II SA/Bd 1248/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 października 2017 r. w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 2 października 2017 r., 2. przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, 3. zasadzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na nieuzupełnienie na wezwanie Sądu braków formalnych skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, uzupełniając je jednocześnie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wyjaśnił, że nie został powiadomiony o awizowaniu korespondencji zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Podkreślił, że są mu znane nieprawidłowości doręczyciela w doręczeniach, brakach doręczeń bądź informacji o awizowaniu. W związku z powyższym pełnomocnik złożył reklamację na usługi świadczone przez Pocztę Polską S.A., w zakresie braku informowania o przesyłkach pozostawionych do odbioru. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego wydziału z dnia 27 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, do przedstawienia w terminie 7 dni informacji, czy postępowanie reklamacyjne toczące się przed naczelnikiem właściwego urzędu pocztowego, zostało zakończone i w jaki sposób (tj. przedłożenie odpowiedzi na zgłoszoną reklamację usługi pocztowej), pod rygorem rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu w oparciu o wskazane w nim informacje. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik pismem z dnia 28 sierpnia 2017 r. wyjaśnił, że nie zgadza się z otrzymaną odpowiedzią na reklamację i wyjaśnił, że operator udzielając odpowiedzi na reklamację opiera się jedynie na słownych informacjach otrzymanych od pracowników. Zdaniem pełnomocnika, operator nie jest w stanie wskazać, że faktycznie doręczono powiadomienie o pozostawieniu korespondencji do odbioru. Pełnomocnik podkreślił, że takowego powiadomienia w ogóle nie otrzymał. Nadto dodał, że w jego przypadku brak odbioru korespondencji prowadzi jedynie do zamieszania, a przede wszystkim do poważnych problemów, podkreślając jednocześnie, że awizowaną korespondencję zawsze odbiera. Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przywrócenia terminu wskazując, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej wywiodła zażalenie na wskazane wyżej postanowienie z dnia 2 października 2017 r., zarzucając: 1. naruszenie art. 87 § 2w zw. z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa) poprzez błędne ustalenie, iż nie doszło do uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia skargi kasacyjnej, 2. naruszenie art. 73 § 4 ppsa poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zastosowanie ma domniemanie doręczenia przesyłki z wezwaniem do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej, 3. naruszenie art. 73 § 1 - § 4 ppsa poprzez błędne ustalenie, że awiza o przesyłkach sądowych mogą mieć postać elektroniczną, 4. naruszenie § 31 ust. 3 i ust. 6 Regulaminu świadczenia usług powszechnych poprzez przyjęcie, że doszło do prawidłowego powiadomienia o pozostawieniu do odbioru w placówce poczty polskiej wezwania do uzupełnienia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy WSA w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o przeprowadzenie dowodu z odpowiedzi Poczty Polskiej SA z dnia 1 grudnia 2017r. na zgłoszona reklamację na usługi świadczone przez Pocztę Polską SA, w zakresie braku informowania o przesyłkach pozostawionych do odbioru. Z treści tego pisma wynika jednoznacznie, że pełnomocnik skarżącej nie otrzymał awiza o pozostawieniu do odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej do NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie sądu, wniesione zażalenie właśnie ma taki charakter. Rozpoznając ponownie wniesiony wniosek o przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej należy podkreślić, że stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw jak też nieznajomość prawa nie stanowią okoliczności uzasadniających przywrócenie uchybionego terminu. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r. w sprawie sygn. akt II OZ 135/12, SIP LEX nr 1121266). W okolicznościach sprawy niniejszej, przyjąć należy, że pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, co stanowi podstawę do uwzględnienia zażalenia poprzez uchylenie ww. postanowienia tutejszego Sądu z dnia 2 października 2017 r. i przywrócenie skarżącej terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 195 § 2 p.p.s.a. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono zaś na mocy art. 197 § 2 w zw. z art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 250 § 2 p.p.s.a, w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.