II SA/Bd 1263/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska - Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 5 lipca 2021 r., nr II.6730.5.2021, Burmistrz Miasta Rypin ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z częścią handlowo-usługową na terenie działek nr ewid.[...], [...] i [...], położonych w miejscowości R., przy ul. [...]. W warunkach wskazano m.in., że szerokość elewacji frontowej budynku mieścić się ma w granicach 25 m–35 m, a dla inwestycji przewidziane winny co najmniej 1,2 stanowiska/garażu na 1 lokal mieszkalny, przy czym co najmniej 70% tej liczny stanowić muszą miejsca postojowe zlokalizowane na powierzchni terenu inwestycji, oraz co najmniej 3 stanowiska postojowe na każde 100m˛ powierzchni sprzedaży, lecz nie mniej niż 2 stanowiska na każdy odrębny lokal, a dla usług – 1 stanowisko na każde 50 m˛ powierzchni użytkowej, lecz nie mniej niż 2 stanowiska na każdy odrębny lokal. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano m.in., że główny wjazd na teren inwestycji odbywać się będzie z ul. [...] (działki nr [...]), długość granicy działki objętej wnioskiem wzdłuż tej drogi wynosi 53 m, stąd granicę obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotności tej długości, tj. 159 m, i objęto nim również działki przecinane linią tak wyznaczonego obszaru. Wskazano nadto, że średnia szerokość elewacji frontowej na analizowanym obszarze wynosi 14,9 m w przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych, i 11,1 m w przypadku wszystkich budynków, przy czym z uwagi na bardzo duże zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych budynków znajdujących się na obszarze analizowanym (m.in. 95 m dla szkoły podstawowej, 34 m dla przychodni) wnioskowana szerokość elewacji frontowej od 25 m do 35 m jest możliwa do ustalenia i budynek o takim parametrze wkomponuje się w istniejącą zabudowę. W odwołaniu od powyższe decyzji E. W. (skarżąca) wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca zarzuciła: - brak określenia w decyzji długości frontu działki, stanowiącej podstawę do wyznaczenia obszaru analizowanego, - wyznaczenie granic obszaru analizowanego w sposób przecinający działki geodezyjne i zabudowę, co jest w ocenie skarżącej błędem, - brak wyjaśnienia powiększenia granic obszaru analizy ponad ustawową trzykrotność frontu inwestorskiego, - wyznaczenie granic obszaru na mapie w skali 1:2000 zamiast na mapie o skali 1:500 lub 1:1000. - dopuszczenie inwestycji wielorodzinnej pośród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wbrew zasadzie kontynuacji w zakresie funkcji istniejącej zabudowy, - określenie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" w sytuacji, gdy § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących owej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 - dalej "rozporządzenie") wskazuje na konieczność określenia linii obowiązującej. - wybiórcze podejście do wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, - pominięcie szerokości elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. [...] wynoszącej od 9 m do 18 m, przy średniej 12,5 m, - nieprawidłowe ustalenie parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu, z pominięciem bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją zabudowy jednorodzinnej Decyzją z dnia 26 sierpnia 2021 r., nr KO.411.1330.2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku utrzymało w mocy decyzję I instancji. W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zakwestionowanej decyzji z obrotu prawnego, szczegółowo opisując podstawę prawną decyzji w przedmiocie warunków zabudowy oraz przyjęte w sprawie parametry zamierzonej inwestycji. Wskazał, że obszar analizowany wyznaczony został na mapie odpowiadającej wymogom art. 52 ust.2 pkt 1, że jego granice prawidłowo wyznaczono w odległości trzykrotności szerokości frontu działki, przy czym uwzględniono w całości działki przecinane linią granicy obszaru analizowanego. Stwierdził, że inwestycja wielorodzinna nie koliduje z zastaną na obszarze analizowanym zabudową jednorodzinną, ale stanowi jej funkcjonalne uzupełnienie, w związku z czym zachowana została zasada dobrego sąsiedztwa wywodzona z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 – dalej "u.p.z.p."). Potwierdził prawidłowość ustalenia obowiązującej linii zabudowy od strony ul. [...] (przedłużenie linii zabudowy wyznaczonej przez sąsiedni budynek), oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. [...] w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni – wskazał jednocześnie, że nie ma podstaw, by od tej strony ograniczać możliwość usytuowania przedsięwzięcia poprzez ustalenie obowiązującej linii zabudowy. Ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestorskiej na poziomie od 23,2% do 29,9%, przy średniej wartości dla obszaru na poziomie 40,7%, organ II instancji uznał za prawidłowe z uwagi na zróżnicowanie tego parametru na obszarze analizowanym oraz średniej wartości 32,6% dla objętej obszarem zabudowy wielorodzinnej, co jest wynikiem zbliżonym do wnioskowanego parametru. Organ stwierdził, że wobec zróżnicowania parametru szerokości elewacji frontowej na obszarze analizowanym, jego ustalenie dla zamierzonej inwestycji w zakresie 25m – 35m, przy średniej wartości 11,1 m, znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej (występująca zabudowa osiągająca do 95 m szerokości elewacji frontowej, w tym budynki wielorodzinne) i dokonane zostało w ramach dopuszczalnego rozporządzeniem odstępstwa. Z podobnych względów SKO uznało za prawidłowe ustalenie parametrów wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie od 15,5 m do 17 m, oraz geometrii dachu (dach wielospadowy płaski, o kącie nachylenia od 1 do 15 stopni), jako odpowiadające zasadzie zachowania ładu przestrzennego na analizowanym obszarze. Organ odwoławczy dostrzegł, że co do zasady parametry zamierzonej inwestycji winny być określanie w sposób konkretny, jednak dopuszcza się, ujęcie parametrów inwestycji w formie "widełek", o ile zabieg ten znajduje uzasadnienie w analizie architektoniczno-urbanistycznej, a sytuacja taka wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W ocenie SKO inwestycja spełniła wszystkie warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., wobec czego możliwe było wydanie decyzji o ustaleniu dla niej warunków zabudowy. W skardze na powyższą decyzję E. W. wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe uznanie, że inwestycja zgodna jest z zasadą dobrego sąsiedztwa, oraz art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zarzuciła nadto naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że parametr szerokości elewacji frontowej ustalony na poziomie od 25 m do 35 m nie mieści się w średniej wartości ustalonej dla zabudowy wielorodzinnej istniejącej na obszarze analizowanym (14,9 m), a ponadto nie mieści się w najmniejszej i największej szerokości elewacji frontowej, która wynosi odpowiednio 11 m i 20 m. Powyższego, w ocenie skarżącej, nie wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazała nadto, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stwierdzono, iż dla inwestycji przewidziane winny być co najmniej 1,2 stanowiska/garażu na 1 lokal mieszkalny, przy czym co najmniej 70% tej liczny stanowić muszą miejsca postojowe zlokalizowane na powierzchni terenu inwestycji. W ocenie skarżącej takie ustalenie jest niedopuszczalne z uwagi na fakt, że ustalenia decyzji w zakresie parametru przedmiotowo istotnego nie powinny wykraczać poza zakres wydanego rozstrzygnięcia, a wskazana liczna miejsc postojowych powoduje, że nie wiadomo gdzie takie miejsca mają być zlokalizowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w kontekście zarzutów skargi powielających zarzuty odwołania. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego miejsc parkingowych organ wskazał, że zawarcie w decyzji organu I instancji ustaleń w zakresie zapewnienia miejsc garażowych/postojowych w celu prawidłowego funkcjonowania inwestycji było uzasadnione treścią § 2 pkt 6) rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 - dalej "p.p.s.a.") doprowadziła Sąd do wniosku, że wniesiona skarga nie zasłużyła na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (publ. jak wcześniej wskazano). Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 2 – 4, nieistotnych jednak w niniejszej sprawie. Jak wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zakwestionowana przez skarżącego inwestycja polegać ma na budowie budynku wielorodzinnego z częścią handlowo-usługową na terenie działek nr ewid.[...], [...] i [...], położonych w miejscowości R., przy ul. [...]. Okolicznością bezsporną jest, że na obszarze, na którym znajduje się teren inwestycji, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie dostrzegł, by zaskarżona decyzja powzięta została z naruszeniem któregokolwiek z warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzić po pierwsze należy, że nie doszło w sprawie do ustalenia warunków zabudowy wbrew zasadzie "dobrego sąsiedztwa" wywodzonej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czy też mówiąc inaczej "zasady kontynuacji funkcji" określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Analiza spełnienia powyższego warunku następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (publ. jak wcześniej wskazano), które określa wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (art. 61 ust. 6 w zw. z art. 61 ust. 7 u.p.z.p.). Jak wynika z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 metrów. W niniejszej sprawie organ prawidłowo wyznaczył obszar analizowany. W przedmiotowej sprawie główny wjazd na teren inwestycji określony został od strony ul. [...], za szerokość frontu działki przyjęto zatem łączną długość granic działek objętych wnioskiem, znajdujących się wzdłuż tej drogi – 53 m. Stąd granicę obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotności tej długości od granic działek inwestycyjnych – 159 m. Podstawy wyznaczenia granic obszaru analizowanego wynikają wprost z analizy urbanistycznej załączonej do