchylonej przez dyrektywę 98/34/WE ) należy interpretować w ten sposób, że naruszenie obowiązku notyfikacji powoduje, iż odnośne regulacje techniczne nie mogą być stosowane, a zatem nie można się na nie powoływać w stosunku do jednostek (por. wyroki ETS z dnia 30 kwietnia 1996roku, C 194/94; z dnia 8 lipca 2007 roku, C- 20/05; z dnia 21 kwietnia 2005 roku, C 267/03; z dnia 8 września 2005 roku, C 303/04 ). Skutek naruszenia obowiązku notyfikacji w postaci braku związania albo treścią całego aktu prawnego albo treścią (normami prawnymi) jego poszczególnego przepisu (przepisów) nie budzi zastrzeżeń. Istotą problemu niniejszej sprawy jest jednak rozstrzygnięcie, czy w zakresie jej przedmiotu owa notyfikacja była obowiązkowa. Wniosek skarżącej dotyczył bowiem zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poprzez zmianę oznaczenia podmiotu władającego lokalem, w którym prowadzona jest gra i tylko w tym zakresie dopuszczalne jest badanie wpływu problematyki notyfikacyjnej na stosowalność, a zatem możliwość powołania przez organ art. 8, art. 118, art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 i 2 ustawy O grach hazardowych jako podstawy prawnej wydanych i kontrolowanych przez Sąd decyzji. W ocenie Sądu podstawy prawne dotyczące żądanej zmiany nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Należy bowiem zauważyć, iż ochronie przewidzianej w pkt 2 art. 1 Dyrektywy 98/34/WE podlega wyłącznie "usługa społeczeństwa informacyjnego", która spełnia w trakcie jej świadczenia jednocześnie cztery wymogi: - powinna być świadczona za wynagrodzeniem, - na odległość, - drogą elektroniczna, - na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie jest jednak świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczna. "Droga elektroniczna" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresja cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, zaś do usług które nie są świadczone "na odległość" dyrektywa zalicza usługi świadczone w fizycznej obecności dostawcy i odbiorcy, nawet jeżeli korzystają oni z urządzeń elektronicznych, a wśród nich wymienia udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika. Z powołanych względów odpada potrzeba rozważania czy w pozostałym zakresie przepisy ustawy, dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, stanowią specyfikację techniczną. W tym kontekście należy uznać, iż nie zachodzą wątpliwości prowadzące do uruchomienia trybu pytania prejudycjalnego w stosunku do wskazanych przepisów ustawy o grach hazardowych (art. 234 TWE) lub też odmowy zastosowania przepisów prawa krajowego w zakresie dotyczącym przedmiotu sprawy jeśli bierze się pod uwagę cel oraz uzasadnienie aksjologiczne nowej regulacji prawnej. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skargi niezgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP i złożonym w związku z tym wnioskiem o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego w tymże zakresie, należy wyjaśnić, iż podstawą zwrócenia się przez Sąd w trybie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z określonym pytaniem prawnym, jest z jednej strony sytuacja powzięcia przez Sąd wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, której to wątpliwości nie daje się usunąć w drodze wykładni, z drugiej zaś wystąpienie zależności pomiędzy odpowiedzią na pytanie prawne a rozstrzygnięciem rozpoznawanej, konkretnej sprawy. Przedstawienie więc pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu musi być poprzedzone stwierdzeniem zaistnienia w konkretnej sprawie, niedającej się usunąć w drodze wykładni, wątpliwości co do konstytucyjności aktu normatywnego, od którego rozstrzygnięcia zależy orzeczenie o przedmiocie sprawy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi taka uzasadniona wątpliwość, bowiem wyprowadzona z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasada zaufania do państwa i prawa, a z kolei z tej ostatniej zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku, nie zostały w sprawie naruszone ustawą o grach hazardowych, a w szczególności zawartym w niej przepisem art. 135 ust. 2 zakazującym zmiany, udzielonego pod rządami dotychczasowej ustawy, decyzją ostateczną zezwolenia, w zakresie zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych, co było dopuszczalne w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy (stosowano tryb z art. 155 kpa). Należy zauważyć, iż wniosek skarżącej, który zainicjował przedmiotowe postępowanie, dotyczy ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia [...]2007 r., którą Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił skarżącej zezwolenia, na okres 6 lat, na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa kujawsko- pomorskiego w [...] punktach gier, zlokalizowanych, w konkretnych, wyraźnie określonych wskazaną decyzją miejscach, która to decyzja została następnie zmieniona decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w [...] z [...]2008 r., w zakresie miejsca prowadzenia gier. Nabyte więc przez skarżącą prawo, na którego ochronę się ona powołuje, dotyczy przysługującego jej uprawnienia w zakresie prowadzenie działalności gospodarczej na zasadach określonych w tymże zezwoleniu. Zdaniem Sądu, w warunkach przedmiotowej sprawy, to nabyte przez skarżącą prawo podmiotowe nie zostało naruszone przepisami nowej ustawo grach hazardowych. W dalszym bowiem ciągu może ona prowadzić działalność gospodarczą w przyznanym jej zakresie (art. 117 ust. 1, art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych). Czym innym zaś jest "utrata" uprawnienia do domagania się zmiany miejsca urządzania gier. W tym zakresie bowiem skarżąca nie nabyła żadnego bezwzględnego prawa podmiotowego, ani jego ekspektatywy, gdyż uprawnienie do zmiany miejsca urządzania gry wynikało wyłącznie z takiego, a nie innego stanu prawego, i nie było ono objęte ostateczną decyzja administracyjną (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt 1/ SA/Go 437/10). W konsekwencji więc, należy stwierdzić, iż zmiana stanu prawnego, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie spowodowała naruszenia czy utraty nabytego prawa podmiotowego. Ponadto należy zauważyć, iż powoływane przez skarżącą zasady i wartości konstytucyjne, nie mają w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego charakteru bezwzględnego i absolutnego. Trybunał bowiem wielokrotnie zaznaczał, że dopuszczalne jest ograniczenie określonych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności. Skoro więc, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych, intencją ustawodawcy wprowadzającego do obrotu prawnego nowe prawo w zakresie gier hazardowych, było zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu oraz uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych, czego konieczność dodatkowo potwierdziła sytuacja faktyczna występująca na rynku gier hazardowych w okresie obowiązywania dotychczasowego prawa, to tym samym należy uznać, że ustanowione ograniczenia odnośnie prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jako uzasadnione interesem i porządkiem publicznym, nie naruszają powoływanych przez skarżącą zasad i wartości konstytucyjnych. Tym samym więc nie zaszła potrzeba zwrócenia się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskowanym przez skarżącą pytaniem prawnym co do zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wobec naruszenia wskazanych przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt pierwszym sentencji wyroku. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ wyeliminuje stwierdzone uchybienia przepisów postępowania, jak i dokona właściwej interpretacji przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h., przyjmując, że zmianą miejsca urządzenia gry, którą stanowi lokal, jest jedynie zmiana położenia przestrzennego (geograficznego) tego lokalu.