II SA/Bd 1288/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Włodarska sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...], po rozpoznaniu wniosku D. D. i B. R. - właścicielek firmy "D.-B.", Wójt Gminy R. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Przebudowa stacji paliw płynnych i gazu płynnego w S., dz. nr [...], gm. R., polegająca na wymianie istniejącego podziemnego zbiornika jednopłaszczyznowego paliw płynnych o poj. 50 m3 na zbiornik podziemny, dwupłaszczyznowy o poj. ok. 15 m3 wraz z lokalizacją dystrybutora ON/Pb i powiększeniem istniejącej wiaty". Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. L. – zwany dalej "skarżącym", wnosząc o jej uchylenie. Podniósł on, że z treści uzasadnienia decyzji wynika, że brak jest przeciwwskazań faktycznych i prawnych do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Tymczasem, jak wskazuje, znaczna część mieszkańców wsi S. obawia się, że planowana inwestycja doprowadzi do zanieczyszczenia środowiska. Taka sytuacja może już nastąpić na etapie likwidacji starego zbiornika na paliwo, w szczególności dotyczy to skażenia wód podziemnych oraz zanieczyszczenia wód powierzchniowych. Wskazał, że na obecnym etapie inwestor nie może zapewnić, że nie dojdzie do zanieczyszczenia środowiska. Uznaje za mało wiarygodne stwierdzenie, że przyjęty sposób technologii wydobycia istniejącego zbiornika i jego utylizacja będzie bezpieczny. W jego ocenie inwestor powinien w sposób nie budzący wątpliwości przedstawić mieszkańcom wsi S., w jaki sposób będzie wydobyty zbiornik oraz w jaki sposób i gdzie dojdzie do utylizacji jego zawartości i dopiero po spełnieniu tego warunku będzie możliwe wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) we W., decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazało, że przedstawiło wnioskodawcom – D. D. i B. R., że na mapie dołączonej do wniosku z dnia 22 grudnia 2014 r. o wydanie przedmiotowej decyzji został zacieniony teren działki nr [...], na której zgodnie z treścią wniosku będzie realizowane przedsięwzięcie. Brak legendy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie jaki jest obszar, na który będzie oddziaływać to przedsięwzięcie. Przedstawiono, że zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3, 3a i 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.- zwana dalej "ustawą"), do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m. in. poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 3); załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia (pkt 3a); wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c (pkt 6). W związku z wezwaniem SKO o stosowne dokumenty wnioskodawczynie przesłały załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia oraz wypisy z rejestru gruntów obejmujące działkę, na której będzie realizowane przedsięwzięcie (nr [...]) oraz działkę, na którą będzie ono oddziaływać (nr [...]). Jednocześnie wskazały, że planowana inwestycja polega na wymianie istniejącego podziemnego zbiornika jednopłaszczyznowego paliw płynnych o poj. 50 m3 na zbiornik podziemny, dwupłaszczyznowy o poj. ok. 15 m3 i ma być realizowana na istniejącej już stacji paliw. Ma ona przy tym na celu poprawę funkcjonalności stacji oraz zastosowanie rozwiązań techniczno-technologicznych przyjaznych środowisku. Według SKO z treści art. 59 ust. 1 i 2 ustawy wynika, że przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko są podzielone na dwie grupy. Pierwsza to, przedsięwzięcia dla których obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy ustawy, druga zaś, to przedsięwzięcia, w których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawiera § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), zaś przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 rozporządzenia. SKO podało, że w przedmiotowej sprawie, planowane przedsięwzięcie wymienione zostało § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia, należy zatem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których potrzebę sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza się w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy. Zdaniem SKO znajdujący się w aktach sprawy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po jego uzupełnieniu pismem z dnia 20 lipca 2015 r. spełnia wymagania ustawowe zawarte w art. 74 ust. 1 ustawy. Decyzja tzw. środowiskowa nie jest decyzją uznaniową. Treść wniosku inwestora z dokładnym wskazaniem granic inwestycji i obszaru jej oddziaływania wiąże organ I instancji. W ocenie SKO postępowanie administracyjne w świetle obowiązującej ustawy prowadzone było z udziałem społeczeństwa. SKO wskazało, że akta sprawy zawierają informacje o działkach na okoliczność ustalenia właścicieli sąsiednich nieruchomości. Z przedłożonych informacji i planowanego obszaru oddziaływania inwestycji wynika, że organ I instancji właściwie ustalił strony niniejszego postępowania, którymi są właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem oddziaływania inwestycji. Stosownie do art. 64 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy, organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (PPIS) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (RDOŚ) o opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Do wystąpienia zostały załączone dokumenty określone w art. 64 ust. 2 ustawy tj. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, karta informacyjna przedsięwzięcia, informacja o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a ponadto zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, wykaz stron postępowania administracyjnego oraz kopie mapy ewidencyjnej w skali 1:5000. PPIS wyraził opinię z dnia 15 stycznia 2015 r., iż nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko także RDOŚ na mocy postanowienia z dnia 23 marca 2015 r. wyraził opinię, że dla ww. przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO podało, że organ I instancji na mocy postanowienia z dnia [...] r. postanowił nie stwierdzić potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji, mając na uwadze m.in. opinie RDOŚ i PPIS, przedłożony przez inwestora opis przedsięwzięcia z załączonej do wniosku karty informacyjnej oraz biorąc pod uwagę lokalizację (poza obszarami chronionymi w myśl ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody), rodzaj, technologię, skalę i cel przedsięwzięcia oraz fakt, że nie stwierdzono ryzyka negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Według SKO zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi zawarte w art. 85 ustawy, tzn. została właściwie uzasadniona. Zdaniem SKO zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane w/w przepisami informacje oraz charakterystykę przedsięwzięcia. Uzasadnienie decyzji jest precyzyjne i zawiera odniesienie do wszystkich niezbędnych kwestii wskazanych przepisami ustawy, w tym odniesienie do udziału społeczeństwa. Decyzja została wydana z uwzględnieniem art. 107 § 3 Kpa. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w odwołaniu, iż znaczna część mieszkańców wsi S. obawia się, że planowana inwestycja doprowadzi do zanieczyszczenia środowiska, SKO wskazało, że obawy te nie są uzasadnione, ponieważ ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają na celu zapewnienie realizacji inwestycji zgodnie z obowiązującymi przepisami a także ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu oraz interesów osób trzecich. I tak w punktach 3 i 4 decyzji zawarto ustalenia dotyczące terenu w fazie realizacji eksploatacji (pkt 3) oraz dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (pkt 4), mające zapewnić przeprowadzenie zamierzenia inwestycyjnego w sposób zapewniający ograniczenie jego oddziaływania na środowisko oraz zabezpieczające oddziaływanie stacji paliw na środowisko. SKO odnosząc się do zarzutu odwołania, że zanieczyszczenie środowiska może już nastąpić na etapie likwidacji starego zbiornika na paliwo, w szczególności dotyczy to skażenia wód podziemnych oraz zanieczyszczenia wód powierzchniowych stwierdziło, że obaw skarżącego nie podziela, wyspecjalizowany w tym zakresie organ, jakim jest RDOŚ. W powołanym wyżej postanowieniu z dnia [...] r. wskazał m.in., że wprawdzie w czasie realizacji inwestycji będzie wykorzystywany ciężki sprzęt oraz środki transportu, z czym wiąże się zapylenie oraz emisja spalin do środowiska, a także może wystąpić okresowo oddziaływanie wibracyjne, związane z pracą maszyn i urządzeń budowlanych. Niemniej jednak uciążliwości te będą miały charakter okresowy i ustąpią z chwilą zamknięcia placu budowy. Organ nie przewiduje, aby planowana przebudowa stacji paliw spowodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu i standardów jakości powietrza. Wskazuje, że odpady powstające na etapie realizacji i eksploatacji stacji paliw będą zagospodarowywane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a następnie przekazywane do unieszkodliwienia lub odzysku specjalistycznym firmom. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego złożył skarżący, który wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Jednocześnie zarzucił jej naruszenie: * art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, d, e, pkt 3 lit. c, e ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie, * przepisów prawa materialnego tj. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, e ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nie uwzględnieniu kumulacji oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz ryzyka wystąpienia poważnej awarii, * art. 64 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy poprzez wydanie opinii przez organ PPIS oraz RDOŚ na podstawie niepełnej dokumentacji wymaganej prawem, * błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na nieuwzględnieniu kumulacji zagrożenia - oddziaływania przedsięwzięć znajdujących się na obszarze oddziaływania, * przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 Kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że SKO nie wzięło pod uwagę faktu, iż opinie PPIS oraz RDOŚ zostały wydane w oparciu o niekompletną dokumentację, powołując się na przepisy art. 64 ust. 2 pkt 1 i z art. 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy. Wskazał, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawierał właściwie sporządzonej mapy ewidencyjnej obejmującej przewidziany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz wypis z rejestru gruntów. Skarżący wskazał również, że SKO nie zauważyło, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy R. została wydana z naruszeniem przepisu art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy. Stwierdził, że ta decyzja stanowi, iż w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia nie będą realizowane przedsięwzięcia tego rodzaju, stąd nie zachodzi zagrożenie nakładania się (kumulowania) oddziaływania na środowisko, a pomija fakt, że realizacja przedsięwzięcia graniczy z działką o nr ewid. [...], na której znajduje się stacja paliw LPG, stąd zachodzi zagrożenie nakładania się kumulacji oddziaływania na środowisko. W skardze zawarto zarzut, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wpływu