decyzji I instancji. Istotą zasady dobrego sąsiedztwa jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Celem tego przepisu, zgodnym z wymogami ładu przestrzennego, jest dopuszczenie do powstania nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy czym, pojęcie sąsiedztwa, którym posługuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. należy rozumieć szeroko. Działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną. Za takim rozumieniem sąsiedztwa przemawia wykładnia celowościowa i systemowa ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pod pojęciem "ładu przestrzennego" ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Kontynuacja funkcji świetle w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Zatem, kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, względnie zagospodarowania terenu, a wystarczające jest, gdy nowa zabudowa (bądź zagospodarowanie terenu) nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze. Ochrona ładu przestrzennego na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem na celu powstrzymanie zabudowy, której nie da się pogodzić z zastanym w analizowanym obszarze sposobem zagospodarowania terenu. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa zabudowy i nadmiernego ograniczenia prawa własności, gdyż to godziłoby w chronione konstytucyjnie wartości (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) i zasadę wolności zagospodarowania terenu wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W myśl tej zasady każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 450/20, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy (przede wszystkim zaś z załączonej do decyzji I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – k. 164 akt adm.) obszar analizowany wyznaczony dla spornej inwestycji obejmuje 106 działek, na których w przeważającej części realizowana jest funkcja mieszkaniowa jednorodzinna (symbol MN). W obszarze analizowanym istnieją jednak nieruchomości, na których realizowana jest funkcja gospodarcza (symbol I), mieszkaniowo-usługowa (symbol MU), usługowa (symbol U) i mieszkaniowa wielorodzinna (symbol MW). Funkcja mieszkaniowa wielorodzinna, odpowiadająca zasadniczej funkcji zamierzonej inwestycji, realizowana jest na działkach [...]. O ile zamierzona inwestycja nie powiela w swym charakterze dominującej na obszarze analizowanym zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, to, zgodnie z wcześniej przytoczonymi rozważaniami, uznać ją należy za korespondującą z zabudową jednorodzinną, wpisującą się w charakter istniejącego organizmu urbanistycznego. Funkcja mieszkaniowa wielorodzinna odpowiada charakterowi zabudowy występującej na obszarze analizowanym (mieszkalnictwo), nie będzie też jedynym przykładem takiej zabudowy wobec istniejących już budynków wielorodzinnych. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Sąd dostrzega, że zabudowa wielorodzinna występująca na analizowanym obszarze cechuje się elewacjami frontowymi o szerokościach 20 m, 16, 6 m, 15,5 m, 15 m, 11 m i 13 m (odpowiednio dla działek wymienionych w poprzednim akapicie). Są to wartości mniejsze niż przewidziano dla zamierzonej inwestycji (szerokość elewacji frontowej w zakresie 25 m - 35 m). Ich uśredniona wartość również jest niższa (14,9 m), na pewno zaś zamierzona inwestycja w zakresie szerokości elewacji frontowej przekraczać będzie dwudziestoprocentowy limit tolerancji dla wartości średniej. Organy obu instancji zasadnie jednak stwierdziły, że w sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w § 6 ust. 2 rozporządzenia ("dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy). W bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji posadowione są budynki o wysokim parametrze szerokości elewacji frontowej. Są to budynek szkoły o szerokości elewacji 95 m (działka nr ew. [...]) i przychodnia lekarska o szerokości elewacji 34 m (działka nr ew. [...]). Ustalona w decyzji szerokość elewacji frontowej dla wnioskowanej inwestycji wyniosła od 25 m do 35 m i została ustalona na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia. Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem, że istniejący ład przestrzenny nie zostanie zaburzony realizacją budynku wielorodzinnego, nawet jeżeli inwestor zdecyduje się na pobudowanie go w formie zakładającej maksymalną dopuszczalną szerokość elewacji frontowej. Przywołać też należy, pomijając obecność wskazanych wyżej obiektów, na działkach o numerach [...], zlokalizowanych w niedalekim sąsiedztwie, zrealizowane są bloki wielorodzinne, a więc obiekty kubaturowo znaczne, bezsprzecznie istotnie wpływające na ogólną charakterystykę zastanego porządku architektonicznego, bez względu na to, czy szerokość ich elewacji frontowej (zwróconej ku drodze) wynosi "jedynie" 11 - 13 m. Lokalizacja inwestycji w sąsiedztwie ww. szkoły i przychodni, jak i bloków mieszkalnych, wpływa na ocenę tego, czy podstawowa wartość chroniona przepisami u.p.z.p., a tą jest właśnie porządek architektoniczno-urbanistyczny, dozna uszczerbku