prac budowlanych na istniejącą infrastrukturę i urządzenia przechowywania i dystrybucji gazu znajdujące się na sąsiedniej nieruchomości oraz nie uwzględnia ryzyka wystąpienia poważnej awarii. Podniósł, że organ I instancji nie ustosunkował się do skumulowania się oddziaływania dwóch stacji paliw znajdujących się na niewielkim obszarze w niedużej odległości, nie rozpatrzył kompleksowo ryzyka wystąpienia awarii, w szczególności zagrożenia życia i zdrowia ludzi. W ocenie skarżącego SKO również nie zauważyło, że decyzja organu I instancji nie określa wszystkich uwarunkowań wymaganych art. 63 powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, tj. zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ww. ustawy. Ustawa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko oraz w sprawach transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ustawa, zgodnie z art. 1, określa także zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska. Organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku D. D. i B. R. z dnia 22 grudnia 2014 r. - stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Przebudowa stacji paliw płynnych i gazu płynnego w S., dz. nr [...], gm. R., polegająca na wymianie istniejącego podziemnego zbiornika jednopłaszczyznowego paliw płynnych o poj. 50 m3 na zbiornik podziemny, dwupłaszczyznowy o poj. ok. 15 m3 wraz z lokalizacją dystrybutora ON/Pb i powiększeniem istniejącej wiaty" - wskazując przepisy art. 71 ust. 2, pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, z późn. zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (art. 61 ust. 2 ustawy). Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 ustawy): 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Zgodnie z ww. rozporządzeniem RM z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane - stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 35 i 36 - jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko tj.: instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego; instalacje do podziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w pkt 36a i § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 20 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3. Zgodnie z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie określone w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii (art. 64 ust. 1 ustawy): 1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17. Organ zasięgający opinii przedkłada (ust. 2 art. 64 ustawy): 1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku. Organy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (ust. 3 art. 64 ustawy). W rozpoznawanej sprawie - stosownie do ww. przepisów – Wójt Gminy R. w odniesieniu do wnioskowanego przedsięwzięcia pozyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z [...] r. oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] r. - wydane po przeanalizowaniu wniosku inwestora wraz z załącznikami, w tym kartą informacyjną przedsięwzięcia. W obu opiniach wskazano, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zarówno PPIS jak RDOŚ uzasadniając swoje stanowiska w sprawie nie przewidziały jakichkolwiek warunków służących ochronie środowiska. RDOŚ w opinii wydanej po przeanalizowaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia, która zawiera i spełnia wszystkie wymagania określone w art. 3 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy stwierdził, że zastosowanie rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych powinno zapewnić ochronę środowiska na etapie realizacji i eksploatacji zamierzenia. Wójt Gminy postanowieniem z [...] r., podjętym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z przepisem art. 84 ust. 1 ustawy w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2 art. 84 ustawy). Zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 ustawy każda decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, jednakże w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy). Za takim stanowiskiem przemawia sama treść art. 84 ust. 1 ustawy, który nie przewiduje możliwości określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, o których mowa w art. 82 ustawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 12. 01. 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 698/10). Wskazując powyższe należy zaakcentować, że procedura wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie musi zawsze obejmować przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy organ uzna, że wpływ przedsięwzięcia na środowisko będzie znikomy, w drodze postanowienia stwierdza brak konieczności przeprowadzenia oceny (art. 63 ust. 2 ustawy), co jednak wiąże się z dokonaniem w ramach postępowania wyjaśniającego wstępnej oceny oddziaływania na środowisko, skutkującej stwierdzeniem braku konieczności przeprowadzę właściwej oceny. Powyższe umożliwia dołączenie do wniosku w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagane zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 ustawy, karty informacyjnej z kopiami mapy ewidencyjnej i zasadniczej, na których naniesiono granice przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz terenu, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Podkreślić jednak należy, że w sytuacji, gdy organ nie dokonuje oceny oddziaływania na środowisko postępowanie to ma ograniczony zakres i w ramach tego postępowania nie dokonuje się analizy i oceny uwarunkowań, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2 ustawy. Należy zważyć, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w znacznym zakresie będzie związany swoim postanowieniem stwierdzającym brak konieczności przeprowadzenia oceny (art. 63 ust. 2 ustawy). W przeciwnym razie postępowanie wyjaśniające w przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (bez właściwej oceny) musiałoby w dużym stopniu obejmować te same aspekty realizacji przedsięwzięcia, które są wydawane w sytuacji stwierdzenia w postanowieniu, obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy trzeba zatem wskazać, że w odniesieniu do wnioskowanego przedsięwzięcia merytoryczną podstawą przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego był wniosek D. D. i B. R. z dnia 22 grudnia 2014 r. o wydanie decyzji środowiskowej oraz karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z kopią mapy ewidencyjnej, postanowienie stwierdzające brak konieczności przeprowadzenia oceny, oraz ww. opinie PPIS i RDOŚ. Nie przedłożono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż na wnioskowanym do realizacji terenie plan taki nie obowiązuje. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że skarżący pomimo aktywności wykazanej w postępowaniu administracyjnym zarówno podczas rozprawy administracyjnej jak i w odwołaniu nie podniósł żadnych konkretnych argumentów czy też nie przytoczył kontrdowodów. Zdaniem Sądu zarzuty tam zawarte są gołosłowne. W skardze natomiast pełnomocnik skarżącego skoncentrował się m.in. na tym, że organy opiniujące tj.: PPIS i RDOŚ oparły swe ustalenia na niepełnej dokumentacji wymaganej prawem. Podkreślenia w tym miejscu wymaga to, że organ I instancji rozpoznawał sprawę w oparciu o dokumenty wymienione w art. 74 ust. 1 ustawy oraz opinie organów opiniujących natomiast PPIS i RDOŚ wydawały opinie w oparciu o katalog dokumentów zawarty w art. 64 ust. 2 ustawy. Jak wynika z pisma Wójta Gminy z dnia 30 grudnia 2014 r. wniósł on do PPIS i RDOŚ o wydanie opinii co do obowiązku przeprowadzenia dla powyższego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko załączając przy tym: wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, kartę informacyjną przedsięwzięcia, informację o braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, wykaz stron postępowania oraz kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:5000. Tak więc zarzut, że jakoby organy opiniujące rozpoznawały sprawę na niepełnej dokumentacji należy uznać za bezpodstawny. Rację ma natomiast skarżący co do tego, że organ I instancji nie oparł swych rozważań w oparciu o wszystkie wymagane dokumenty. Jednakże skład orzekający pragnie zwrócić uwagę, że SKO dostrzegło tę nieprawidłowość i wezwało wnioskodawców o uzupełnienie wniosku, co też oni uczynili. SKO opierając swe rozstrzygnięcie o pełny materiał dowodowy utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, ponieważ dokumenty, które uzupełniły wniosek potwierdziły tylko rozstrzygnięcie organu. Należy zauważyć bowiem, że wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie pozwala w gruncie rzeczy na ustalenie stron postępowania, a te zostały ustalone prawidłowo, zresztą skarżący tego nie kwestionuje. Kolejnym zagadnieniem podnoszonym w skardze jest nieuwzględnienie przez organy kumulacji oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie i tym samym naruszenie przepisu art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy. Skarżący podniósł, że na działce nr ewid. [...] znajduje się stacja paliw LPG i stąd zachodzi zagrożenie nakładania się kumulacji oddziaływania na środowisko. Zauważyć należy, że ta kwestia została przytoczona przez skarżącego dopiero w skardze i nie była podnoszona na etapie postępowania administracyjnego, które zostało zakończone, a brak jest podstaw do stwierdzenia, aby organy w trakcie procedowania nie wzięły pod uwagę wszystkich, istotnych okoliczności mających wpływ na treść wydanej decyzji. Realizacja przedsięwzięcia ponadto będzie polegała na przebudowie istniejącej stacji paliw płynnych i gazu i min. na wymianie istniejącego, podziemnego zbiornika jednopłaszczyznowego o pojemności 50 m sześciennych na zbiornik dwupłaszczyznowy o poj. 15 m sześciennych, a zatem rozwiązaniu, jak wynika to z treści uzasadnienia wydanych decyzji, korzystniejszym od istniejącego. W swojej skardze skarżący również wskazał, że zaskarżona decyzja narusza szereg przepisów postępowania administracyjnego. Ograniczył się jednak do zacytowania ww. przepisów ze wskazaniem na ich naruszenie, lecz nie podał, w jaki sposób konkretnie doszło do owego ich naruszenia. Powyższe twierdzenia - jako sformułowane bardzo ogólne - uniemożliwiają polemikę z nimi, a w konsekwencji przedstawione zarzuty naruszenia cytowanych przepisów nie mogą być uznane za zasadne. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie ograniczył się do pozytywnej oceny decyzji I instancji, ale odnosząc się do przedłożonych ww. dokumentów dokonał własnych ocen i ustaleń, czego wymaga zasada dwuinstancyjności postępowania, wyrażona w art. 15 k.p.a. Należy wskazać, że organ I instancji zapewnił udział społeczeństwa w całym toku czynności podjętych przez organ, poprzez wydanie obwieszczeń o toczącym się postępowaniu. Organ powiadomił też o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, stosownie do przepisu art. 10 k.p.a. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji podjęły w toku postępowania wszelkie wymagane przez ustawodawcę czynności i wywiązały się z obowiązków nałożonych na nie przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W tej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.