z uwagi realizację inwestycji o parametrach przekraczających średnie wartości właściwe dla już istniejącej zabudowy, również zabudowy tego samego charakteru. W rozpoznawanym przypadku w ocenie Sądu do takiego naruszenia ładu przestrzennego nie dojdzie, co prawidłowo skonstatowały też organy obu instancji w oparciu o sporządzoną na potrzeby postępowania analizę architektoniczno-urbanistyczną. Przede wszystkim uzasadnieni decyzji organu II instancji, wbrew twierdzeniu skargi, było w tym zakresie wyczerpująco uargumentowane. Za niezasadny Sąd uznał zatem zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z okolicznością ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji o szerokości elewacji frontowej przekraczającej średnią wartość na obszarze analizowanym, jak i przekraczającej najwyższą taką wartość dla budynku wielorodzinnego istniejącego na tym obszarze. Okoliczności sprawy potwierdzają stanowisko organów w tym zakresie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nota bene nieuargumentowanego w skardze, przywołać najpierw należy, że pierwszy z ww. przepisów określa obowiązek uzyskania wymienionych w nim uzgodnień przez wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Drugi zaś statuuje zasadę odpowiedniego stosowania ww. przepisu do decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z odpowiednimi organami wskazanymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w zakresie ich właściwości, tj. z Zarządem Dróg Powiatowych w Rypinie (postanowienie z dnia 2 czerwca 2021 r. znak: ZDP.-11.7130.2.49.2021, sprostowane następnie postanowieniem z dnia 8 czerwca 2021 r.), z Burmistrzem Miasta Rypina (na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. jako z zarządcą drogi gminnej - opinia z dnia 2 marca 2021r. znak: II.6730.5.2021), oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Rypinie (opinia sanitarna z dnia 2 czerwca 2021 r. znak: N.NZ.9022.5.67.2021). Zarzut jest zatem niezasadny. Niezasadny okazał się także zarzut nieprawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia miejsc postojowych dla zamierzonej inwestycji. Wymagana ilość miejsc parkingowych jest jednym z elementów ustaleń decyzji o warunkach zabudowy na co wskazuje § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Nie chodzi tu jednak o precyzyjne, wiążące wskazanie tego parametru, albowiem problem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych będzie rozważany na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli podczas projektowania inwestycji i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy ww. rozporządzenia, w tym jego § 18, nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy powinna uwzględniać w swojej treści kwestie, w których do jej brzmienia odsyłają przepisy techniczno-budowlane, w tym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. O ile warunki techniczne projektowanego obiektu budowlanego powinny być badane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle kwestie istotne z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego, przy braku planu miejscowego, brane są pod uwagę właśnie przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy administracji architektoniczno-budowlanej będą związane ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wśród kwestii, w których rozporządzenie w sprawie warunków technicznych odsyła do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, znajduje się również określenie ilości miejsc postojowych. Wynika to z przepisów § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które statuują obowiązek określenia liczby miejsc postojowych już w decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. II SA/Po 494/12, dostępny jw.). Nie ma jednak podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. ("decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji") nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. II OSK 1129/08, dostępny jw.). Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis § 18 ust. 1 nakazuje jedynie, by przy zagospodarowywaniu działki budowlanej urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Określa zatem jedynie, że miejsca postojowe należy urządzić w związku z realizacją inwestycji. Z kolei § 18 ust. 2 stanowi, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym – tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę), z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które to w sposób szczegółowy regulują odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Łd 898/12, dostępny jw.). Określenie w kwestionowanej skargą decyzji o warunkach zabudowy minimalnej ilości miejsc parkingowych nie narusza przepisów prawa. Reasumując, rozpoznając skargę Sąd nie dostrzegł naruszenia na gruncie zaskarżonej decyzji ani przepisów postępowania (w tym wskazanych w skardze art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), ani prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wniesiona skarga zasługiwała zatem na oddalenie, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.